με το φεγγαρι αγκαλια

είναι

2012-01-27T19:16:00.001+02:00

χειμώνας :

κρύο / λευκό / νιφάδα / ματόκλαδα / πλεκτά / παγωνιά / συννεφιά / ομίχλη / τσουχτερό / κόκκινο / atrix / βούτυρο κακάο / σκασμένα / χνούδι / χαλί / τρίχα / ψιλόβροχο / αδύναμος / αχνοφαίνεται / oreo / φλούδες / κόκκαλο / μανταρίνι / αίσθηση / ατμόσφαιρα / τατουάζ / κρέμα / κορίτσι / καρδιά / δάγκωμα / αγκαλιά / τεράστια / απόλυτη / γούνα / φωτιά / νες / γεύση / ντεκαφ / γαλάζιο / μωρό / λούτρινο / μουστάκια / σάλιο / θερμότητα / αγάπη / γλώσσα

μια αιωνιότητα και μια μέρα

2012-01-25T11:29:00.001+02:00

Ο αγαπημένος μου 'Ελληνας σκηνοθέτης ακολούθησε τον ήρωα της ταινίας του και πέρασε στην αιωνιότητα.

οι δύο αδερφές από την Πράγα

2012-01-24T19:46:00.001+02:00

Συμβαίνει το εξής:
Έχω να κάνω κάτι ιατρικές εξετάσεις πρωί πρωί.. τίποτα ιδιαίτερο, τυπικά και συνηθισμένα πράγματα αλλά έλα που μου κόβονται τα πόδια κάθε φορά, σκέψου να πήγαινα και με συμπτώματα δηλαδή.. τεςπα, αυτό που θέλω να πω είναι ότι κάθε φορά που μπαίνω σε μια τέτοια διαδικασία.. υπόσχομαι στον εαυτό μου δωράκι, συνήθως είναι μια συνάντηση με κάποια καλή φίλη για μια γερή δόση ζεστής σοκολάτας με μπόλικη τρούφα και σαντιγύ και κουβέντα μέχρι τελικής πτώσης..

Σήμερα όμως δε προλάβαινα ούτε για καφέ, ούτε για σοκολάτα, ούτε για καλή παρεούλα, έτσι κέρασα τον εαυτό μου τις ''δύο αδερφές από την Πράγα''. Υπόγειο το βιβλιοπωλείο, μυρωδιά χαρτιού και μελάνης. Μου άρεσε πολύ το εξώφυλλο του βιβλίου, διακοσμημένο με πορτραίτο της Laura Knight ζωγραφισμένο από τον Harold Knight. Μετάφραση από την Ρένα Παπαδάκη. Εκδόσεις Πόλις. Συγγραφέας ο Γάλλος Ζερόμ Γκαρσέν.

Ρίχνοντας μια βιαστική ματιά είδα το ξεκινάει με ένα γράμμα. Ποιός το γράφει και σε ποιόν απεθύνεται δε ξέρω. Μ΄αρέσουν όμως τα γράμματα. Με μεταφέρουν σε άλλες εποχές. Και νομίζω πως στον γραπτό λόγο κρύβονται οι μεγαλύτερες αλήθειες. Ή τα πιό μεγάλα ψέμματα. Με λίγα λόγια στα γραπτό λόγο εκμυστηρευόμαστε ότι πιθανόν να μη καταφέρουμε ποτέ να ξεστομίσουμε στον προφορικό.

''Μικρό μου κάθαρμα,
όπως βλέπεις δε σε ξέχασα..'' έτσι ξεκινά.. και με γεμίζει ερωτηματικά..

_________________________________________________________

Το βιβλίο χωρίζεται σε 20 κεφάλαια.. σκεφτόμουν ότι μπορούμε να το τελειώσουμε σε 15 μέρες, είναι μικρό περίπου δέκα σελίδες διάβασμα τη μέρα.. δίνουμε περιθώρια αν χρειαστούμε περισσότερες μέρες αν και δε νομίζω.

λέω πως μέχρι την παρασκευή θα τα έχουμε όλοι στα χέρια μας τα βιβλία.. αν είναι διαφορετικά το συζητάμε..

γράψτε πως έφτασε στα χέρια σας το βιβλίο, περιγραφές, συναισθήματα, φωτογραφίες.. εγώ τράβηξα με την pocket της κόρης μου τη φωτογραφία που έβαλα στην ανάρτηση.. εννοείται πως θα σας κουράσω με το σκυλάκι μου.. πως το λένε αυτό το ''καινούργιο κοσκινάκι μου και που να κρεμάσω''.. εε κάπως έτσι lol

περιμένω φωτογραφίες στο e-mail μου selinicreations(παπάκι)yahoo.gr

κλήρωση!

2012-01-23T17:35:00.000+02:00

Tα βιβλία που προτάθηκαν είναι τα εξής:

1) Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία σελ. 392

2) Ο μαύρος κύκνος του Ντέηβιντ Μίτσελ σελ. 591 τρυφερό, έξυπνο και αστείο μιλάει για την μεταβατική ηλικία των δεκατριών ετών, και για τη δεκαετία του '80 στην Αγγλία.. γραμμένο για τα παιδιά που είμασταν κάποτε..

3) Περί φωτίσεως του Ζοζέ Σαραμάγκου σελ. 376 τι γίνεται όταν στις εκλογές υπερισχύει κατά 70 % το λευκό; και πως ένας λαός ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης και της αλληλοβοήθειας.

4) Το τελευταίο τετράδιο του Ζοζέ Σαραμάγκου σελ. 224 κείμενα που γράφτηκα για το blog Σεπτέμβρης 2008 - Μάρτης 2009

5) Ο ερωτευμένος Πολωνός τη; Μάρως Βαμβουνάκη σελ. 224 μια διάσημη ηθοποιός εξαφανίζεται.. κανείς δε ξέρει αν τη δολοφόνησαν ή αν ακολούθησε τον έρωτα της ζωής της.. η συνάντηση της μ' ένα άντρα τελείως διαφορετικό από αυτήν.. βαθιά ερωτικό και συναισθηματικό μυθιστόρημα

6) Οι δύο αδερφές από την Πράγα του Ζερόμ Γκαρσέν σελ. 170 άρωμα περιπέτειας και λογοτεχνικού μυστηρίου.. μια περιγραφή για τους δύσκολους δρόμους που ακολουθεί η χωρίς όρια καλλιτεχνική φιλοδοξία

7) Ανεμώλια του Ισίδωρου Ζουργού σελ. 364 αντρική φιλία και η μεγάλη φυγή από ευθύνες και καθημερινότητα και οι περιπέτεις όπου βγάζει αυτή.. εκπληκτικές περιγραφές και εικόνες και γλώσσα που κυλάει σα νεράκι

8) Η πόλη του Σπύρου Πλασκοβίτη σελ. 226 (δε βρηκα κατι σχετικο με περιληψη, οπισθόφθλλο κλπ)

9) Έξοδος προς την Καππαδοκία τη; Στέλλας Παναγιωτοπούλου σελ. 188 συγγραφικό ταξίδι με αφετηρία την Καβάλα. Δέκα άνθρωποι ξεκινούν ένα ταξίδι από Αθήνα προς Καππαδοκία. Ταξίδι αναψυχής που όμως τελικά για τον καθένα καταλήγει σε ταξίδι ενδοσκόπησης και αποκάλυψης ενός άλλου εαυτού.

10) Βιολέτες για μία εποχή του Θάνου Λειβαδίτη σελ. 143 ποιήματα

11) Δέντρο από καπνό σελ. 745 η ιστορία του Γουίλλιαμ ''Σκιπ'' Σαντς της CIA, που δρα για λογαριασμό των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων κατά των Βιετγκόγκ και η ιστορία των συμφορών που τον χτυπάνε.

12) Τα ουγγρικά ψάρια του Γιάννη Πλιώτα σελ. 192 απαγωγές, παλαιστές, αυξήσεις φπα, κλαρίνα και ήρωες της εθνικής αντίστασης

13) Κραταιά αγάπη της Μάρως Βαμβουνάκη σελ. 187 ένας έρωτας που γεννιέται και πεθαίνει στα Χανιά

Σκεφτόμουν να γράψω όλους τους τίτλους σε μικρά χαρτάκια και να κάνω κλήρωση.. αλλά έκανα κάτι πιό εύκολο.. άνοιξα το βιβλίο που διαβάζω σε μια σελίδα και ήταν η 105, πρόσθεσα τους αριθμούς κι έτσι, επιλέχτηκε το βιβλίο νούμερο 6 που είναι ''οι αδερφές από την Πράγα''

τι λέτε;

λίγο και πολύ

2012-01-22T13:19:00.001+02:00

''Ενα φλιτζάνι καφές, ένα τσιγάρο που καπνίζεις και το άρωμά του σε διαπερνά, τα μάτια μισόκλειστα μέσα στο ημίφως του δωματίου..

Δεν θέλω τίποτε άλλο από τη ζωή εκτός από τα όνειρά μου και αυτό...

Λίγο είναι;

Δεν ξέρω.

Μήπως ξέρω τι είναι λίγο και τι πολύ''

Φερνάντο Πεσσόα

*** διαβάζουμε ένα βιβλίο όλοι μαζί εδώ..

ας διαβάσουμε ένα βιβλίο όλοι μαζί

2012-01-20T14:25:00.000+02:00

Για να πω την αλήθεια μου, δε ξεκίνησα το προηγούμενο ποστ μ' αυτό το σκοπό. Περισσότερο ήθελα να προβάλλω την αντίρρηση μου στο θέμα ''ας διαβάσουμε ένα βιβλίο όλοι μαζί'' αλλά στην πορεία κάτι άλλο μου έκανε ''κλικ''..

Ας διαβάσουμε λοιπόν ένα βιβλίο όλοι μαζί.. είμαι ήδη σίγουρη ότι κάποιοι θα συμφωνήσουν και τους υπόλοιπους ίσως τους παρασύρουμε.. Αν μη τι άλλο η όλη διαδικασία θα μας ταξιδέψει και θα ήταν πολύ όμορφο αυτό το ταξίδι να το μεταφέρουμε εδώ με την μορφή ενός ποστ, σχολιασμών και φωτογραφιών ( εγώ θα έχω διαθέσιμες φωτογραφίες μόλις επισκευαστεί η φωτογραφική μου / ελπίζω ) ακόμη και μουσικής.. εε; τι λέτε;; ακούγεται πολύ ουτοπικό;;

Θα το κάνουμε με ένα τρόπο ζεστό και φιλικό, σεβόμενοι ο ένας την άποψη του άλλου.. άλλωστε δεν θέλουμε να αποδείξουμε κάτι.. σωστά;

Και για να πιάσουμε την άκρη του νήματος, θα ήθελα προτάσεις για βιβλία.. κατά προτίμηση με λίγες σελίδες έτσι ώστε να διαβάζονται εύκολα ακόμη και από όσους δεν έχουν πολύ χρόνο στη διάθεση τους..

Προσωπικά απολαμβάνω τους Έλληνες συγγραφείς αλλά δε θα ήθελα να το βάλω σε καλούπια..
Αν μέχρι την Δευτέρα με Τρίτη πρωί δεν έχουμε προτάσεις, άρα δεν θα υπάρξει και κλήρωση.. θα προτείνω εγώ κάποια βιβλία να διαλέξουμε..

Ελπίζω να έχουμε πολλές συμμετοχές.. αν και νομίζω ότι έστω και τρεις να είμαστε οι ανδιαφερόμενοι μια χαρά θα το παίξουμε το παιχνίδι..

Ας ταξιδέψουμε λοιπόν, ας κάνουμε κάτι διαφορετικό όπως είδα να κάνουν σε διάφορα άλλα blog και πολύ μου άρεσε !

ψάχνοντας ένα βιβλίο

2012-01-18T16:57:00.003+02:00

Δευτέρα απόγευμα. Έξοδος για την καθιερωμένη βόλτα. 5 η ώρα και βιάζομαι να προλάβω ό,τι ήλιο έχει απομείνει. Κρύο στους 5* βαθμούς κελσίου. Γάντια, κασκόλ και κάλτσες χοντρές. Τα μαγαζιά στον εμπορικό δρόμο κλειστά. Στο τέλος του δρόμου, ακριβώς στη διασταύρωση το ζαχαροπλαστείο με αναμμένα τα φώτα. Το ίδιο και το μανάβικο. Λίγο πιο κάτω hot dog με εξήντα λεπτά.

Το περπάτημα βοηθάει τις σκέψεις να καθώς κατεβαίνουν όπως τα μωρά λίγο πριν τη γέννα τους. Στο μυαλό μου ένα βιβλίο κι ένα παιχνίδι. Το βιβλίο μικρό γύρω στις 170 σελίδες. Το παιχνίδι όμορφο αλλά ζητάει πνεύμα ομαδικό. Έχω περάσει τρεις κεντρικούς σηματοδότες. Όσο πέφτει ο ήλιος το κρύο τσιμπάει ακόμη πιο πολύ. Ένα μικρό βιβλιοπωλείο ανοιχτό. Λοιπόν; θα το αγοράσω σήμερα; Χαζεύω τη βιτρίνα, διαλέγει πάντα ζεστούς τίτλους, ανοίγω την πόρτα, φώτα αλλά κανείς μέσα.. Είναι κάποιος εδώ; φωνάζω. Κανείς δε μου απαντά. Ο χώρος μικρός, στο μικρό βάθος μια σκάλα ξύλινη που οδηγεί σε κάτι σαν αποθήκη ή πατάρι. Μάταια περιμένω να μου απαντήσει κάποιος, κοιτώντας προς τα εκεί..

Κλείνω την πόρτα πίσω μου και κοντοστέκομαι, αυτή ξανανοίγει και μπαίνει μέσα λαχανιασμένος ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού. Ερώτηση δική μου.. εε χχμμμ δε φαντάζομαι να το έχεται αλλά θέλω αυτό.. Πραγματικά δε το έχω, μου απαντάει. Χαμογελάει. Μ' ένα χαμόγελο που το θυμάμαι τρεις μέρες μετά. Είναι όμορφος. Εγκάρδιος. Συμπαθέστατος και όχι μόνο. Απορώ με τον εαυτό μου. Φεύγω ξανά στο κρύο.

Αρκετά μέτρα πιό κάτω, πάντα στο δρόμο μου, βιβλιοπωλείο δεύτερο. Φώτα. Χαζεύω τη βιτρίνα.. βγάζω τα γάντια μου και μπαίνω μέσα. Εε χχμμ θα ήθελα αυτό το βιβλίο.. Εκδόσεις τάδε με ρωτάει; Απαντώ καταφατικά και αρχίζει να ψάχνει στον υπολογιστή. Ένας άντρας λίγο φευγάτος, λίγο gay, πολύ τυπάς και αρκετά όμορφος. Ενώ χαζεύω ένα άλλο ράφι με βιβλία, έχει πάει σε μια γωνία και ψάχνει.. αρχίζω και ελπίζω.. έρχεται.. ορίστε το βιβλίο σας.. χαμογελάει..

Το πιάνω στα χέρια μου, δε διαβάζω καν το οπισθόφυλλο, έχω πορωθεί με το παιχνίδι.. που λέει.. διαβάζουμε αυτό το βιβλίο και συζητάμε πάνω σ αυτό.. είστε; είμαι! εκ πρώτης τουλάχιστον!

Τ ο κρατάω στα χέρια μου μέχρι να φτάσω στο σπίτι και είναι σα να κρατάω ένα καρβέλι ψωμί που μόλις βγήκε από το φούρνο.. Ζεστό όσο πρέπει, απαλό και σκληρό όσο πρέπει, μυρωδάτο όσο πρέπει.. μα κυρίως δε ξέρω ακόμη την επιίγευση του.
Έρχομαι στο σπίτι, φτιάχνω καφέ και αρχίζω να ξεφυλλίζω. Πρώτα οπισθόφυλλο, μου κάνει το σχετικό κλικ, χαμογελάω, πρώτη σελίδα, δεύτερη.. χχμμμ απογοητεύομαι, το περίμενα πιό γεμάτο, πιο πυκνό, πιο περιεκτικό, είναι τόσο μίνιμαλ για τα γούστα μου.

Δε ξέρω αν είναι εφικτή η ομαδική ανάγνωση ενός βιβλίου, είναι τόσο προσωπική η επιλογή του, τόσα διαφορετικά μέτρα και σταθμά για τον καθένα. Ακόμη κι οι μετέπειτα σκέψεις, τα συναισθήματα.. δεν είναι μια μοναχική υπόθεση; Δεν είναι μια συνομιλία με τον εαυτό σου; Ένα ταξίδι που ο καθένας το βιώνει με διαφορετικό τρόπο;
Το να μοιραστείς αυτό το ταξίδι δε μοιάζει σα να προσπαθείς να μεταφέρεις ένα σημαντικό γεγονός που όμως στη διαδρομή από τη σκέψη σου ως το στόμα σου έχει γίνει ασήμαντο;

Ή μήπως στο όνομα της ανταλλαγής κάποιων απόψεων αξίζει αυτό το μοίρασμα;

Giveaway

2012-01-16T14:39:00.000+02:00

Αν και είμαι πολύ στεναχωρημένη επειδή χάλασε η φωτογραφική μου μηχανή.. δεν έχω ιδέα τι έχει, μέχρι να την πάω στο κατάστημα από όπου την αγόρασα, ούτε πόσο θα κοστίσει, το ότι διορθώνεται η ζημιά το θεωρώ δεδομένο κι αισιοδοξώ..

Αυτό πια.. εκεί που λες είμαι πολύ χαρούμενη, εκεί τσουπ σου έρχεται κάτι για να στο χαλάσει.. ουφφφ..

Ας συνεχίσω με κάτι όμορφο λοιπόν που είναι και το βασικό θέμα αυτού του post..

Giveaway δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει, δε μου δίνει ακριβή μετάφραση το google, ίσως κάτι ανάμεσα σε διαγωνισμό, παιχνίδι και χάρισμα, αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι γίνεται όλο και πιό συχνά στα blogs που ασχολούνται με χειροποίητες δημιουργίες, και ο λόγος είναι η προώθηση της δουλειάς μας και σκοπός να μας γνωρίσουν όλο και πιό πολλοί ενδιαφερόμενοι και μη..

Για δεκαπέντε μέρες θα είμαι φιλοξενούμενη στο blog της ελληνικής ομάδας του Etsy με τα κοσμήματα μου.

Στις 28 του Γενάρη κλείνω ένα χρόνο στη σελίδα μου στο Εtsy και μια που πάντα γιόρταζα τις χαρές μου, είναι μια ευκαιρία να χαρίσω ..

αυτό το πολύ όμορφο βραχιόλι με τα ιδιαίτερα και ζεστά χρώματα από απαλό κίτρινο έως βαθύ σοκολατί που θα στολίσει τον καρπό σας, και θα σας προσφέρει σίγουρα μια πιό ανοιξιάτικη και χαρούμενη διάθεση.

Δε χρειάζεται τίποτα παραπάνω παρά να αφήσετε ένα όμορφο σχόλιο στο blog Εtsy Greek Team
Διαβάστε και τις οδηγίες για extra συμμετοχές νομίζω αξίζει την κόπο..

καλή επιτυχία σε όσους θελήσουν να πάρουν μέρος στο παιχνίδι :)

κοτόπουλο με δαμάσκηνα

2012-01-15T14:23:00.000+02:00

Το να δεις μια καλή ταινία είναι ένα ταξίδι, κι επειδή είναι χειμώνας μπορείς να φανταστείς ένα ταξίδι προς ένα βουνό γεμάτο χιόνια.. το να δεις μια ταινία που δεν είναι καθόλου στα γούστα σου, δεν ορίζω το καλή ή κακή γιατί το θεωρώ υποκειμενικό, είναι σα να έχεις κάνει όλο αυτό το ταξίδι, έχεις παρκάρει το αμαξάκι σου, έχεις βγάλει τα σκι, το ισοθερμικό, να έχεις ανέβει στο lift και ξαφνικά να χαλάσει ο κυλιόμενος εναέριος διάδρομος κι εσύ να κοιτάς με πίκρα από ψηλά τη χιονισμένη βουνοπλαγιά.
Στην προκειμένη περίπτωση σε λίγα λεπτά όλα μπορεί να βρουν το δρόμο τους, στην περίπτωση της ταινίας όμως, είσαι εγκλωβισμένος σε μια θέση στο σκοτάδι και σε μία κατάσταση που δεν πρόκειται να αλλάξει παρά μόνο όταν ανάψουν τα φώτα, βάλεις το παλτό σου και τα γάντια σου και ξαναβγείς στον πεζόδρομο της Αριστοτέλους, να σε συνεφέρει το κρύο και η κίνηση.

Αναφέρομαι στο ''κοτόπουλο με δαμάσκηνα'' που παρά τον τίτλο του καθόλου νόστιμο δε μου φάνηκε.. μια παρέα πίσω μου κανόνιζε τσιμπολόγημα μετακινηματογραφικό στο ''κουρδιστό γουρούνι'' τουλάχιστον αυτοί τέλειωσαν τη βραδιά τους με κάτι πραγματικά γαστρονομικό !

Μου έχει λήψει μια ταινία ρε.. μια ταινία σα το ''χορεύοντας στο σκοτάδι'' και ''σα τον άγγλο ασθενή'' σα το ''the piano'' και σα τις ''ώρες''..

fake

2012-01-13T22:24:00.000+02:00

Mια ώρα μετρημένη με βήματα, είναι κάθαρση.. ό,τι κάνει μια νεροποντή, βραδάκι, σ' ένα δρόμο που πριν λίγες ώρες μπούκωνε από πάγκους, φωνές και εμπορεύματα της λαικής.

Τα καλώδια του mp3 στ' αυτιά αποφεύγουν την διασταύρωση των βλεμμάτων και την αμηχανία. Τελευταία, τις νύχτες η μύτη μου τρέχει υγρασία και τότε καταλαβαίνω γιατί τα σκυλιά έχουν πάντα αυτό το ύφος που άλλες φορές θα μπορούσες να το πεις πονεμένο, άλλες καταθλιπτικό κι άλλες αδιάφορο. Γιατί έχουν βαρεθεί να εμπιστεύονται ανθρώπινα χέρια. Κι αυτό είναι το χειρότερο.. να μη σε εμπιστεύονται.. να σου συμπεριφέρονται σα να είσαι εν δυνάμει αλήτισσα, ψεύτρα.. εν δυνάμει πουτάνα..

Το κρύο τσούζει τα γάντια μου και κοκκινίζει το δέρμα των χεριών. Στο μεγάλο δρόμο τα αυτοκίνητα ποτάμι. Παίζω με τους σηματοδότες και τον έλεγχο που επιβάλλουν. Κόκκινο = λογική. Πράσινο = συναίσθημα. Πορτοκαλί = έχεις την επιλογή να διαλέξεις το ένα ή το άλλο. Τι νόημα έχει το συναίσθημα δίχως ανταπόκριση. Ζωές παράλληλες. Στιφή γεύση που έχει ο ανταγωνισμός!
Ίδια γεύση και η αδιαφορία. Κι οι αλλάγές που καμμιά φορά σε κάνουν να χτυπάς την ουρά σου σα ψάρι έξω από το νερό. Μέχρι να σε πιάσει κάποιο χέρι και να νιώσεις κάτι υγρό που όμως ποτέ δεν είναι θάλασσα. Το πολύ πολύ λίγες σταγόνες νερό.. ίσα να ξεγελαστείς και μετά πάλι από την αρχή..

Γίνεται το ''δήθεν'', το ''σαν κι αυτό'', το ''παρόμοιο αλλά όχι ίδιο'', το ''με άλλο τρόπο'' να ξεπερνά σε νοστιμιά το αυθεντικό;

υπόγειες λίμνες

2012-01-09T23:51:00.001+02:00

Yπάρχουνε υπόγειες λίμνες, υπόγειοι ποταμοί
που τίποτε δεν αντικαθρεφτίζουν (αστέρια ή φεγγάρια)
ούτε και κατοικούνται ή διαπλέονται από τίποτε
(ψάρια ή σκάφη). Υπάρχουνε, απλώς, κάτω
απ' τα πόδια μας. Κάποτε κάποτε, τροφοδοτούν
κάποιο πηγάδι, κάποια πηγή, δροσίζουνε τα σπλάχνα
και το μέτωπό μας. Τόσο ταπεινά, τόσο αθόρυφα
βγαίνουν στην επιφάνεια αυτές οι υπόγειες δυνάμεις.

Αργύρης Χιόνης

τις νύχτες..

2012-01-08T00:30:00.001+02:00

..μπαίνω στο δωμάτιο σου και μυρίζω στους τοίχους την ευτυχία. Δεν μπόρεσα να καταλάβω ποτέ γιατί το χαμόγελο σου είναι τόσο όμορφο μακριά μου. Ψηλαφώ όποια πηγή θα μπορούσε να σε τροφοδοτεί. Ψάχνω να βρω αυτό το ''διαφορετικό'' που ποτέ δεν κατάφερα να έχω.. για να σου το δώσω απλόχερα..

Θυμάμαι.. αυτή τη λέξη από εσένα την πρωτάκουσα.. ήσουν τότε σε μια άλλη χώρα και σε ρώτησα αν εκεί είναι καλύτερα.. μου απάντησες ''είναι απλά διαφορετικά'' κι αυτό ήταν όλο κι όλο που μπήκε ανάμεσα μας..

Τώρα οι στιγμές μου είναι όπως παλιά.. αλλά έχουν κάτι το ''διαφορετικό''.. αν με καταλαβαίνεις!

βροχερό απόγευμα

2012-01-06T17:45:00.000+02:00

Όποτε τα τζάμια γέμιζαν νερένιες φουσκάλες σου έλεγα ''να τόσες φορές σ αγαπώ''. Μετά τα σχήματα έρεαν μέσα σ ένα υπερβολικά χρωματιστό φως κι αυτό ήταν όλο. Αναρωτιέμαι.. πόση ''ουτοπία'' κρύβουμε μέσα μας όσο είμαστε ερωτευμένοι;

Το ''χνούδι'' είναι μια λέξη που δεν ήθελε να γίνει όνομα. Χαμογέλασε μόνο όταν έδωσε τη θέση του στο ''bonnie'' από το γνωστό ''bonnie & clyde''.

Σκεφτόμουν επίσης πως όταν έχουμε απεριόριστο χρόνο δε βρίσκουμε ποτέ τον τρόπο να το εκμεταλευτούμε σωστά.. ενώ όταν μας λείψει θέλουμε ένα σωρό πράγματα να κάνουμε που σημειώνουμε σε λίστες που ίσως δεν υλοποιηθούν ποτέ.

Είμαι κάθετη όταν λέω ''όχι'' και ευθύς. Αποφεύγω να λέω άλλα πριν και άλλα μετά. Είμαι ρεαλίστρια και ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι, πράγμα για το οποίο πάλεψα αρκετά. Τίποτα τελικά δεν έρχεται από μόνο του.

Οι μέρες, είτε υπάρχει χρόνος άφθονος είτε όχι καταπίνονται σχεδόν αμάσητες κι έτσι κανείς δε καταλαβαίνει την πραγματκή γεύση.

Μπορεί η τελευταία συνάντηση με φίλο μου να ήταν πριν δυό ώρες αλλά πρόλαβα να το επιθυμήσω. Δυό καφεδάκια και κουβέντα ως το πρωί. Να μη μείνει τίποτα που να μην ειπωθεί!

''χνούδι''

2012-01-04T13:59:00.002+02:00

Έχει μεσημεριάσει κι εγώ ακόμη σκοντάφτω.. νυσταγμένη.. επάνω σε ένα λυπημένο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Όσους καφέδες και να πιω μου φαίνονται λίγοι. Εχθές πήγαμε κι αγοράσαμε ακόμη μια ευθύνη που όμως είναι και χαρά. Πληρώσαμε για μια ακόμη ζεστή ανάσα στο σπίτι μας που τώρα κοιμάται μέσα σ ένα κουτί από χαρτόνι. Έχω την απαίσια μυρωδιά του pet shop στη μύτη μου και το ξινό υφάκι της κοπέλλας στο ταμείο. Ήταν τόσο κακιά που μου έδωσε μια ντουζίνα οδηγίες για να μου φουσκώσουν το κεφάλι.

Ποτέ δε κοιμήθηκα μια νύχτα ολόκληρη με την έννοια του αν κάποιος παραμένει ζωντανός ή όχι. Εχθές έφταιγε εκείνο το ποντίκι που πέθανε ένα καλοκαίρι στα χέρια μου.

Πονάει το στομάχι μου από τη βουλιμία που έχει γίνει πάθος. Δε ξέρω αν μπορεί να αλλάξει αυτό. Δηλαδή να θέλω να φάω μια ολόκληρη σοκολάτα και να σκέφτομαι ''δε πρέπει να το κάνω αυτό'' και τελικά να μη το κάνω. Σκεφτόμουν χίλιες φορές καλύτερα το πάθος του έρωτα, ή του αλκοόλ, ακόμη και του καπνού.. πονάς όσο κρατάει η αποτοξίνωση αλλά μετά το έχεις ξεχάσει για πάντα..

Η λέξη ''χνούδι'' κάνει για όνομα;

σημειώσεις

2012-01-02T12:18:00.001+02:00

Tότε ήταν που σε γνώρισα; Δεκαετία του '80. Τα πρώτα Χριστούγεννα. Τότε το ''Χ'' το γράφαμε κεφαλαίο. Το προφέραμε παχύ.
.
Το '80 λοιπόν ήταν η πρώτη φορά που πρόσεξα τους αριθμούς. Πρώτη και τελευταία. Το ''8'' και το ''0''. Ολοστρόγγυλα. Καθαρά δίχως αμφιβολία. Τα ερωτηματικά αφορούσαν μόνο το νεαρό της ηλικίας. Πως ο κόσμος ήταν σαν ένα κουτί που δεν είχε ανοίξει ακόμη. Και πως θα ήταν άραγε όταν θα άνοιγε!

Λίγο πριν έρθεις, είχα βαρεθεί να είμαι μόνη. Είχα αγοράσει ένα ριχτό κόκκινο φόρεμα με μεγάλες τσέπες και εξώραφα γαζιά. Μετά βρήκα τους αριθμούς μου και τους έκρυβα.. το ''8'' και το ''0''. Είχα δάχτυλα ευλίγιστα και τους έριχνα, μια στη μια τσέπη και μια στην άλλη.
Αγαπούσα το σχήμα τους. Την υφή τους. Τις μέρες που κυλούσαν σα βώλοι το ένα δίπλα στο άλλο. Τις νύχτες που κρυφά ακουμπούσαν μεταξύ τους. Κανείς δεν είχε ιδέα. Όλοι έβλεπαν δυο απλά αριθμητικά στοιχεία. Εγώ τα άκουγα. Ψιθύριζαν ατέλειωτα. Φιλιόντουσαν. Χωρίς πάθος. Ήρεμα. Σα να ήταν από πάντα εκεί. Σα να είχε πάρει το ένα το χέρι του άλλου και να περπατούσαν μαζί σε μια πόλη που μόλις άρχιζε να κάνει αισθητή την παρουσία της. Που φτιασιδονόταν για να γίνει όμορφη και αξιοπρόσεχτη. Που γέμιζε με ''καλούδια''..

Έπαιζαν και μαζί τους έπαιζα κι εγώ. Τρύπωναν σε δυο βαλίτσες και ταξίδευαν. στις κουκέτες των πλοίων. Στα παράθυρα των τραίνων. Στις σταγόνες τις βροχής που έσκαγαν με δύναμη στην άσφαλτο. Στα κύματα της θάλασσας. Στα σοκάκια των νησιών.

To ''8'' και το ''0''.. άλλοι αριθμοί, τόσο ποτέ δε μ απασχόλησαν..

2012-01-02T00:00:00.001+02:00

Another Year,
Lots of New Dreams.

ερωτικός χρόνος

2011-12-31T23:25:00.001+02:00

Από το χρόνο που ρέει άπιαστος
αδράξαμε ένα ψίχουλο του
και το κρατήσαμε ανάμεσα
στα δυό μας σώματα.

Με βόγγους και με ιδρώτα
το πλάσαμε ώσπου έγινε ζεστό
σπαρταριστό σα το νιοφτέρουγο πουλί
ανθισμένο σαν ένα κόκκινο
ευωδιαστό τριαντάφυλλο.

Γιώργης Μανουσάκης

Fragile

2011-12-29T19:35:00.000+02:00

Ένα πεζοδρόμιο που καταπίνει βήματα δίχως τέλος. Τα φώτα της πόλης παίζουν με τη γιορτινή διάθεση. Tόσο κρύο! Αρκεί ένα ζευγάρι μπορντώ γάντια να ζεστάνουν τα παγωμένα χέρια; Ένα αγόρι μου κλείνει το δρόμο. Καθώς βρισκόμαστε πολύ κοντά ανοιγοκλείνει το στόμα του, ακούω το χτύπημα των δοντιών σαν υπόσχεση που δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ και την ανάσα του να αφήνει ένα ζεστό άγνωστο χάδι στο αυτί μου. Από κάπου μακριά ακούγεται το ''i m your man''

Καταπίνω εικόνες. Τις καταβροχθίζω με βουλιμία και τις κατεβάζω στο στομάχι μου αμάσητες. Μετά όλο το σώμα μου φωτίζει σα χριστουγεννιάτικο δέντρο. 'Eτσι φωτισμένη, με κατακκόκινα μάγουλα και παγωμένα χέρια ανεβαίνω χίλια τόσα σκαλοπάτια φθαρμένα από το χρόνο. Κιτρινισμένο μάρμαρο, όπως τα δάχτυλα μανιώδους καπνιστή. Στον τοίχο μαύρο μαζί με όλα τα χρώματα των συνθημάτων. Όπως τότε που είχαμε κάνει εκείνη την ομαδική κατάληψη ενός σπιτιού που δε το ήθελε κανείς. Σ' ένα δωμάτιο ''εύθραστο'' ρέει άφθονο το αλκοόλ, μάλλινα κασκόλ και κασμιρένια παλτό πεταμένα στις καρέκλες. Κορίτσια με κόκκινα ατημέλητα μαλλιά. Αγόρια που δεν έχουν γίνει ακόμη άντρες. Ένα κιμονό. Σφραγίδες από μαύρο μελάνι. Ασπρόμαυρη βουβή ταινία στην οροφή. Προβολή!

Περνάω τη διαχωριστική πόρτα. Το κάθε κορίτσι ή αγόρι έχει φτιάξει το δικό του σπιρτόκουτο. Ίσα που το χωράει. Ίσα που φέγγει. Τόσο που αν το δεις με μιας το μπερδεύεις με τον αριθμό ένα. Κανονικά θα ΄ναι δε θα 'ναι καμμιά δεκαριά. Υπογραμμίζει ο καθένας το δικό του σπιρτόκουτο με κιμωλία και κρατάει τα όρια με νύχια, δόντια και βελονωτά βλέμματα. Όσο πιο πολύ πεινάς τόσο πιό πολύ τρυπάς και κόβεις. Γύρω γύρω η παγωμένη τζαμαρία καθρεφτίζει ανάσες. Στη γωνία μια γιρλάντα από χριστουγεννιάτικα τόσα δα χρωματιστά φωτάκια σα λαμπερά χρυσόχαρτα!

Βαλαωρίτου 29. Όροφος τέταρτος. Στη διπλανή οικοδομή μια κοπέλλα με μακριά μπουκλωτά μαύρα μαλλιά χορεύει σ ένα βουβό ρυθμό. Κάποιες πίσω της την μιμούνται. Το σκοτάδι της νύχτας διαλύεται στη λάμπα ενός προβολέα. Το κρύο χτυπάει σε ένα τεράστιο μαύρο κομμάτι χαρτί που διαφημίζει με λευκή γραμματοσειρά ένα θεατρικό έργο. Οι κοπέλλες του τετάρτου ορόφου της απέναντι οικοδομής έχουν κάνει ένα μικρό πηγαδάκι και συζητούν. Έχουν φορέσει ήδη τα παλτό τους. Προφανώς μιλούν για την επόμενη πρόβα. Άραγε πριν ή μετά τη νέα χρονιά; Τι διαφορά έχει;

Το 2012 μπαίνει αργό και βαρύ. Λίγο μπερδεμένο. Αινιγματκό; Καθόλου!
Κανείς μας δε περιμένει πια να βγεί το άσπρο χνουδωτό κουνέλι από το μαύρο μαγικό καπέλλο. Κι έχει φύγει από τα επιδέξια δάχτυλα του μάγου η μαγκιά. Έχει φύγει και η υπεροψία. Και το ''δήθεν''!
Κι έτσι είναι πιό καλά. Πιό ζεστά.. πιό τρυφερά..

Και που είσαι; Μη ξεχάσεις, την παραμονή της πρωτοχρονιάς, να αφήσεις και λίγα μπισκότα μαζί με το γάλα του Άι-βασίλη..

Sleepless in Seattle (1993)

2011-12-25T11:06:00.000+02:00

Είναι δυνατόν να γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι αυτός είναι ο άνθρωπος σου;
Δίχως να τον έχεις συναντήσει ποτέ παρά ακούγοντας μόνο την ιστορία του στο ραδιόφωνο;

Τι είναι αυτό που σε προσελκύει σε έναν άγνωστο;
Ποιά αόρατα νήματα είναι αυτά που σε δένουν μαζί του;
Τι είναι αυτό που σου κόβει την ανάσα και κάνει την καρδιά σου να χτυπά πιό δυνατά;

Απάντηση σε όλα τα ερωτήματα, δίνει μια συνάντηση που συναντά πολλά εμπόδια, αλλά όπως ήδη ξέρουμε, όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το σύμπαν κάνει τα αδύνατα δυνατά για να σου το φέρει μπροστά σου.

Αυτά όλα στο 1993 που τα πράγματα ήταν ακόμη πολύ ρομαντικά και αγνά.
Σήμερα;
Πόσο επιφυλακτικά θα αντιμετωπίζαμε έναν άγνωστο; Πόσοι φόβοι έχουν μπει στη ζωή μας;
Ή μήπως τα ''ζήσαμε όλα'' και έχουμε απλά πολλές κακές εμπειρίες;

γεύση σοκολάτας

2011-12-24T17:57:00.000+02:00

Toυ είχε λείψει η γεύση της σοκολάτας.. όχι η συνηθισμένη, καθημερινή γεύση της σοκολάτας, αλλά αυτή που συνοδεύεται από μια ωραία και βολική ατμόσφαιρα, αυτή η γεύση της σοκολάτας που συνοδεύεται από μια απόλυτα αναπαυτική πολυθρόνα, δυό γραμμές από ένα εδιαφέρον βιβλίο καινούργιο βιβλίο, δυό τρία έντυπα από αυτά που τα έβρισκε δωρεάν στις εισόδους των κινηματογράφων κι έναν συνομιλητή που θα καθόταν απέναντι του και θα έγνεφε με κατανόηση σε όσα θα συμφωνούσαν και θα έθετε με γλυκύτητα τα επιχειρήματα του σε ότι διαφωνούσαν.

Είχε σκοπό να μείνει στο σπίτι σήμερα, τον τελευταίο καιρό ένιωθε σαν κάτι να του ρουφούσε τη διάθεση αλλά ο συνδιασμός αυτού του αδύναμου ήλιου με τον παγερό αέρα τον παρακίνησε να ντυθεί ζεστά για μια μικρή βόλτα στο κέντρο.

Αγόρασε βιβλίο, αγόρασε ημερολόγιο, μάζεψε τα συνηθισμένα έντυπα οι δρόμοι είχαν αρκετή κίνηση, όχι όμως όση θα έπρεπε σε περίοδο γιορτών. Κοίταξε το ρολόι του. Μία και τριάντα. Άφησε την Τσιμισκή και έστριψε δεξιά στην Κομνηνών. Το παλιό καφέ στον όροφο υπήρχε ακόμη. Ανέβηκε τα σκαλοπάτια. Στραβομουτσούνιασε που ήταν γεμάτο κόσμο, χάρηκε που βρήκε ένα τραπεζάκι πλάι στο παράθυρο που έβλεπε στο δρόμο.

Από το τζάμι φαινόταν μεγάλα τα γράμματα μιας βιτρίνας ''ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΛΤΟ ΣΤΗ ΜΙΣΗ ΤΙΜΗ''.
Βολεύτηκε στην καρέκλα και παρήγγειλε σοκολάτα. Ξεφύλλησε το βιβλίο, χάζεψε τα έντυπα..
Ελπίζω να διαβάζεται ευχάριστα σκέφτηκε, ενώ παράλληλα σκεφτόταν τα βιβλία που ανικανοποίητος άφηνε στη μέση. Η ατμόσφαιρα μύριζε τσιγάρο, η απαγόρευση είχε ατονήσει εδώ και καιρό, αλλά αυτός είχε δυό μήνες που το έκοψε..

Κάθησε έτσι γύρω στη μία ώρα. Μόνος. Το προτιμούσε από οποιονδήποτε συνομιλητή που θα υπήρχε έτσι για να υπάρχει. Που θα μιλούσε έτσι για να μιλήσει. Που θα αντιδρούσε έτσι για να αντιδράσει. Που θα τον κοιτούσε δίχως να κοιτάει. Που δεν θα τον ρωτούσε. Και που τότε από μόνος του θα έμπαινε στον πειρασμό να πει. Κι ο άλλος θα άκουγε για να ακούσει κι ακόμη πιό απλά θα έκανε πως άκουγε..

Φεύγοντας, αγόρασε μερικά χριστουγεννιάτικα μπισκότα που είδε στη βιτρίνα ενός ζαχαροπλαστείου. Φαίνονταν τόσο όμορφα! Είχε σκοπό να τα δοκιμάσει στο σπίτι, στις τέσσερις η τηλεόραση θα έβαζε εκείνη την εορταστική ταινία, θα σκοτείνιαζε νωρίς, θα άναβε τα κεριά του και θα έβαζε μουσική.. i wish you a merry christmas λα λα λα..

ευτυχισμένα χριστούγεννα

2011-12-22T13:59:00.003+02:00

Xιονίζει, λευκές, μικροσκοπικές, απαλές τουφίτσες γυροφέρνουν έξω από το παράθυρο μου κι αφού έστω αυτή η επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα, λέω να συμπληρώσω μια λίστα επιθυμιών για αυτές τις μέρες που γίνονται θαύματα!

Είδα ένα κορίτσι που είχε στην επιφάνεια των νυχιών του ένα χιονάθρωπο, είδα ένα τόσο δα μπαλκονάκι με το πιό λαμπερά, τα πιό παραμυθένια χρωματιστά φωτάκια.. πήρα ένα μέηλ ευχή από ένα φίλο, άκουσα την πιό όμορφη και αισιόδοξη ιστορία, και ως εκ θαύματος έχω κι εγώ πακέτο κάτω από εκείνο το χριστουγεννιάτικο δέντρο, σε μια γωνιά που είχε χρόνια να στολιστεί..

Χ Α Μ Ο Γ Ε Λ Ω
και πάω να βάλω τα δυνατά μου για να φτιάξω το mood, όλων αυτών των ανθρώπων που αγαπώ..

ευτυχισμένα χριστούγεννα

όμορφα χριστούγεννα

2011-12-21T17:40:00.000+02:00

@ κούραση είναι όταν αφήνεις σημαντικά πράγματα για αύριο..
όταν λες, πάτε εσείς.. εγώ θα μείνω στο σπίτι..
όταν θέλεις να μείνεις στο κρεββάτι βλέποντας ταινίες
όταν θέλεις να κοιμηθείς μεσημέρι
όταν αρνείσαι να μαγειρέψεις και όλα τα σχετικά
όταν μπερδεύεις τα πλήκτρα στο πληκτρολόγιο
όταν σχεδόν έχουν έρθει τα χριστούγεννα και δε το έχεις καταλάβει

@κούραση είναι όταν έχεις μπουκώσει από την καθημερινότητα
όταν το ''κάτι καινούργιο'' αρνείται να συμβεί
όταν δε σε ελκύει τίποτα

@όταν η μητέρα σου έχει πάρει δώρα για όλους αλλά για σένα δεν έχει βρει νούμερο αυτό είναι ''γκαντεμιά'' που επαναλαμβανόμενη επίσης σε κουράζει αφάνταστα..

εύχομαι όμορφα χριστούγεννα σε όλους σας

κουρασμένες σκέψεις

2011-12-19T13:26:00.001+02:00

Kάπου διάβασα πως όταν ερωτευτείς μια φορά, είσαι ερωτευμένος για πάντα..

στο βάθος βάθος μπορεί..
αλλά είμαι τόσο μεγάλη πια για να σκάβω τόσο βαθιά..

προτιμώ αυτό που φαίνεται στην επιφάνεια..

το παιδί με το ποδήλατο

2011-12-17T23:56:00.000+02:00

Tα παθήματα είναι μαθήματα και γίνονται τα σκαλοπατάκια που θα πατήσεις επάνω και θα μάθεις τη ζωή, ιδιαίτερα όταν σου έχει απομείνει ο ένας γονιός κι αυτός αρνείται να παίξει το ρόλο του πατέρα!

H ερμηνεία του μικρού, εξαιρετική!

επιθυμία

2011-12-17T08:33:00.000+02:00

Ξύπνησα με την απόλυτη επιθυμία, να δώσω ένα τεράστιο φιλί σ΄ένα χιονάνθρωπο..

blogging

2011-12-15T22:10:00.000+02:00

To έχασα για ένα τεράστιο, ατέλειωτο, ολόκληρο λεπτό. Πραγματικά, με όλο αυτό το μπέρδεμα, google+, google profil κλπ, μπήκα, βγήκα, έσβησα και χάθηκε.. στ' αλήθεια νόμισα ότι πέντε ολόκληρα χρόνια από τη ζωή μου έγιναν ένα τίποτα στο τίποτα. Το ''φεγγάρι'' χάθηκε από τη blogoσφαιρα.

'Ημουν έτοιμη να σου τηλεφωνήσω και να σου πω .. δε θα το πιστέψεις ''είμαι ελεύθερη'', μπορώ να στείλω γράμμα στη google, ή να ρωτήσω ένα φίλο που ξέρει από από αυτά, ή να φτιάξω ένα καινούργιο, αλλιώτικο, διαφορετικό, με άλλο φόντο, άλλο χρώμα, άλλο nickname.. δε θα με αναγνωρίσει ποτέ πια κανείς.. αλλά δε θέλω, δε θέλω πια blog παρά μόνο την ελευθερία μου, κι εκεί πάνω, λες και μ' άκουσε να 'σου μου εμφανίστηκε και πάλι..

σοκολάτα;

2011-12-12T17:52:00.002+02:00

'Oπως ακριβώς το λες.. κάποιες ψυχές είναι σα τα συγκοινωνούντα δοχεία τόσο οι κουβέντες κρατούν ισορροπίες.
Είναι και το πάρε - δώσε που λέγαμε. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που έρχεται έτσι από μόνο του.. πρέπει να υπάρχει ταύτιση των ''θέλω να δώσω'' και ''θέλω να πάρω''.
Επίσης πρέπει να υπάρχει και η σχετική εμπιστοσύνη, καθόλου κακία και καθόλου απωθημένα.
Να γιατί συμβαίνει όλο και πιο σπάνια στις μεγάλες ηλικίες.

*η σοκολάτα ήταν του μεσημεριάτικου ήλιου

ακινησία

2011-12-11T19:40:00.001+02:00

Δεν μπορούσε να προσδιορίσει σε τι διέφερε αυτός ο Δεκέμβρης. Αρκέστηκε στο ότι ήταν απλά αλλιώτικος. Τα φώτα των αυτοκινήτων και τα εξωτερικά στολίσματα των σπιτιών μουρμούριζαν μεταξύ τους με βεβαιότητα για λίγα λεπτά, όσο στο φανάρι κρατούσε το κόκκινο και γρήγορα χώριζαν για να σκορπίσουν εδώ κι εκεί χωρίς όμως να απομακρύνονται από το κάδρο.
Τα δέντρα είχαν γυμνωθεί και το κρύο έκανε τους περιπατητές να χώνουν τα χέρια τους βαθιά στις τσέπες. Μερικές νιφάδες στροβιλίζονταν εκστατικά λίγο πριν να βρουν το ίδιο τέλος.

Μπερδεύτηκε για μια στιγμή και νόμισε πως ήταν σε ένα δωμάτιο με εκθέματα ζωγραφικής και πως είχε σταθεί μπροστά σε ένα πολύ όμορφο πίνακα. Τίποτα δεν έμοιαζε με αληθινό. Υπήρχε ότι ακριβώς έπρεπε να υπάρχει αλλά τίποτα δεν έμοιαζε να περιμένει κάτι γιατί ο χρόνος είχε παγώσει στο μπογιατισμένο πανί.

Ας επρόκειτο για το πιό μικρό. Το πιό ασήμαντο. Η προσμονή κρύβει μέσα της την κίνηση. Η βεβαιότητα την ακινησία. Και το φετινό Χειμώνα η πόλη όλη έμοιαζε παγωμένη / παραιτημένη / κουρασμένη, ακίνητη.

Η μόνη εξήγηση που έβρισκε λογική ήταν πως οπωσδήποτε κάπου πολύ μακριά, έπρεπε να έχει συμβεί κάτι που δε συνέβει. Κάτι είχε σταματήσει την γλυκιά ρευστότητα των πραγμάτων. Κάτι που δε μπορούσε εύκολα να προσδιορίσει.. ή μήπως;

θεατρικές σκηνές

2011-12-10T09:15:00.001+02:00

Λαμβάνω υπόψη μου όλα τα σκηνικά που παίζονται καθημερινά στις ζωές μας, είτε σε επαγγελματικό επίπεδο, είτε σε προσωπικό, κι αναρωτιέμαι που ακριβώς βρίσκεται το σημείο επαφής με τον πραγματικό εαυτό μας. Γνωρίζουμε κάτι απ αυτόν ή μας είναι αδιάφορο;

Ή μήπως ως ήρωες τόσων και τόσων έργων ταυτοχρόνως, έχουμε σκίσει την ταυτότητα μας σε μικρά μικρά κομματάκια που τα έχουμε σκορπίσει εδώ κι εκεί για να καλύψουμε τις εκάστοτε ανάγκες μας;

γκρίζο

2011-12-06T16:39:00.001+02:00

Kαμμία διάθεση.. ούτε να υποτάξει ένα τριαντάφυλλο, ούτε να εμηνεύσει ένα κύμα ούτε να κάνει ένα αηδόνι να πει ''σ΄ αγαπώ'' για να συγκινηθεί η υφήλιος..

.. κάποιες μέρες διαθέτουν μόνο το γκρί !

love

2011-12-04T17:58:00.001+02:00

Πάντα υπάρχει λίγη παραφροσύνη στην αγάπη. Αλλά και πάντα υπάρχει λίγη λογική στην παραφροσύνη.
Νίτσε

κυριακή

2011-12-04T13:33:00.001+02:00

Όλα αυτά τα ανάποδα, μεσ' το Δεκέμβρη Άνοιξη, μια Κυριακή σα μεσοβδόμαδο, ένα ψεύτικο δέντρο που αρνείται να στολιστεί..

Και το διαδίκτυο σαν ένα τεράστιο χωνί να καταπίνει συναισθήματα, ψυχές και χρόνο..

Υπόσχομαι το επόμενο καφεδάκι μου να το απολαύσω κάτω από τα φώτα του χριστουγεννιάτικου δέντρου μου..

''μια παρτίδα σκάκι''

2011-12-03T14:22:00.001+02:00

Διάβαζα ένα βιβλίο νωρίς το πρωί, είναι ένα βιβλίο που ήρθε ξαφνικά κι απρόσμενα στα χέρια μου ως ωραιότατο δώρο έκπληξη, σε μια εποχή που οι εκπλήξεις αλλά και τα δώρα σπανίζουν, από αυτά τα βιβλία που μελετούν με όμορφο τρόπο τις συμπεριφορές δυο ερωτευμένων ανθρώπων..

..θυμάμαι, διάβαζα κάτι ανάλογο πριν λίγα χρόνια, πρόταση φίλων, αναφερόταν στον έρωτα, στη ζήλεια, την ανασφάλεια κι όλα τα αρνητικά αλλά και θετικά συναισθήματα που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος στη σχετική φάση.

και τα ανίχνευε τόσο καλά όλα αυτά που δεν υπήρχε μόνο ταύτιση αλλά γεννιόταν και η απορία.. μα είναι δυνατόν; διαβάζει τις σκέψεις μου; αντιγράφει τα συναισθήματα μου;

Κατά καιρούς, πέρασαν από τα χέρια μου διάφορα ημερολόγια, όπου έγραφα αποσπάσματα από βιβλία που διάβαζα.. σήμερα αυτό το μικρό κομμάτι θα το ακουμπήσω εδώ..

''η συγκίνηση, δεν εξηγείται. Εξακολούθησε χωρίς να καταλαβαίνεις. Αν προσπαθήσεις να καταλάβεις, θα εξηγήσεις. Αν εξηγήσεις, θα χάσεις την συγκίνηση..''

''Μια παρτίδα σκάκι''
Αννίβας Αννίβα Αρνέλλος''

Ένας άντρας και μια γυναίκα, με σκακιστικούς όρους και παιχνίδια, έρχονται πιο κοντά..
είχα πάντα την αίσθηση πως αυτό το παιχνίδι ήταν από τα πιό αυθόρμητα, αλλά ίσως τελικά ΔΕΝ..

αντιφάσεις

2011-12-01T15:01:00.001+02:00

Tις χειμωνιάτικες νύχτες τα φώτα τις πόλης υπογραμμίζουν την κίνηση και τη ζωή στους δρόμους. Στο σκούρο μπλε του ουρανού, η Αριστοτέλους λάμπει παιχνιδιάρικα με τις πλατείες γεμάτες καρουζέλ που προσκαλούν σε γύρους παραμυθένιους μικρά και μεγάλα παιδιά.

Στο φως της μέρας τα πράγματα είναι διαφορετικά. Διακρίνονται εντονότερα τα άδεια μαγαζιά, τα σκονισμένα τζάμια, οι πολυκαιρισμένες ξεφτυσμένες αφίσσες και ο όγκος των διαφημιστικών και των αποδείξεων κάτω από τις κλειστές πόρτες. Όσο πιό απόκεντρο τόσο πιό πολλά.

Σκεφτόμουν πως κι εμείς οι ίδιοι πολλές φορές έχουμε συμβάλλει σ αυτό το θέαμα που αντικρύζουμε σήμερα τριγυρνώντας στους δρόμους της κάθε γειτονιάς, καθώς ανέκαθεν προτιμούσαμε τα μεγάλα και απρόσωπα καταστήματα.

Οι άνθρωποι λειτουργούν συνήθως αντιφατικά. Ας πούμε πως κάποιοι δείχνουν έναν οίκτο στο μεγάλο θέμα των άστεγων που αυξάνονται θεαματικά, από την άλλη όμως κλείνουν κατάμουτρα την πόρτα στα παιδιά ή τις κυρίες που μοιράζουν διαφημιστικά.

Ακόμη και η προβολή κάποιων ανθρώπων μέσα από το διαδίκτυο, ίσως για κάποιους να είναι εκνευριστική, για κάποιους άλλους βολική, σίγουρα όμως η συμπεριφορά μας δεν θα πρέπει ποτέ να είναι ταπεινωτική απέναντι τους.

επαναπροσδιορισμοί

2011-11-26T11:38:00.001+02:00

Στις καλές στιγμές, όταν ο ήλιος χαιδεύει τα παράθυρα τα πρωινά, και τα ηλεκτρικά φώτα μοιάζουν με μικρά αστέρια στη γη τις νύχτες κι ο ουρανός έχει εκείνη την παραμυθένια απόχρωση του μπλε, και τα τηλέφωνα χτυπούν ασταμάτητα τις γιορτινές μέρες, κι όλα μοιάζουν να χορεύουν σε μια πολυπόθητη ισορροπία..

σκέφτεσαι ποτέ πως είναι κοντά η στιγμή που θα πρέπει να πάρεις καινούργιες αποφάσεις, να βάλεις νέους κανόνες, να οριοθετήσεις διαφορετικά στάνταρ;

πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική προσωπική υπόθεση που απαιτεί ευελιξία, δύναμη και πολύ πολύ αγάπη για το ''εγώ'' σου..

*ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και την παρουσία σας!

timing

2011-11-24T19:14:00.001+02:00

Τον πρόσεξα αμέσως, όχι επειδή καθόταν ακριβώς μπροστά μου και μου έκρυβε λίγο την εικόνα, αλλά για τον σχεδόν ανεδή τρόπο που το καλοβαλμένο σώμα του χυνόταν στην καρέκλα, τον σχεδόν αλήτικο τρόπο που το γκρίζο μπλουζάκι του κολούσε στο δέρμα του, τα κουρεμένα πολύ κοντά μαλλιά που άφηναν σχεδόν ατίθασα ελεύθερους τους λοβούς των αυτιών του και κυρίως αυτό το δήθεν αφελές θράσσος του να φορά αυτό το όμορφο καπέλο που του έδινε αβίαστα σχεδόν το μυστήριο μιας άλλης εποχής.

Ήταν κατακαλόκαιρο, παρακολουθούσαμε μια διόλου ευκαταφρόνητη ρομαντική ταινία σε κάποιο θερινό κινηματογράφο της περιοχής, την οποία ομολογώ υποσχέθηκα στον εαυτό μου να την επαναλάβω νοικιάζοντας την από ένα video club σύντομα. Εκείνη τη βραδιά στάθηκε αδύνατο να συγκεντρωθώ εκεί που εγώ σχεδίαζα.

Σκεφτόμουν, καθώς έπεφτε η νύχτα κι ο ουρανός γέμιζε λαμπερά μικρά αστεράκια, πως και αν θα μπορούσα να του μιλήσω, σκηνοθετούσα ήδη διάφορα σενάρια με τη φαντασία μου, άλλα θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν κι άλλα όχι, μέχρι που έπεσαν οι τίτλοι του τέλους κι όλοι εμείς οι άγνωστοι μεταξύ μας θεατές σκορπίσαμε και πήραμε ο καθένας τον δικό του δρόμο.

Καθώς έχανα από τα μάτια μου την ψιλόλιγνη φιγούρα του σκεφτόμουν πως οι σχέσεις των ανθρώπων είναι αναμφισβήτητα θέμα χημείας, οπωσδήποτε όμως υπάρχει και ακόμη μια παράμετρος εξ ίσου ουσιώδης και σοβαρή η οποία σε απλή γλώσσα λέγεται ''timing''.. ας πούμε πως πρόκειται για ένα συγχρονισμό θετικών συμπτώσεων.. που σκηνοθετούν την τελική πράξη!

σα νεράκι

2011-11-22T13:04:00.001+02:00

Δε ξέρω αν είναι τέτοιο το υλικό της ζωής που κυλάει σα το νεράκι μέσα από τα χέρια μας.. ή αν είναι το υλικό των χεριών μας τόσο λείο και γλυστερό που την αφήνει να φεύγει..

ταυτόχρονα

2011-11-20T14:10:00.001+02:00

.. η ζωή αρχίζει να βγάζει νόημα μόνο αφού συνειδητοποιήσεις πως μερικές φορές - αρκετές, ή μάλλον πάντα - είναι δυνατό να αληθεύουν ταυτόχρονα δύο εντελώς αντιφατικές μεταξύ τους ιδέες.

τζόναθαν κόου
''σαν τη βροχή πριν πέσει''

break

2011-11-16T14:00:00.001+02:00

Όταν οι λέξεις κάνουν πάρτυ γύρω σου και όχι μέσα σου, όταν αρχίζεις και νιώθεις στην ατμόσφαιρα ένα περίεργο κενό, όταν τα παλιά είναι πιό πολλά από τα καινούργια, όταν τα κείμενα σου σου φαίνονται άσκοπα και άδεια..

είναι καιρός για ένα break..

ψάρι

2011-11-15T22:32:00.001+02:00

Eίμαι μπερδεμένη.
Πίστευα πως είμαι ένα ψάρι που κολυμπάει στη γυάλα του, κατά βάθος όμως είμαι ένα ψάρι που έχει βγει από τη γυάλα του και το περιεργάζονται δαχτυλάκια παιδικά. Άτσαλα και δίχως επίγνωση της επερχόμενης ασφυξίας και του θανάτου που έπεται..

εποχή

2011-11-15T10:20:00.001+02:00

Οι νυχτερινές μου βόλτες στην περιοχή γίνονται όλο και πιό σκοτεινές. Τα καλόγουστα καταστήματα με τα μικρά και μεγάλα χριστουγεννιάτικα στολίδια τη φετινή χρονιά είναι ελάχιστα. Τα κλειστά και παραμελημένα πολλά..
Που και που κάποιοι πολύ τολμηροί που κάνουν ανακαίνιση.. κάποιος βάφει τους τοίχους σ αυτό το έντονο ροδί που μ αρέσει.. μυρίζει καινούργιο..

Φτιάχνω όπως και όπου βρω τον τρόπο, σα την αράχνη που πλέκει γύρω της τον ιστό της, το δικό μου παραμύθι.. ανεξαρτήτων συνθηκών αυτή η εποχή μου ανήκει.. νιώθω σα το ψάρι που κολυμπάει ευτυχισμένο στη γυάλα του.. ή καλύτερα σα ξωτικό που έχει βρει τη γωνιά του στα κλαδιά ενός φωτισμένου και στολισμένου δέντρου..

η άλλη πλευρά

2011-11-14T19:26:00.001+02:00

Ίσως το σωστό, να είναι η άλλη πλευρά.. η επιφάνεια και όχι η λεπτομέρεια, το δάσος και όχι το δέντρο.. ή διερεύνηση του περιβάλλοντος δίχως περαιτέρω προβληματισμούς για τα συναισθήματα των ατόμων που πιθανόν το αποτελούν..

οι αυθόρμητες πράξεις δίχως δεύτερη σκέψη

χρόνος

2011-11-12T17:33:00.001+02:00

H ίδια κουβέντα.. σαν ελλατωματικός δίσκος βινυλίου ή πολυπαιγμένη σκηνή ταινίας.

Η σύγκριση ενός παρελθόντος χρόνου με τον ενεστώτα του τώρα..
Είχα, είχες, είχε..
Ήταν Χριστούγεννα.. ήταν.. είμασταν.. πέρασε.. τώρα..

Μετράμε, αναπροσδιορίζουμε, ξαναμετράμε. Λάθος ο λογαριασμός. Λειψή η πραγματικότητα. Οι μέρες αφαιρούν.
Η αίσθηση πως κάποτε, κάτι διαφορετικό, κάτι λίγο ζήσαμε μας κάνει να χαμογελάμε.. και είναι πολλές οι αιτίες αυτών των εκ βάθους αλλαγών..

χωρίς περιγραφή

2011-11-08T16:12:00.001+02:00

Κάπου μέσα στις ώρες της ημέρας, το άκουσμα ενός τραγουδιού, η ανάγνωση ενός κειμένου, το ξεφύλλισμα ενός βιβλίου, η παρακολούθηση κάποιας ταινίας ή η πρόσβαση σε κάποιο αγαπημένο blog είναι λύτρωση..

Όσο κι αν θελήσεις να εξηγήσεις το γιατί συμβαίνει αυτό, τι ακριβώς είναι αυτό που σε σπρώχνει στη συγκεκριμένη επιλογή και όχι σε κάποια άλλη, στέκεται αδύνατο, η αίσθηση δύσκολα περιγράφεται, η μοναδική αύρα που εκπέμπει το κάθε τι είναι μια φαντασίωση φτιαγμένη από εσένα για σένα εξαρτώμενη συνήθως από τις εκάστοτε ανάγκες σου να ανακαλύψεις συγκεκριμένα οικεία σημεία ώστε να πραγματοποιηθεί η αναγκαία ταύτιση..

Πολλές φορές, όταν αγοράζω ένα βιβλίο, το αφήνω διακριτικά σε σημείο του σπιτιού μου έτσι ώστε το μάτι μου να έχει ''τυχαία'' και συχνή πρόσβαση επάνω του.. αν έχω διαβάσει την πρώτη σελίδα, και έχει αυτή η πρώτη επαφή δείξει επιτυχής, πιθανόν να το αφήσω κάποιες μέρες ακόμη ριγμένο ''τυχαία'' στην επιφάνεια της καθημερινότητας μου..

Αν δε συμπέσει η τέλεια περίπτωση να ξεκινήσω το διάβασμα και να γοητευτώ τόσο, είμαι ικανή να τσιμπάω αυτή την ''αίσθηση'' για πολύ καιρό, με ποσότητα ακόμη και μιας παραγράφου τη φορά..

Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με ένα dvd, όπου εκεί, στην πιό γλυκιά στιγμή ας πούμε της ταινίας, κι ενώ τη ζω απόλυτα, μπορεί να πατήσω το pause πολλές φορές, βρίσκοντας αρκετές αφορμές..

Σε κάποια blog, άνθρωποι που δε γνωρίζω μου δημιουργούν αυτό ακριβώς το συναίσθημα της γλυκύτατης ταύτησης.. πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να παρατήνω το χρόνο μιας τέτοιας ανάρτησης, συνήθως διαβάζοντας τα κείμενα αυτά πολλές φορές κι άλλες πάλι αφήνοντας τα για μετά, έτσι ώστε να έχω γεμίσει με την γνωστή ''αίσθηση'' πριν την τελική ανάγνωση..

Συνήθως.. αυτό το συναίσθημα είναι τόσο προσωπικό που δύσκολα γίνεται φανερό και αναγνωρίσιμο στους ανθρώπους με τους οποίους κινείσαι παράλληλα.. που προφανώς από την πλευρά τους έχουν ανακαλύψει τα δικά τους σημεία από όπου αντλούν αυτό που δίχως καμμιά άλλη περιγραφή λέγεται απλά ''αίσθηση''

* από τα κείμενα που από αλλού ξεκίνησαν κι αλλού για αλλού τράβηξαν :):)

ένοχος

2011-11-06T14:06:00.002+02:00

Για σένα που μου γκρινιάζεις τον τελευταίο καιρό και αποφεύγεις τις ταινίες με θέματα βαριά και δύσκολα, έχω να πω πως εκεί βρίσκεται όλη η ουσία..
οι ταινίες που έχουν κάτι να σου πουν, είναι συνήθως αυτές που σου δίνουν μια γερή γροθιά στο στομάχι..

να σαν τη χθεσινή στο φεστιβάλ, του Βενσάν Γκαρένκ που παρακολουθήσαμε απνευστί, μια ταινία Γαλλική που αναφερόταν στην αληθινή ιστορία ενός δικαστικού επιμελητή, οικογενειάρχη ο οποίος χάνει από την μια στιγμή στην άλλη τα πάντα γιατί κατηγορείται μαζί με τη σύζυγο του για παιδεραστία..

δεν υπάρχουν αποδείξεις, δεν υπάρχει ενοχή.. παρά μόνο τυχαία γεγονότα και ένα δικαστήριο ανίκανο να δει πέρα από την επιφάνεια..

την ζήσαμε τόσο έντονα αυτή την ταινία ενενήντα ολόκληρα λεπτά χωρίς διάλειμμα, και ο χρόνος που μεσολάβησε από την έξοδο μας από την αίθουσα, τα βήματα στο στενό διάδρομο, τη ψήφο μας (ως εξαιρετική) στην ειδική κάλπη μέχρι την τελική έξοδο στoν εξωτερικό χώρο του λιμανιού δε βοήθησε να αδειάσουμε έστω από κάποια συναισθήματα που νομίζω θα κουβαλάμε μαζί μας για καιρό..

λαβύρινθος

2011-11-05T19:00:00.000+02:00

Ήπια ένα καφέ στα γρήγορα και έλιωσα τον εκνευρισμό μου στο πλακόστρωτο της παραλίας.. από τον Λευκό πύργο και πέρα γιατί το από δώθε έχει σκαφτεί τόσο ώστε να μην είναι πια προσβάσιμο..

Δεν είναι και ότι καλύτερο να μαλώνεις με όλους και με όλα.. αλλά όταν βρεθείς κάτω από το φως του ήλιου και με ορίζοντα τη θάλασσα πνίγεις εύκολα τα αρνητικά συναισθήματα.. μαλώνεις αλλά δε θυμώνεις.. μήπως και αλλάζει τίποτα ο εγωισμός;

Στο τελείωμα αυτού του δρόμου αλλά και κάθε δρόμου, είναι τόσοι πολλοί, κουράστηκα να ψάχνω τα νέα δεδομένα και να ξαναυτοπροσδιορίζομαι.. πόσο ακόμη πια;

..σήμερα το πρωί πήρα μια μικρή γεύση από φεστιβάλ, η αφίσσα φέτος έχει ζωγραφιά έναν λαβύρινθο, σε τέτοιους μπερδεμένους δρόμους έχουμε χαθεί όλοι άρα πολύ επίκαιρο, το πρόγραμμα πολύ εύκολα το βρίσκω εδώ και απόψε το βραδάκι θα δούμε και την πρώτη ταινία..

τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ένας λαβύρινθος έχει πάντα μια είσοδο και μια έξοδο, την οποία φυσικά κάποια στιγμή όσο κι αν παιδευτείς θα βρεις.. το θέμα είναι πόσες τέτοιες εισόδους και εξόδους αντέχεις ;)

όνειρα γλυκά!

2011-11-03T23:50:00.002+02:00

Τώρα αν σας πω πως θέλω να κοιμηθώ έχοντας στο μυαλό μου αυτή την εικόνα, θα μου πείτε πως είμαι εκτός τόπου και χρόνου.. συμφωνώ αλλά πέστε μου έναν που να μην είναι ;)

αλλεργία;

2011-11-01T12:36:00.000+02:00

Και αποφασίζεις να πας στο γιατρό, κρύβεις στη τσάντα σου όλες τις καραμέλες ''μέλι, λεμόνι, μέντα'' για την αναμονή, κόσμος πολύς (μα καλά όλοι σήμερα βρήκαν να αρρωστήσουν;), βολεύεσαι σε μια πολυθρόνα και περιμένεις.
Αφού κοντεύει να τελειώσει ότι απόθεμα είχες από καραμέλες, κι αφού ο βήχας σε πνίγει και δε κρύβεται, και νιώθεις πρησμένος και καταπονημένος, μια ώρα μετά έρχεται η πολυπόθητη συνάντηση με τη γιατρό.
Με το ζόρι βγαίνει η φωνή σου για να της εξηγήσεις πέντε πράγματα, για να σου πει λίγα λεπτά μετά, αφού σ έχει εξετάσει με ακουστικά και βαθιές δικές σου αναπνοές, ότι δε βλέπει τίποτα..

Δε βλέπει τίποτα;

Και;

Τι έχω γιατρέ;

Βήχας αλλεργικός που ακολούθησε μια ίωση

Ποιά ίωση; Εγώ είδηση δε πήρα την ίωση.. ο βήχας όμως..

Γύρισα στο σπίτι με ένα κουτάκι αντιαλλεργικά χαπάκια.. που όλως περιέργως.. για φάρμακα έχουν υπέροχη γεύση :)
Αλλά πέρασα μια νύχτα θρίλερ.. δε θέλετε να σας περιγράψω.. ό,τι βάλετε με το μυαλό σας αλήθεια είναι :)

όταν κάνεις σχέδια..

2011-10-31T09:07:00.000+02:00

Παρακολούθησα μια ταινία την προηγούμενη εβδομάδα, για κανένα άλλο λόγο πέρα από το ότι πρωταγωνιστούσε ο Ρίτσαρντ Γκηρ, που παραμένει θεός παρά την ηλικία του..
Το κύριο θέμα αφορούσε την πίστη και την αφοσίωση ενός σκύλου, του Χάτσκι απέναντι προς το αφεντικό του..
Όλως περιέργως η μνήμη μου προσπέρασε όλη αυτή τη κατά τα άλλα υπέροχη και δραματική σχέση και κόλλησε στη σκηνή που ο Ρίτσαρντ Γκηρ φεύγει το συγκεκριμένο πρωινό από το σπίτι του, όπως έκανε χρόνια τώρα για να πάει στη δουλειά του..
Οι τελευταίες του λέξεις ήταν ''γειά θα τα πούμε το βράδυ'' αλλά το βράδυ δεν ήρθε ποτέ.. τον πρόλαβε ο θάνατος..

Αφορμή να έρθει αυτή η σκηνή στο μυαλό ήταν η είδηση που διάβασα χθες, δεν θα αναφέρω πρόσωπο, δεν έχει σημασία σ αυτό το κείμενο, θα πω μόνο πως ο άνθρωπος έφυγε ένα πολύ ήσυχο Κυριακάτικο πρωινό από το σπίτι του για να περπατήσει ή να τρέξει στο πλακόστρωτο της παραλίας και δε επέστρεψε ποτέ γιατί κάποιος άλλος ίσως οδηγούσε ενώ είχε πιεί κι ένα αόρατο χέρι αποφάσισε ότι οι στιγμές αυτών των δύο έπρεπε να συναντηθούν σε ένα τραγικό τροχαίο ατύχημα..

Σα να τον ακούω να φωνάζει ''έρχομαι σε καμμιά ωρίτσα, να μου έχεις έτοιμο καφέ''

Και μετά να γίνεται μια τελεία στον ουρανό.. τόσο απλά!

______________________________________

Όταν κάνεις σχέδια για όλη την επόμενη εβδομάδα, και σ/κ έχεις αρπάξει ένα γερό και δυνατό κρυολόγημα γελάς για να μη κλάψεις..

Μ έχει εξαντλήσει ο βήχας κι ο φάρυγγας μου είναι σα να έχω καταπιεί σπασμένο καθρέφτη.. το μόνο που με κάνει να νιώθω καλά είναι οι καραμέλες μέντας και το τσάι..

Αλλά πόσο τσάι πια μπορεί να πιεί κανείς;

εν αναμονή

2011-10-30T09:58:00.002+02:00

Κρυώνω ακόμη κι αν φορέσω πυτζάμες κι από πάνω πουλόβερ, ακόμη κι αν καταφέρω να ζεστάνω το σώμα μου μένουν τα δάχτυλα παγωμένα..
Έχω βάλει καφέ φίλτρου να γίνεται και περιμένω να στάξει σταγόνα σταγόνα το νερό στη πυρίμαχη κανάτα..
Σε αναμονή, λίγο πολύ τα πάντα, να ψηθεί το φαγητό, να γυρίσεις από τη βόλτα, να περάσει ο πόνος στο λαιμό, να τελειώσει η ταινία ή το βιβλίο..
Να ηρεμήσει μια κατάσταση ή να δεις τα πράγματα διαφορετικά..

Κάποιες φορές ο χρόνος αναμονής λειτουργεί αντίστροφα με τις επιθυμίες οι οποίες άκαιρες πια χάνονται σε χρόνο λήξης..

ίωση

2011-10-28T19:15:00.001+03:00

όχι δε στραμπούληξα το λαιμό μου και δε φοράω κολλάρο, αλλά ξύπνησα με πονόλαιμο, και κάψιμο και τσούξιμο στο φάρυγγα έτσι ο καφές ήταν χωρίς τσιγάρο, το μεσημεράκι το αλκοόλ κατέβαινε δύσκολα, και τώρα το μόνο που με σώζει είναι να καταπίνω ζεστές γουλιές από τσάι και μέλι..

_______________________________________________

σήμερα ήταν η πρώτη φορά που ευχαριστήθηκα παρέλαση..

_______________________________________________

πολύ θα ήθελα μια αληθινή γάτα στη ζωή μου

ΜπΛε

2011-10-26T20:57:00.000+03:00

κάτι μου λέει πως με τόσο μπλε πρώτη φορά βάφτηκε η πόλη μου..

* η φωτογραφία είναι από τη Σκόπελο, τραβηγμένη με τη sony που δεν υπάρχει πια!

ψέμματα

2011-10-25T12:08:00.001+03:00

.πόσα από όλα αυτά που πιστέψαμε ότι πήραμε από τους άλλους ήταν απλά ''τακτική'';

υπάρχει έξοδος;

2011-10-23T13:22:00.000+03:00

Tα χρώματα υποτονικά, ένα ζευγάρι πόδια χορεύουν στο νερό, το μπλε είναι αρχικά διάφανο, μετά σκουραίνει τόσο που φτάνει το μαύρο. Κρύο, στα όρια της παγωνιάς. Το τοπίο αλλάζει. Χιόνι λευκό πηχτό, να το κόψεις με το μαχαίρι. Στη μέση του άσπρου, μια καρέκλα. Είμαι δεμένη επάνω της παρά τη θέληση μου. Γύρω μου σκοινιά. Σφίγγουν το στήθος μου τόσο όσο να μη μπορώ να πάρω αναπνοή. Πονάω, αλλά δε τολμώ να κουνηθώ.. είμαι ακίνητη σα κούκλα. Ψεύτικη!

Ξαφνικά βρίσκομαι δυό τρία βήματα μακρύτερα. Με βλέπω.. Χιόνι, καρέκλα, σκοινιά.. κάτω από την καρέκλα αίμα.. σκούρο βυσσινί σα κρασί Βουργουνδίας..
Είναι ακριβό, γιατί μου ανήκει, είναι το μόνο που μου ανήκει και με εγκαταλείπει, με αδειάζει αρχίζω και φαίνομαι φτηνή.. δε νιώθω, δεν σκέφτομαι, δεν υπάρχω, δεν είμαι ''εγώ'', έχει σβήσει το παρελθόν μου, δεν έχω παλέψει για τίποτα, δεν έχω ζήσει, δεν έχω ονειρευτεί, δεν έχω γνωρίσει τα χρώματα.. τη θάλασσα.. τον ουρανό, δεν έχω κάνει παιδιά, δεν ονειρεύτηκα ποτέ για το πως θα τα μεγαλώσω, δεν μ ενδιαφέρει το παρόν, δεν μ ενδιαφέρουν οι συνθήκες, δεν θέλω να φάω, δεν θέλω να ζεσταθώ, δεν θέλω να ντυθώ, δεν θέλω να δουλέψω..

walkman

2011-10-21T14:57:00.002+03:00

Στο χέρι σου είναι το που θα πας, το τι θα ακούσεις, το πως θα συμπεριφερθείς, το πόσο θα γυμναστείς, ο τρόπος να περάσεις όμορφα..

το να αγωνιστείς ή να μείνεις πίσω, να ερωτευτείς ή να πεις ως εδώ φτάνει, να μαγειρέψεις το αγαπημένο σου ή να παραγγείλεις από το κοντυνότερο fastfood..

να είσαι μόνη ή να έχεις έναν αγαπημένο δίπλα σου, να μην καταλαβαίνεις, να νιώθεις, να κερδίζεις, να χάνεις..

να διαβάζεις, να ακούς μουσική, να επιλέξεις μια καλή ταινία ή να αφεθείς σε ότι παίζει η τηλεόραση..

να απορρίψεις ή να αποδεχτείς το ότι έρχεται ή να χαράξεις το δικό σου δρόμο.. να χαθείς, να πέσεις, να βρεθείς, να σηκωθείς, να επιβιώσεις..

να κλείσεις αυτιά και μάτια ή να χορέψεις στο ρυθμό μιας υπέροχης μουσικής

όνειρο

2011-10-17T14:06:00.002+03:00

Tις ακραίες καταστάσεις όλοι τις αναζητούμε έστω κι αν ψιλοβολευόμαστε στη θαλπωρή μιας επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας..

Να ας πούμε σήμερα, όλο αυτό το κρύο θα ήθελα να ήταν ένα πυκνό και κατάλευκο χιόνι κι εγώ να κυκλοφορούσα με το ποδήλατο που δεν έχω, σε μια χώρα που δεν θα ήταν η ελλάδα..

σ' ένα δρόμο που στο βάθος του το μέλλον δεν θα ήταν δυσοίωνο..

μετά.. θα τινάζαμε από πάνω μας τις νιφάδες και θα πίναμε ζεστούς καφέδες σε κάποιο μαγαζί που θα μύριζε αλκοόλ και μπύρα και θα είχε θολή από τον καπνό ατμόσφαιρα, τόσο θολή που δύσκολα θα διέκρινες τους θαμώνες..

αι ειδοί του Μαρτίου

2011-10-16T13:04:00.001+03:00

''αι ειδοί του Μαρτίου'' μας έκαναν να ψαχνόμαστε σε λεξικά και σε φίλους φιλολόγους, τελικά όπως ήταν αναμενόμενο, ελάχιστη σχέση είχε ο τίτλος με το περιεχόμενο.. αυτό βέβαια δεν εμπόδιζε την ταινία να είναι πάααρα πολύ καλή, νομίζω το 3,5/5 στις κριτικές μάλλον την αδικούσε..

η ερμηνεία του Ryan Gosling εξαιρετική, η σκηνοθεσία του George Clooney επίσης εξαιρετική όπως και η όλη δομή της ταινίας, ο δε Philip Seymour Hoffman πρόσωπο πλέον καταλύτης στη μεγάλη οθόνη.

______________________________________________________________

σάββατο υγρό και κυριακάτικο πρωινό στεγνό αλλά ψυχρό με την αίσθηση ότι κάπου μακριά χιονίζει..

______________________________________________________________

στέρησε από κάποιον την φωνή σου για να καταλάβεις που πραγματικά σε έχει τοποθετήσει..

______________________________________________________________

οι βόλτες μου γίνονται όλο και πιό μελαγχολικές γιατι το περιβάλλον αδειάζει συνεχώς από όμορφα πράγματα!
αποφεύγω όλο και πιό πολύ τους δρόμους με τα κλειστά μαγαζιά.. θέλω να βλέπω φώτα και κόσμο και κίνηση.. θέλω να ελπίζω και να ονειρεύομαι..

______________________________________________________________

για κάποιους ανθρώπους η λέξη ''κρίση'' είναι απαγορευμένη λέξη..
η κομμώτρια μου πχ στην ερώτηση μου ''πως αντιμετωπίζετε βρε παιδιά εσείς την όλη κατάσταση'', χωρίς να υπονοώ κάποια έκπτωση χρηματική μου απάντησε πως..

''εγώ έχω το κομμωτήριο μου από το 1992, οπότε έχω και σταθερούς πελάτες και μάλιστα θα έλεγα πως οι πελάτες μου έχουν την βόλεψη τους, είναι ανεβασμένοι οικονομικά''
''οπότε εμένα δε με αγγίζει η κρίση, αλλά για να βοηθήσω, έκανα ένα φτηνό πακέτο που τελικά άρεσε σε όλους''

μη με ρωτήσετε που βρίσκεται το κομμωτήριο, δεν θα το βρείτε σε κανένα κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης, ακόμη το ψάχνω κάθε φορά που πηγαίνω παρ' όλο που έχουν περάσει δυο χρόνια από την πρώτη φορά!

______________________________________________________________

αναρωτιέμαι αν ο τύπος που πουλάει το hot dog 0,60 βοηθάει εμένα, που ούτως ή άλλως δεν θα αγοράσω, ή τον εαυτό του ξέροντας πως έχει δύο επιλογές για να κρατήσει το μαγαζί του.. την εξής μία

σιγά σιγά θα μας πουν πως κάνουν και κοινωνικό έργο ή πως μοιράζουν συσσίτιο για τους άπορους :-D

το ''εγώ'' μου κι ένα blogοπαίχνιδο

2011-10-14T10:54:00.000+03:00

Eίμαι καλεσμένη σ' ένα blogοπαίχνιδο από την Εlli P, όπου

α) δέχομαι ένα βραβείο..
ευχαριστώ πάρα πολύ, εκτιμώ αφάνταστα την κίνηση και το αποδέχομαι αν και πιστεύω πως υπάρχουν blogs που το αξίζουν πολύ περισσότερο και παιδιά που γράφουν και σκέφτονται εκπληκτικά

.β) πρέπει να πω 7 πράγματα για μένα
για να είμαι ειλικρινής δε ξέρω από που να ξεκινήσω και που να σταθώ, διότι αλλάζω καθημερινά τόσο εσωτερικά όσο κι εξωτερικά που δε ξέρω για ποιά Στέλλα να μιλήσω..
αυτή που ήμουν ας πούμε το 2006 όταν ξεκίνησα αυτό το blog, αυτή που έγινα κάπου ενδιάμεσα ή αυτή που είμαι τώρα;
τεςπα θα κάνω μια πολύ γενική προσπάθεια να χωρέσω το ''τώρα'' μου σε 7 κομμάτια

1) παραμένω πάντα ειλικρινής, κάνω πάντα εύκολα γνωριμίες (αρκεί να υπάρχει κάπου η άκρη του κουβαριού), εύκολα φεύγω αλλά κι εύκολα μένω σ αυτούς που βρίσκουν ένα λόγο να θέλουν να με κρατήσουν!

2) έχω συμβιβαστεί κι αποδεχτεί το ''εγώ'' μου και λατρεύω ότι έχω με κόπο αποκτήσει έτσι δεν ψάχνω για κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, κάτι καλύτερο κλπ κλπ

3) νιώθω τύψεις για τα πράγματα που καθημερινά ΔΕΝ κάνω αλλά και ικανοποίηση για όσα έχω κάνει ως τώρα

4) ναι έχω αποκτήσει πιό ψυχρή σκέψη, είμαι πολύ περισσότερο ρεαλίστρια αλλά είμαι ακόμη ένα παιδί.. οκ ένα πολύυυυυ μεγάααααλο παιδί!

5) μ' αρέσει να φτιάχνω πράγματα, θέλω να μ' αγαπούν και να μου το δείχνουν, μ' αρέσει η ζεστασιά του σπιτιού μου, η σχέση που έχω με κάποιους πολύ δικούς μου και πολύ πολύτιμους ανθρώπους, λατρεύω τα παιδιά μου, δε μου αρέσει να μιλάω για αυτά μου κάνει κάτι σαν ιεροσυλία

6) προσπαθώ να μην είμαι ρατσίστρια, όχι μόνο με άτομα διαφορετικής εθνικότητας αλλά και με άτομα μεγάλης ηλικίας, χαμηλής οικονομικής ευχέρειας κλπ κλπ

7) περνάω δύσκολες στιγμές όπως όλοι μας, το παλεύω μέσα μου, προσπαθώ να μη τρομάζω τους γύρω μου, να κρατάω μια ισορροπία, να είμαι ευέλικτη στα θέλω μου, να παρηγορώ, να δίνω κουράγιο, να προτείνω υπομονή πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους άλλους..
υπάρχουν στιγμές που πέφτω πολύ και μου φαίνονται όλα και δύσκολα και βουνό και δυσκολοδιάβατα κι άλλες πάλι που νιώθω ανεξήγητη χαρά και νομίζω πως έχω βγάλει διαβατήριο για το παντού και το πάντα!

4 blogs που θα ήθελα να παίξουν;

κόβω βόλτες
αγράμπελη
3parties a day
roadartist

παιχνίδι

2011-10-12T15:19:00.001+03:00

Οι δυνατότερες φιλίες βιώνονται ανάμεσα στα δύο φύλα!
Αν όμως στη διάρκεια αυτής της φιλίας ο ένας από τους δυο δει διαφορετικά τον άλλον, και θελήσει να τον προσεγγίσει πλέον με διαφορετικό τρόπο;

Συνήθως χρειάζεται πολύς χρόνος για την αποδοχή του ''θέλω και κάτι άλλο από εσένα'' ..
Αυτός που θέλει πολύ και πραγματικά, θα πρέπει να καταλάβει, να μείνει εκεί, να περιμένει υπομονετικά και τρυφερά.. χωρίς εγωισμό αλλά με συγκατάβαση.

Μια απότομη κίνηση μπορεί να φοβίσει, να τρoμάξει και να απομακρύνει ίσως και να έδειχνε άτομο που δεν ξέρει να παίξει σωστά το παιχνίδι..

Άλλωστε, στην συγκεκριμένη περίπτωση ό,τι κερδίσεις δικό σου θα είναι!

αλλαγή καιρού

2011-10-09T18:10:00.000+03:00

Η αλλαγή του καιρού έχει πάντα μέσα της μια λύπη.
Τα συρτάρια κρύβουν μέσα τους πάντα μια νοσταλγία.

Εκείνο το γκρι πουλόβερ που αγόρασες τότε, σ εκείνο το ταξίδι, με συντροφιά αγαπημένους ανθρώπους, και με συναισθήματα σε μια υπέροχη ισορροπία που χρειάστηκε να περάσουν χρόνια να την αντιληφθείς, να μπορέσεις να τη ζυγίσεις σωστά και να της δώσεις την αξία που της έπρεπε..

Μπορεί να μη σε βόλεψε, να μη το φόρεσες ποτέ.. υπάρχει όμως.. είναι εκεί κάθε Οκτώβρη να σου θυμίζει..

midnight in Paris

2011-10-09T10:07:00.001+03:00

Όταν ένας καλλιτέχνης φτάνει στο απώγειο της καριέρας του, θα πρέπει να ξέρει να διαχειριστεί το ''εδώ σταματώ''..
Κατά την άποψή μου η τελευταία ταινία του αγαπημένου μου ως τώρα Γούντυ Άλλεν δεν έχει λόγω ύπαρξης..
Στερείται πλοκής και σκηνοθετικού ενδιαφέροντος και δυό ώρες μετά σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί τη διάλεξες αφού οι κριτικές της ήταν χαμηλές..

Θα προτιμούσα να μην την έχω δεί.. θα προτιμούσα να έχω κρατήσει στο μυαλό μου το ''νεύρο'' και την
''σπιρτάδα'' και τη δυνατή σκηνοθεσία του Μatch Point..

υπέροχο κομμάτι από την μουσική της ταινίας εδώ

αισιοδοξία

2011-10-08T11:24:00.000+03:00

Είμαι αισιόδοξη όσο ένα αρπαχτό φιλί στη γωνιά ενός απαγορευμένου χώρου..
Όταν χάνω το χαμόγελο μου το αναζητώ με πάθος έως ότου το ξαναβρώ.. πιθανόν να δοκιμάσω όλες τις διαθέσιμες πηγές μου, μπορεί να κουραστώ.. αλλά θα το ξαναβρώ.. για να κλείσει ο κύκλος και να ανοίξει ένας άλλος και να ξεκινήσω πάλι από την αρχή..

Στη μικρή και απλή ζωή μου άνοιξαν και έκλεισαν κύκλοι και κύκλοι.. δε θέλω, δε μπορώ να γράψω για αυτούς, ένα τέτοιο μοίρασμα τώρα πια θα το θεωρούσα ιεροσυλία..
όπως και το να μιλήσω για τις αλλαγές μου.. ιδιαίτερα αυτές της τελευταίας πενταετίας.
Δε θέλω να μοιραστώ τίποτα, ούτε τα όμορφα μου, ούτε τα δύσκολα μου.. αν και κατά καιρούς στα γρήγορα, έχω αναφέρει πολλά από αυτά σ αυτό το ημερολόγιο..

..μου αρκεί να βρίσκω εκείνες τις μικρές πηγές που κατά καιρούς με κάνουν να νιώθω καλά.. κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες..

..έτσι ώστε να μπορώ να λειτουργώ με όλα τα κομμάτια μου, που σε κάποιες περιπτώσεις έκανα πολύ κόπο να μαζέψω!

***κοιτα να δεις σύμπτωση, σήμερα κλείνω μια πενταετία στο blog

και ροζ και κίτρινο

2011-10-06T13:28:00.001+03:00

Aναμφισβήτητα, σε μια κουβέντα το να ''ακούς'' θέλει ταλέντο!

Μου έχουν συμβεί και τα δύο.. δλδ στις συζητήσεις μου με κάποια άτομα μόνο ''ακούω'' και με κάποια άλλα μόνο ''μιλάω''..

όπως και το αντίθετο.. κάποιοι φίλοι μου ''μιλούν'' πολύ και κάποιοι άλλοι, πολύ λιγότεροι και μετρημένοι στα ένα δυό δάχτυλα του ενός χεριού ''ακούν'' πολύ..

Όπως και να έχει μου είναι απαραίτητο, οι άνθρωποι που υποτίθεται πως μ' αγαπούν να με βοηθούν συχνά πυκνά να αλλάζω οπτική γωνία, να βλέπω τα θετικά μέσα σε σωρό αρνητικών (στην τελική ποιός τελικά ορίζει όλα αυτά τα θετικοαρνητικά;), να με βγάζουν από το νερό όποτε πνίγομαι και να αφήνω πίσω τα παλιά μεν και άσχημα αλλά περαστικά..

να μου δείχνουν ότι στη ζωή υπάρχει και το ροζ και όλα τα απαλά, γλυκά και χαδιάρικα χρώματα..

giveaway, η δουλειά μου και το μαγαζάκι μου στο Etsy

2011-10-01T18:27:00.000+03:00

Σημείωση:
η ανάρτηση κι ο διαγωνισμός αφορούν το άλλο μου blog το οποίο θα το βρείτε εδώ

Eνημερωθείτε για το πως μπορείτε να κερδίσετε ένα πολύ όμορφο χειροποίητο μενταγιόν, από polymer clay, κομμάτι της δουλειάς μου και του online καταστήματος του στο etsy..Δώστε την προσοχή σας σε ένα μέρος της συλλογής μου που θα σας παρουσιάσω εδώ, κάντε λίγη υπομονή και θα διαβάσετε πως να κάνετε αυτή την υπέροχη σοκολατένια καρδούλα, δική σας και γοητευτικό στόλισμα στο λαιμό σας..

μπορείτε να με βρείτε.. fb / etsy / twitter / blog / flickr

Λατρεύω να φτιάχνω πράγματα.. είναι τρόπος ζωής, είναι φιλοσοφία, είναι η αναπνοή μου..Υπήρξα τυχερή, που η δουλειά μου πάντα είχε σαν αντικείμενο αυτό που αγαπούσα.. ειλικρινά θα ήμουν πολύ δυστυχισμένη πίσω από ένα γραφείο κι ένα χώρο όπου άλλοι θα αποφάσιζαν και θα δημιουργούσαν αντί για εμένα!

Έχω μια πολύ γλυκιά οικογένεια και δυό παιδιά που έχουν κατακτήσει τα δύο μισά της καρδιάς μου..Το μαγαζί μου κάποτε.. και τώρα το σπίτι μου, είναι εξ ολοκλήρου σαν ένα τεράστιο εργαστήριο όπου συνήθως βρίσκεις χρήσιμα υλικά παντού, χάντρες στο πάτωμα, κομμάτια από υφάσματα στην τραπεζαρία, σχέδια, κλωστές και βελόνες στο καθιστικό, πρώτες ύλες, κόλλες, μολύβια, κορδόνια, κορδέλλες, τανάλιες, κοφτάκια, σύρματα κλπ κλπΠολλές φορές σκέφτομαι πως οι άνθρωποι που είναι δίπλα μου θα πρέπει πολύ να μ' αγαπούν αφού δέχονται όλο αυτό το πακέτο που περικλύει ''εμένα''..

Και τώρα.. μια τυχερή λη ένας τυχερός, θα κερδίσει αυτό το υπέροχο μενταγιόν φτιαγμένο από τα χεράκια μου

Πώς να κερδίσετε αυτό το μενταγιόν..

1) Επισκεφτείτε το κατάστημα μου στο Etsy και γράψτε μου σε σχόλιο ποιό αντικείμενο σας αρέσει πιό πολύ και γιατί!

2) Κάντε Follow το blog μου και αφήστε μου σχόλιο για να μου το πείτε!

3) Αφήστε μου το e-mail σας

ΚΑΝΟΝΕΣ:

α) επιτρέπονται έως 3 σχόλια από κάθε άτομο

β) μην ξεχάστε να αφήσετε το e-mail σας

γ) ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός για όποιον/α θέλει να λάβει μέρος

δ) η κλήρωση θα γίνει σε δυό εβδομάδες δλδ την Κυριακή στις 16 Οκτώβρη του 20011.

σκέψεις

2011-09-25T12:38:00.001+03:00

..λένε πως δε βγάζουμε μέσα εδώ τον πραγματικό μας εαυτό, αλλά το αντίθετο του, ή αν θέλετε το κομμάτι εκείνο που συνήθως είναι βαθιά κρυμμένο σε κάποια αραχνιασμένη του γωνία..
ίσως για αυτό και εγώ ψάχνω στην αναζήτηση του google φωτογραφίες που εκπέμπουν γαλήνη και τρυφερότητα και ήρεμη διάθεση..
_____________________________________________________________________

έχω πιεί ελληνικό καφέ διπλό σε τεράστια κούπα από πολύ αγαπημένο πρόσωπο και τον λάτρεψα περίεργο όμως όσες φορές προσπαθώ να το φτιάξω μόνη μου έτσι, κάτι με χαλάει..
συνήθως δυο φλυτζανάκια στη σειρά είναι ο δικός μου τρόπος..
_____________________________________________________________________

αποζητάμε τις αλλαγές αλλά δεν είναι όλες οι αλλαγές ευχάριστα αποδεκτές σωστά;
_____________________________________________________________________

δυσκολεύομαι να βάλω σε μια σειρά τα όσα θα ήθελα.. αν μετέφερα τον εαυτό μου χρονικά στο επόμενο έτος!

συνήθως όπου και όπως με πάει η βάρκα..

δε μου αρέσει καθόλου αυτό!
_____________________________________________________________________

διαβάζω αυτό το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ ''στον κήπο του Επίκουρου''
χχμμμ δύσκολα θα το συνιστούσα σε κάποιον που αγαπώ..
δε ξέρω αν υπάρχει λόγος να σου βάζει κάποιος στο μυαλό σου όλα αυτά!
_____________________________________________________________________

δε λέω ο άνθρωπος δε πρέπει να σταματά ποτέ να το παλεύει και να προσπαθεί, αλλά ας κάνει κάτι και το σύμπαν για όλο αυτό.. λίγη extra τύχη δεν θα έκανε σε κανέναν κακό..
_____________________________________________________________________

αν πατήσει κάποιος στις αδυναμίες σου είναι επειδή του έχεις δώσει το δικαίωμα να το κάνει;
_____________________________________________________________________

ακούω ''black coffee''

βροχή

2011-09-21T10:48:00.001+03:00

Πίσω από τη διάφανη, νερένια κουρτίνα, τα χρώματα και τα σχήματα που γενναιόδωρα σου προσφέρει μια πόλη δείχνουν τόσο διαφορετικά..

Μπαίνεις στο γνωστό στέκι καφέ και αφήνεις την ομπρέλλα να στραγγίζει στην ειδική θήκη αριστερά..

Δίνεις παραγγελία στο νεαρό, για καφεδάκι ζεστό. Με μπόλικη κανέλα..

Χώνεσαι στις σελίδες του ''φιλμ νουαρ'' που ως εξ θαύματος διαδέχτηκε τον ''εξώστη''.. τυχαίνει να συμβαίνουν κι όμορφα πράγματα σ αυτή την πόλη κάποιες φορές..

Μια γουλιά καφέ ζεσταίνει το σώμα σου, στ' αλήθεια έχει πέσει η θερμοκρασία και δεν φταίει που ακόμη είναι πρωί..

να σε ρωτήσω κάτι;
αν, λέμε αν είχες τη δυνατότητα να βρεθείς σε μια άλλη χώρα.. με λυμμένο το οικονομικό πρόβλημα, μπορείς να φανταστείς τι ακριβώς θα σου έλειπε;

μπαλίτσα

2011-09-20T20:14:00.001+03:00

Aπόψε είμαι ένα τόσο δα μικρούλη πραματάκι στην παλάμη σου..

2011-09-20T10:06:00.000+03:00

Παρ' όλα αυτά, πάντα πίστευα ότι ''όλα θα πάνε καλά''

είναι κάτι στιγμές..

2011-09-16T17:49:00.000+03:00

Δεν ξέρεις που να πρωτογυρίσεις το βλέμμα.. ένας ουρανός σε αποχρώσεις μαβιές και ροζ, πορτοκαλοκόκκινες στ' αριστερά, πουλιά και μια πόλη να ανάβει σιγά σιγά τα φώτα της καθώς βυθίζεται σε μια θαλασσένια ομίχλη..

Μια μελωδία ακούγεται από μακριά κι ένα ζευγάρι χορεύει σε ρυθμούς tango.. ο ακορντεονίστας δίνει τον καλύτερο του εαυτό..

Για ένα χορό χρειάζονται δυό.
Αυτός που θα παρασύρει τον άλλον στο ρυθμό, κι αυτός που θα ακολουθήσει.
Πάντα όμως ο καθένας χορεύει στα προσωπικά του βήματα..

Οι νότες αφιερωμένες..

ουτοπία ή ανάγκη;

2011-09-13T14:51:00.000+03:00

Να είσαι πνευματικά ευέλικτη. Η δύναμη δε βρίσκεται στο να είναι κανείς άκαμπτος και σταθερός, αλλά στο να είναι ευλύγιστος. Το ευλύγιστο δέντρο αντέχει στη θύελλα. Μάζεψε όλη τη δύναμη που δίνει ένας γρήγορος νους.

Η ζωή είναι παράξενη. Συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένει κανείς, ώστε απλώς με το ν' αντιστέκεσαι σ' αυτά δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα. Χρειάζεται να έχει κανείς τεράστια ευλυγισία και σταθερή καρδιά.

Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ' αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία.

Η ζωή είναι τόσο πλούσια, έχει τόσους θησαυρούς, κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές. Δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Είμαστε φτωχοί μέσα μας κι όταν προσφέρονται τα πλούτη της, τ' αρνιόμαστε. Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα, φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορουν ν΄αγαπούν, τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν' αγαπούν. Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη εμπορεύσιμο πράγμα. Εχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό "πάρε - δώσε". ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΥΠΑΡΞΗΣ όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μίκρη.

Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόση πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόσο άφθαρτη ομορφιά! ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΔΕ ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠ' ΑΥΤΟΝ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ.

Δεν ξέρω, αλλά νιώθει κανείς να φλέγεται από αγάπη, υπάρχει μια άσβεστη φλόγα, νιώθει ότι έχει τόσο πολλή απ' αυτήν που θέλει να τη δώσει σε όλους. Και το κάνει. Είναι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με ορμή, που ποτίζει και δίνει ζωή σε κάθε πόλη και χωριό, μολύνεται από τις ανθρώπινες βρομιές που πέφτουν σ' αυτό, αλλά σύντομα τα νερά καθαρίζονται από μόνα τους και συνεχίζουν να τρέχουν.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ Σ' ΑΥΤΗΝ: ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ, ΤΟ ΑΣΧΗΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ.

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.

J.KRISNAMURTI

πανσέληνος

2011-09-12T21:02:00.001+03:00

Tο φεγγάρι απόψε κάνει αγκαλιές με τα σύννεφα, κι έτσι όπως το βλέπω λαμπερό στο σκοτάδι της νύχτας, μ ένα γλυκό φως να φτάνει στην αυλή μου..

..σκέφτομαι την αλήθεια, την κάθε αλήθεια να στρογγυλεύει και να γλυκαίνει και να φτάνει στον κάθε ενδιαφερόμενο με τη γλυκύτητα του φεγγαριού.. σκερτζόζα, λίγο φανερή και λίγο κρυμμένη, φοβούμενη να μην πληγώσει και να μην απομακρύνει..

η φωτογραφία από το weheartit.com

κυριακατικοκουβέντες

2011-09-11T11:07:00.001+03:00

M' αρέσει όταν ανακαλύπτω στην πόλη μου καινούργιες, ζεστές γωνιές..
____________________________________________________________

-Λέω να φτιάξουμε γαλλικό σήμερα
- ...
-Τι;
-Να φτιάξουμε μωρέ αλλά ας πέσει και λίγο η ζέστη, ας κάνει ένα αεράκι, λίγο δροσιά.. δε λέω Φθινόπωρο γιατί αυτό κλεμμένη λέξη από ιστορία αγάπης κατάντησε..
____________________________________________________________

-Πάω ν' αγοράσω εφημερίδα..
-Πάρε κι αυτή με τα κουπόνιαααα..
____________________________________________________________

Μπορώ να αντέξω τα πάντα, αλλά ένα άνθρωπο που κινδυνολογεί θα μπορούσα να τον χαστουκίσω..
μετά σκέφτομαι πως κάτι έχει πάθει κι αυτουνού το μυαλό, λίγη την έχεις τόση πίεση;

..και μετά τον λυπάμαι, όχι για τον τρόπο που σκέφτεται αλλά για το λούκι στο οποίο έχει μπει

BLuE

2011-09-08T23:54:00.001+03:00

Πίσω από κάθε μπλέ.. κρύβεται κι ένας μικρός θεός..

και μια συνταγή από το αγαπημένο γλυκό του γιού μου και όχι μόνο
http://stellacreation.blogspot.com/2011/09/lemon-and-chocolate.html

καλό σαββατοκύριακο να ευχηθώ;

βροχή μου

2011-09-06T23:42:00.003+03:00

Aπό απόσταση, μπορείς να δεις την πραγματικότητα.. να την αντιμετωπίσεις όμως;

Ο ουρανός έχει γεμίσει αστραπόβροντα και το μπαλκόνι μου βροχή.. η νύχτα έγινε μέρα και η ζέστη δροσιά..

Η Φθινοπωρινή ατμόσφαιρα έχω την αίσθηση πως είναι ακόμη πολύ μακριά, αλλά ρίξτε μια ματιά εδώ στις πολύ όμορφες εικόνες από δημιουργίες φίλων που διάλεξα για εσάς :)

Χθες, άνοιξα το μεγάλο ντουλάπι και έβγαλα την καφετιέρα, ξέπλυνα με νερά και ξύδια.. νομίζω πως αύριο το πρωί πολύ ευχαρίστως θα πιώ μια τεράστια κούπα αχνιστό γαλλικό καφέ!

στο ραδιόφωνο ''βροχή μου'' από τον Θηβαίο

κάτι σαν επίλογος

2011-09-05T11:47:00.001+03:00

Eίχα δει μια ταινία πριν από χρόνια, δε θυμάμαι ούτε ποιοί ηθοποιοί έπαιζαν, ούτε τίτλο, ούτε χρονολογία, μου είχε αφήσει όμως το εξής..

Ταινία αγάπης, η πρωταγωνίστρια συνάντησε τον τότε καλό της χρόνια μετά, αφού είχε ξαναφτιάξει τη ζωή της και θεωρούσε τον εαυτό της χορτάτο, ικανοποιημένο και ευτυχισμένο..

Τον κοίταζε σα να τον έβλεπε για πρώτη φορά, ή σαν να ήθελε να ζυγίσει τι είχε αλλάξει μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, το πριν και το μετά.. έτσι νόμιζα τότε..

Η αλήθεια είναι πως τον κοίταζε σα να ήθελε να βυθίσει το βλέμμα της βαθιά μέσα στην ψυχή του με μοναδική οδό τα μάτια.. σα να ήθελε να ανακαλύψει ακόμη και τόσα χρόνια μετά τι ήταν αυτό που είχε αυτός και την έφερνε κοντά του.. που ήταν η όλη διαφορά.. την αιτία έψαχνε.. το γιατί..

Παρ όλες τις ειλικρινείς συζητήσεις και την σταθερή συμπαράσταση του ενός προς τον άλλον για άλλα τόσα χρόνια, η απάντηση δεν δόθηκε τουλάχιστον όσον αφορά το σενάριο της ταινίας..

Ήθελε να του κάνει μια ερώτηση, στην οποία αυτός διπλωματικά δεν απάντησε.. παρ όλο που συζητούσαν μεταξύ τους τα πάντα σα δυο καλοί φίλοι (άραγε πόσο φίλοι μπορεί να είναι δύο άνθρωποι που ανήκουν σε αντίθετα φύλα);

''για ποιό πράγμα θα καιγόσουν σήμερα;''

Ήξερε πως ήταν δυνατός κι αγαπούσε τη ζωή πολύ.. μα τώρα.. σήμερα.. ήταν τόσο διαφορετικά τα πράγματα..
Όλα είχαν αλλάξει.. αυτή, αυτός, οι ζωές τους, οι κοινοί τους φίλοι..

Θυμάμαι έντονα το τέλος της ταινίας.. όπου αυτή του λέει.. ''άρα παντρευόμαστε μόνο για να κάνουμε παιδιά''
''γιατί το λες αυτό'' τη ρώτησε
''πριν από λίγο μου έλεγες πως η απιστία είναι δεδομένη, που είναι λοιπόν ο έρωτας κι η αγάπη'' ''άρα δημιουργούμε οικογένεια μόνο και μόνο για να κάνουμε παιδιά''..

άτιτλο

2011-09-04T12:50:00.000+03:00

Mη με πηγαίνεις στα όμορφα.. μπουκώνουν τα μάτια μου και ξεχειλίζουν μνήμες..

Στα άσχημα να με πας.. σ αυτά που δε γνωρίζουν από συναισθηματική φόρτηση και έχουν αντοχές στην καθημερινότητα!

συνεχίζεται..

2011-09-01T10:31:00.000+03:00

Aπαγορεύω σ αυτό το Καλοκαίρι να δώσει τη θέση του στο Φθινόπωρο..

..και ρωτάω.. όποιος ξεπεράσει τα όρια μπορεί να χάσει τα πάντα;

γκρίνια!

2011-08-30T19:51:00.002+03:00

Προετοιμαζόμουν για ένα ποστ χχμμμ.. κάτι σαν αποχαιρετιστήριο αυγούστου και καλοκαιριού, αλλά παρ όλο το χθεσινό αεράκι και τη ζακέτα στους ώμους το βράδυ στη βεράντα, η σημερινή μέρα στη θάλασσα ευτυχώς με διέψευσε..
Η πιο ζεστή, η πιο διάφανη, και η πιο ηλιόλουστη βουτιά όλου του καλοκαιριού, το οποίο με επιμονή και θάρρος δηλώνει έντονα και καυτά ακόμη την παρουσία του..

Το άλλο όμως που ήθελα να συμπληρώσω, και θα το πω, ασχέτως καιρού είναι οι σκέψεις μου για την γκρίνια..
Δεν ξέρω αν απλά είμαστε γκρινιάρικος λαός μέσα σε όλα τα υπόλοιπα στραβά που μας χαρακτηρίζουν ή αν είναι πρόβλημα των ανθρώπων όλου του κόσμου.. αλλά όλα αυτά που άκουγα στις αρχές του καλοκαιριού.. κινδυνολογίες, αχ και βαχ και μιζέρια, πολύυυ μιζέρια..

δεν είχαν καμμία σχέση με το μετά.. όπου όλοι λίγο πολύ κάναμε κουτσά στραβά αλλά και ολόκληρα τις διακοπούλες μας, τις βολτίτσες μας στη θάλασσα, τις βουτιές μας και τις εκδρομούλες μας, κι έτσι περάσαμε ένα μούρλια καλοκαιράκι, και χαλαρά και φραπεδένια και με βιβλιαράκια και με παρεούλες και χωρίς να μας λείπουν τα βασικά.. σωστά;

Μήπως τελικά το κάνουμε κέφι το κλάμα έτσι ώστε μετά να μπορούμε να αποδείξουμε το πόσο ωραία ξέρουμε να περνάμε καλά;

''Ο ερωτευμένος Πολωνός''

2011-08-28T20:31:00.000+03:00

''Aρπάζονταν απεγνωσμένα σαν ναυαγοί μεταξύ τους, ο βόμβος από το νυχτερινό πλοίο τους προσπερνούσε, δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τι ακριβώς ήθελαν, να πνίξουν τον άλλον για να σωθούν ή να θυσιαστούν για να τον σώσουν.''

απόσπασμα από τον ''ερωτευμένο Πολωνό''
της Μάρως Βαμβουνάκη

καλοκαιρινές στιγμές

2011-08-28T20:30:00.001+03:00

Θέλω να πιστεύω πως είσαι κάπου εκεί..

Ανακαλύπτεις νέους τρόπους επικοινωνίας και προσέγγισης..
Τριγυρνάς σε απάτητους δρόμους..
Γυρίζεις τις σελίδες του αγαπημένου σου βιβλίου..
Ξυπνάς.. Κοιμάσαι..
Σκέφτεσαι..
Ξεπλένεις την αλμύρα από το δέρμα σου..
Απλώνεις τα ρούχα σου στη βεράντα..
Στεγνώνεις την βρεγμένη σου πετσέτα..

και ρουφάς την κάθε σου στιγμή, αντίδοτο στην μελαγχολία ενός φθινόπωρου που έρχεται..

καλοκαίρι και καταχνιά

2011-08-28T20:30:00.000+03:00

''Η ζωή είναι γεμάτη από μικρές ευλογίες σαν κι αυτήν - όχι μεγάλες και σπουδαίες ευλογίες, αλλά μικρές και βολικές.. Έτσι, μπορούμε να συνεχίσουμε το δρόμο μας..''

καλοκαίρι και καταχνιά
Τένεσυ Ουίλιαμς

ψευδαισθήσεις

2011-08-28T10:44:00.001+03:00

Σε φανταζόμουν σ' ένα παράθυρο που έβλεπε σε κάποιο δρόμο άγνωστο για μένα, είχες αλλάξει γειτονιά χωρίς ένα αποχαιρετισμό, έλεγα πως θα γελούσες αφήνοντας μας πίσω σου, σαν ένας ηθοποιός που βαρέθηκε να παίζει το ρόλο του και έφυγε διπλωματικά από τη σκηνή, κρυφογελώντας μέσα του από τα σαστισμένα πρόσωπα των θεατών..

Πέρασε καιρός, συνήθησα.. όλους και όλα εύκολα μπορείς να τους ξεχάσεις ή να τους αντικαταστήσεις, και εκεί επάνω σε είδα ξανά..

Άλλο πρόσωπο, άλλα ρούχα ακόμη κι ο τρόπος που μιλούσες στη συντροφιά σου είχε αλλάξει, όμως όχι όσο θα ήθελες ή μήπως δεν ήθελες;

Σε πρόδωσαν τα ποιήματα που ξεχείλιζαν λέξεις στο πέρασμα σου και τα δάχτυλα σου που έσφιγγαν έναν πίνακα του Η.... Το δειλό περπάτημα και ο τρόπος που λύγιζες το πρόσωπο προς τον συνομιλητή..

Θυμάμαι πως κάποτε λέγαμε πως δεν αλλάζουν οι άνθρωποι. Τουλάχιστον επάνω σ αυτό δεν διαψευστήκαμε ως τώρα!

ΚίΤΡινΟ

2011-08-25T13:26:00.001+03:00

Jack Vettriano

Όλο και κάπου θα την έχω ξαναδεί αυτή την εικόνα, ειλικρινά δε θυμάμαι, ή που έχει αρχίσει να χτυπάει την πόρτα το αλτσχάιμερ ή που οι πληροφορίες είναι πια τόσες πολλές κι η μνήμη ανίκανη να τις συγκρατήσει όλες.
Βρέθηκε μπροστά μου σε μια αναζήτηση στο google, και την λάτρεψα, κυριολεκτικά χάθηκα μέσα της.

Παλιά λοιπόν, το καλοκαίρι δεν ήταν ΜπΛε, παρ' όλο που περνούσαμε όλο τον Ιούλιο τότε στη θάλασσα, γιατί αυτός ήταν ο μήνας ο καλός, τον Αύγουστο ερχόταν οι αέρηδες και γέμιζαν τα νερά μέδουσες, και βρώμιζαν από τα φύκια.. ήταν καθαρό, λαμπερό, ΚίΤΡινο.. εκτυφλωτικό θα έλεγα..

Τα ψάθινα καπέλλα μας, τα ποδήλατα, τα σορτς, η άμμος, ο ήλιος, οι διαφημίσεις των αντιηλιακών, οι φιλίες, το γδάρσιμο στο γόνατο, ο πόνος, η αναμονή, η βόλτα, τα πέδιλα, τα πεζοδρόμια, οι καλαμιές, τα στάχυα, τα καλαμποκοχώραφα, οι πλαγιές, τα γέλια, το παιχνίδι, η ειλικρίνεια, το κλάμα, η μεσημεριάτικη ξεκούραση, τα πρωινά, τα άστρα τις νύχτες, τα θερινά σινεμά..

όλα μαζί έφτιαχναν ένα καλοκαίρι που αν με ρωτούσες θα σου έλεγα πως είχε ένα χρώμα γεμάτο, απόλυτο και κιτρινοχρυσαφένιο!

ΜπΛέ

2011-08-23T23:42:00.000+03:00

Ήμουν σε ένα τόπο όπου ο χρόνος ήταν απλωμένος σαν ωκεανός στα πόδια μου..

μόνο αυτό..

σκέψεις

2011-08-18T14:34:00.001+03:00

Zω τον πιο αποσυντονισμένο Αύγουστο της ζωής μου..
τα συναισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο έλκοντας σα μαγνήτες τα άσχημα τα καλά και το ανάποδο.. οπότε καταλαβαίνετε το σφίξιμο στο στομάχι δίνει τη θέση του στην τρελλή χαρά και πάει λέγοντας..

Το σίγουρο είναι ότι όλο αυτό, έχει βοηθήσει σε γενικότερο ξεκαθάρισμα σκέψεων και αποφάσεων, δε ξέρω το πως, αλλά νιώθω για τα καλά το που είμαι, ποιά είμαι, τι έχω και τι θέλω.. ακόμη και το τι δεν θέλω..
Πρόσωπα πολλά που είχαν πάρει σημαντική θέση στην ζωή μου και στην καρδιά μου, βγαίνουν από το παιχνίδι και το ανάποδο..

Ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού σβήνει σιγά σιγά, οι μέρες μικραίνουν, ο ήλιος δύει νωρίτερα, συννεφιάζει συχνότερα και γενικότερα όλα δείχνουν ότι έρχεται Σεπτέμβρης κι αυτό μ αρέσει πολύ, πολύ περισσότερο από όσο φαντάζεστε..

Γεμίζει και η blogόσφαιρα με posts, εμπειρίες, φωτογραφίες και συναισθήματα, τις κάνω κέφι αυτές τις επιστροφές, κι εύχομαι την επόμενη εβδομάδα που θα τα ξαναπούμε να είστε πια όόόόόλοι εδώ..

αυτό

2011-08-17T10:12:00.000+03:00

Θα μπορούσα να γυρίσω τον κόσμο με ένα τροχόσπιτο κι ένα φόρεμα.. να το πλένω το βράδυ, να κοιμάμαι γυμνή και να το ξαναφοράω το πρωί..

Αντ' αυτού είμαι εγκλωβισμένη σε μια πόλη που με τη σειρά της είναι εγκλωβισμένη, δε ξέρω που, κι αυτη..

Παντού κάγκελα. Κάποιες φορές τόσο ψηλά και με τόση απόσταση μεταξύ τους που μπορείς να περάσεις με άνεση από ανάμεσα, αλλά είναι ο αέρας που πιέζει είναι και το ότι δεν υπάρχει αυτό το ''άλλο'' για το οποίο θα μπορούσες να το κάνεις αυτό.. κίνητρο το λένε ή σκοπό;

Εγώ το λέω ''φόβο''.
Είναι σα να έχει βρέξει ''φόβο'', σα να έχει χιονίσει ''φόβο'', σαν κάθε βήμα που κάνεις με λίγο περισσότερο θάρρος να υπογραμίζεται με τον ''φόβο''.

Δε ξέρω πως το διώχνεις αυτό, κι αν είναι συνώνυμο της ανασφάλειας ή της κατάθλιψης ή αν πρέπει να το παλέψεις ή να παραμείνεις αδρανής, αλλά νιώθω πως όπου και να πάω, εδώ πάλι είμαι μ αυτό το κάτι τις να με πολεμάει και να βαραίνει τις σκέψεις και το στομάχι μου..

παρένθεση

2011-08-15T15:21:00.005+03:00

Εdward Hopper

Ήθελε να τον κάνει να τρέχει πίσω της αδύναμος, να φωνάζει το όνομα της και να την παρακαλεί πεσμένος σα σκυλί στα τέσσερα.. μα αντί για αυτόν, σύρθηκε αυτή..

..σύρθηκε τόσο, που δεν έμεινε τίποτα, παρά ένα σώμα από δέρμα, κόκκαλα.. και μια ψυχή..

μήτε σκέρτσο, μήτε νάζι, μήτε φωνή..
μόνο ένα ''δε θέλω, μη'' σαν ψίθυρος σιγανό σε κάθε έναν που πήγαινε απαλά να την αγγίξει από τότε και στο εξής..

2011-08-15T08:54:00.001+03:00

Μια μέρα με καλή παρέα ισοδυναμεί με ενός έτους blogging + facebook + twitter μαζί!

ουτοπία

2011-08-13T15:33:00.002+03:00

Το μυαλό του κάθε ανθρώπου μου θυμίζει δάσος πυκνό, δυσδιάβατο και ακατανόητο..

Μου έχει τύχει να θαυμάσω τέτοια δάση από μακριά, δίχως να προσπαθήσω καν να ακουμπήσω έστω το πρώτο δέντρο.. ίσως και να το απέφυγα θέλοντας να κρατήσω την αρχική μου εντύπωση και εικόνα..

Μου έχει τύχει να περπατήσω για λίγο ένα τέτοιο δάσος προσπαθώντας να κάνω το δύσκολο κατανοητό.. πολλές φορές θα ήθελα να έχω εκείνες τις μαντικές ικανότητες που θα με βοηθούσαν στην κατάκτηση του..

Το ακατόρθωτο όμως είναι να βρω ένα δάσος όμοιο με το δικό μου.. ίδιος αριθμός δέντρων, ποιότητα, ποσότητα, ατμόσφαιρα, μυστικές κρύπτες και χιλιάδες ζωάκια που θα με έκαναν να αποκρυπτογραφήσω εύκολα κάθε του κρυφή γωνιά..

πεφταστέρια

2011-08-12T21:42:00.002+03:00

Θα σουρουπώνει, όταν θα δεις στον ουρανό ένα κατακόκκινο μπαλόνι ελευθερωμένο από τα δάχτυλα ενός μικρού παιδιού.

Θα ανάψεις μια φωτιά

Θα ξαπλώσεις στην αμμουδιά
τα χέρια κάτω από κεφάλι

Θα ξεχαστείς στην απειρία
Θα θαυμάσεις
Θα απορήσεις
Θα νιώσεις μικρός

Θα μου ζητήσεις ένα ποτό, ίδιο με τότε

Και χωρίς να στρέψεις το βλέμμα από τα άστρα
Θα γεμίσεις τις τσέπες σου μ αυτά..

''Και μες το αίμα σου
Έν' άστρο πάντα ταξιδεύει''

Είσαι όμορφη
Αλφαβητάριο, 1954
Τάκης Βαρβιτσιώτης

βροχερό απόγευμα

2011-08-10T22:55:00.001+03:00

Έχει μια μελαγχολία η βροχή. Κάτι σου παίρνει και κάτι σου αφήνει. Ανάκατο κι ακαθόριστο συναίσθημα.
Μολυβένιος ουρανός, γκρίζα θάλασσα, νοτισμένοι δρόμοι. Στα τζάμια ριπές νερού. Ιδανική μια κούπα ζεστού, μυρωδάτου καφέ, αλλά παρασύρομαι στο να παραγγείλω παγωμένο φραπεδάκι.

Απόψε, ο καιρός μοιάζει λίγο με τα δικά σου συναισθήματα. Πότε έτσι και πότε αλλιώς, το πρωί έκαιγαν οι πατούσες σου καθώς άπλωνες ξυπόλητη τα ρούχα στην αυλή. Το απόγευμα με διάθεση Φθινοπωρινή, σου απαγόρευσε να φορέσεις το φόρεμα με τις λεπτές τιράντες.

Κι η χθεσινή παραδεισένια θάλασσα σου, ίσως να σε φιλοξένησε για τελευταία φορά παραδομένη σε μια καυτή, νωχελική ηρεμία.
Ίσως ένα δυνατό αεράκι να γυρνάει από εδώ και στο εξής τις σελίδες του βιβλίου σου κι η θάλασσα σου να δείχνει οργισμένη.

Και τότε θα αρχίσεις να της μιλάς.. για να την ημερέψεις πάλι!

διακοπές

2011-07-28T18:29:00.004+03:00

Έψαξα να βρω μια φωτογραφία με στιβαγμένες βαλίτσες που να μυρίζει φευγιό αλλά δεν έκατσε..

Την ''κάνω'' λοιπόν..
Ίσως όχι για όσο μακριά θα ήθελα, μα η ανάγκη να ξεκουραστεί το μυαλό είναι μεγάλη.
Όχι τόσο στο να αλλάξει παραστάσεις, όσο στο να πάψει για λίγο καιρό να ασχολείται με τα ίδια.. κι ας είναι τα πιό αγαπημένα..

Θα τα πούμε ξανά τον επόμενο μήνα.. μέχρι τότε σας φιλώ κι εύχομαι να περνάτε όμορφα!

Περισσότεροι πίνακες της Samantha French στο άλλο μου blog εδώ

υ.γ. αν, λέω αν υποθέταμε πως το καλοκαίρι του 2011 θα ήταν το τελευταίο καλοκαίρι στη γη.. θα ήθελα να βρεθώ σε ένα τόπο ίδιο με της ''γαλάζιας λίμνης'', ναι εκείνης της ταινίας με τον ντι κάπριο.. ανάμεσα σε δάση, σε αλμυρά και γλυκά νερά και σε παραδεισένιες πηγές.. Γυμνή.. κι όποιος ήθελε να μ ακολουθήσει καλοδεχούμενος, γιατί εγώ δεν θα ήθελα ποτέ και για τίποτα να πιέσω τον οποιοδήποτε..
αυτό, με ερέθισμα ένα άρθρο που διάβαζα πριν λίγο στο LIFO και μου άρεσε !!!

''παίξε μαζί μου''

2011-07-27T12:46:00.002+03:00

''Χαμογέλα λίγο, μωρέ Αγγέλα. Ένα παιχνίδι είναι η ζωή, αν δεν το παίξεις, πως θα τη διασκεδάσεις;''

''Μάλλον έχασα στον πρώτο γύρο και δε με παίζουν πια, κυρία Ρούλα''.

''Θα σε παίξουν άλλοι. Κάνε δυο δρασκελιές παρακάτω και θα δεις για πότε θα τους βρεις''.

''Μπα, νομίζω πως μεγάλωσα απότομα. Δεν είμαι για παιχνίδια πια..''

''Δε σταματάει το παιχνίδι επειδή μεγαλώσαμε Αγγέλα. Μεγαλώνουμε επειδή σταματάμε να παίζουμε..''

από το βιβλίο της Μικαέλα Σφηνιά ''Παίξε μαζί μου'' εκδόσεις Καστανιώτη

ένα απόγευμα

2011-07-26T00:40:00.003+03:00

Πήγαμε στα jumbo με μια φίλη μου, γεμίσαμε από τρεις σακούλες όμορφα πράγματα, ήρθαμε στο σπίτι, τα τακτοποιήσαμε, ανάψαμε κεριά, φτιάξαμε mojito, ανοίξαμε τριών ειδών πατατάκια και πιάσαμε την κουβέντα.

-Καλύτερα να νταντεύουμε εμείς τον εαυτό μας, παρά να τον κάνουμε πάσα στους άλλους που στο κάτω κάτω δε φταίνε σε τίποτα.. είπε η φίλη μου..

-Έχω ανάγκη από το να με καταλάβουν οι άνθρωποι είπα εγώ.. ενώ δοκίμαζα το κοκτέηλ μου..

-Εγώ δεν θέλω να με καταλάβει κανείς μου απάντησε..

-Γιατί;

-Γιατί απλά δε θέλω..

θέλω..

2011-07-21T20:01:00.002+03:00

θάλασσα
αλμύρα
ξεγνοιασιά
χαλάρωση
όνειρα
επιβεβαίωση
ζωντάνια
βουνό
θέα
δροσιά
ποτάμια
δέντρα
αγάπη
αγκαλιά
βιβλίο
άμμο
πάγο
παρέα
σκέψεις
σελίδες
νοσταλγία
mojito
βασιλικό
νερό
κήπο
κεραμίδια
γάτα
πίστη
ασφάλεια
εμπιστοσύνη
τρυφερότητα
έμπνευση
χρόνο
προγραμματισμό
διάθεση
χώμα
παιχνίδι
φλερτ
σοκολάτα
παγωτό
ανάσα
απάντηση
μέλι
τηγανίτες
μαρμελάδα
διακοπές

''παίξε μαζί μου''

2011-07-21T10:59:00.003+03:00

΄΄Όχι, δεν κλαίω, κυρία Ρούλα. Τώρα πια δεν κλαίω. Πέρασε..''

''Μα γι' αυτό να κλάψεις παιδί μου. Επειδή πέρασε. Να γιορτάσεις την ανακούφιση μ' ένα δυνατό κλάμα, να πλύνεις όλον αυτό τον πόνο που έζησες, να τον καθαρίσεις με δάκρυα, να εξαγνιστεί και να ξεχαστεί''.

''Τι λέτε, κυρία Ρούλα μου, αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Δεν θέλω να ξεχάσω. Τον έζησα αυτό τον πόνο, τον συνήθισα.. Κι εσείς τι μου ζητάτε τώρα; Δε γίνεται κυρία Ρούλα, δε γίνεται.. Θα ζω την ανάμνηση και θα τη χαίρομαι. Σκεφτείτε κάποιους που δεν είχαν ποτέ τη χαρά να πονέσουν..''

''Παίξε μαζί μου''
Μικαέλα Σφηνιά

bad mood

2011-07-19T15:25:00.002+03:00

Σας έχει τύχει ποτέ να ξυπνήσετε το πρωί και να νιώθετε πως όλα είναι στραβά;
Με ένα περίεργο συναίσθημα στο στομάχι;
Τα λάθη που έχετε κάνει να φαντάζουν βουνά;
'Ο,τι έχετε κατά καιρούς καταφέρει να δείχνει μηδαμινό;
Να σας περιτριγυρίζουν κάθε είδους φόβοι;
Να προσπαθείτε να εντοπίσετε τι συμβαίνει και να βρίσκεστε μπροστά σε ένα κενό;
Να προσπαθείτε να χαιδέψετε τον εαυτό σας ρωτώντας τον τι θέλει και να σας απαντάει ''τίποτα'';
Να θυμώνετε με όλους και με όλα;
Να δείχνει ξαφνικά το σπίτι πολύ μικρό και να χτυπάτε σε κάθε γωνία;
Ο καφές να μην έχει νοστιμιά;
Το φαγητό να μην έχει γεύση;
Το χθεσινό κάψιμο από τον ήλιο να τσούζει;
Να μιλάτε και να μη σας καταλαβαίνει κανείς;
Να λείπουν όλοι οι φίλοι σας σε διακοπές;
Να δηλώνετε ανικανότητα να δουλέψετε;
Να μη θέλετε ούτε να ξαπλώσετε ή να κοιμηθείτε;
Να σας ενοχλεί η ζέστη αλλά και το κλιματιστικό;
Να μη θέλετε να βγείτε έξω αλλά ούτε να μείνετε μέσα;
Να γράφετε μήνυμα στο κινητό ''σε χρειάζομαι'' και να μη το στέλνετε ποτέ;
Να πονάει εκείνη η γρατσουνιά στη γάμπα που δε ξέρετε πότε προέκυψε;
Να μισείτε τον κινηματογράφο ως πρόταση για το βράδυ;
Να μισείτε την ιδέα για μια εκδρομή;
Να μισείτε το σήριαλ που τόσο καιρό σας κρατάει καθηλωμένους τα απογεύματα στο σπίτι;
Να μισείτε τον εαυτό σας που ποτέ δεν ήταν όπως θα θέλατε να είναι;
Να μισείτε τους γύρω σας που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν πραγματικά;
Να μισείς τον εαυτό σου που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ πραγματικά για τους γύρω του;
Να θέλεις να ξεκινήσεις το καινούργιο σου βιβλίο και να ξαναδιαβάζεις την πρώτη σελίδα;
Να μισείς που μισείς;
Να μισείς το ότι θέλεις ή το ότι δεν θέλεις;

bad mood το λέμε αυτό νομίζω;

τι σου είναι η αγάπη τελικά

2011-07-18T20:06:00.002+03:00

-Kι ο Μάριος; Μίλησες καθόλου μαζί του;
-Στη Θεσσαλονίκη είναι. Είχε κάτι συγγενείς εκεί και του πρόσφεραν στέγη και δουλειά. Πέρασε πολλά ο καημένος. Παραλίγο να τρελαθεί. Στην αρχή λέει, για πολύ καιρό, ήθελε να τον σκοτώσει. Τον καταριόταν συνεχώς. ''Ζούσα'', μου έλεγε, ''γιατί με κρατούσε το μίσος μου. Ή επιθυμία μου να εκδικηθώ. Τώρα μαλάκωσα. Πονάω όμως. Πονάω πολύ. Περάσαμε πολλά με τον Λεό. Κι όλα σώπασαν μέσα μου. Μια νεκρική σιγή. Και ξέρεις τι με πονάει περισσότερο; Ούτε οι παθιασμένοι έρωτες ούτε τα γλέντια ούτε τα ταξίδια. Τις νύχτες, που διψούσα, και μου 'φερνε ένα ποτήρι νερό. Η μυρωδιά του πρωινού καφέ που πλημμύριζε το σπίτι. Πάντα σηκωνόταν πρώτος ο Λεό κι ετοίμαζε τον καφέ. Τελικά, τ' ασήμαντα, καθημερινά πράγματα γράφουν την ιστορία μας''. Αυτά μου έλεγε. Α! Και κάτι άλλο. Μου 'κανε μεγάλη εντύπωση αυτό και το κράτησα κι εγώ για τον εαυτό μου. Όπως περπατούσε λέει μια μέρα απελπισμένος, στο δρόμο, είδε γραμμένο σ' 'εναν τοίχο:

''Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει μέσα σου να χορτάσει''. ''Ήταν σα να γράφτηκε για μένα'', μου είπε. ''Σαν να μου 'στειλε ραβασάκι ο θεός''. Μεγάλη κουβέντα πάντως ε;

''Τι σου είναι η αγάπη τελικά''
Αλκυόνη Παπαδάκη

διαφορετικότητα

2011-07-16T18:47:00.001+03:00

Δε μ ενοχλεί η διαφορετικότητα των άλλων, αντιθέτως θα έλεγα πως μ αρέσουν εκείνες οι ανταλλαγές απόψεων που μοιάζουν άλλοτε με απαλά συννεφάκια, άλλοτε με βροχή κι άλλοτε με τις δυνατές ακτίνες του ήλιου.

Αυτό που φοβάμαι, είναι οι μαχαιριές πίσω από την πλάτη κι αυτή η επιμονή αποδοχής κι επιβεβαίωσης.. το ψεύτικο χαμόγελο που σβήνει μετά το τέλος της συνάντησης κι αυτό το συνεχές αράδιασμα του ''εγώ'' και των ''επιδόσεων''..

Αυτό που χαίρομαι, είναι οι άνθρωποι που έχουν να δώσουν και μη με ρωτήσεις πως τους αναγνωρίζω, φωτεινά σημάδια.. που φωνάζουν από μακριά..

η πρώτη σκέψη

2011-07-16T11:07:00.001+03:00

Συνήθως η πιο σωστή άποψη για ένα θέμα που δείχνει μπερδεμένο είναι η πρώτη σκέψη που θα σου έρθει στο μυαλό.

Από εκεί και πέρα σφηνώνουν ενδιάμεσα τα ίσως, τα αλλά, τα μπορεί, τα ναι μεν αλλά δεν, τα κομμάτια που θέλουμε δικά μας γιατί έτσι μας χρειάζονται, ο εγωισμός, η ανασφάλεια κλπ κλπ

Η πρώτη σκέψη είναι αυτή που έρχεται χωρίς ενδοιασμούς και κάθεται μέσα σου όπως η μέλισσα στο λουλούδι.

Και μη ξεχνάς, ζεις σε ένα κόσμο από άποψη διαβρωμένο!