πάντα οι άλλοι

Πόσο πια πρέπει να αυτοθαυμαζόμαστε για να προχωρήσουμε φυσιολογικά τη ζωή μας.  Επιρεπείς στην αυτολύπηση αλλά και στην σύγκριση με τους άλλους.  Κι εδώ λειτουργεί πάντα ο ωραίος νόμος του Μέρφυ.  Όλοι οι άλλοι είναι κοινωνικοί,  πετυχημένοι,  έξυπνοι,  ενώ εμείς κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και πέφτουμε όλο και πιο χαμηλά.  Υπερεκτίμηση των άλλων,  υπερεκτίμηση συμβάντων που δεν συμμετέχουμε.  Εαν μπούμε στη θέση των άλλων θα δούμε και τις δυσκολίες και τις εκπτώσεις.  Αλλά και την ''αποτυχία''.
Έχω την αίσθηση ότι ο καθένας βιώνει την δική του αποτυχία ως ΑΠΟΤΥΧΙΑ,  ενώ όλοι οι υπόλοιποι μπορούν κάλιστα και να αποτύχουν και να προχωρήσουν.  Τόσο εύκολα!

*

Βροχή και ημίφως γιατί αυτή τη στιγμή και λίγα μόνο λεπτά θα πουλούσα την ψυχή μου για μια τέτοια ατμόσφαιρα.  Την φωτογραφία την βρήκα κάπου όπου απαγορευόταν το copy paste και μετά με 3 λέξεις την έψαξα στο google..  τα ''καλά''  του διαδικτύου..

*

Με ένα καινούργιο,  δώρο,  φλυτζάνι γεμάτο από ελληνικό καφέ..  η θάλασσα σήμερα μοιάζει μακρινή φαντασίωση..

εμπιστοσύνη

Πάλι απόλυτα μιλάς.  Για να λειτουργήσει το ''συλλογικά''  θα πρέπει να μπορείς να μπεις στο πετσί του άλλου κι ο άλλος στο δικό σου.  Να κατανοήσεις την διαφορετικότητα.  Το ότι μπορεί να υπάρχει κι άλλος τρόπος κι άλλος δρόμος.  Κι άλλο σκεπτικό και διαφορετικές ανάγκες και κυρίως αλλιώτικος ο τρόπος αντιμετώπισης τους,  αλλιώς το μόνο που αναζητάς είναι ''ακόλουθους''  πράγμα σπάνιο στις μέρες μας..

Ο δρόμος που χαράζεις διαγράφει τις ολόδικες σου ανάγκες και μόνο αυτές..  προς τι η στενοχώρια λοιπόν;

*

Οι άνθρωποι που σε περιτριγυρίζουν είναι φίλοι.  Στους εχθρούς δεν πιστεύω,  όχι γιατί δεν υπάρχουν αλλά επειδη αργά ή γρήγορα ή τους διώχνεις εσύ ή φεύγουν από μόνοι τους.
Εμπιστοσύνη όσον αφορά τον εαυτό σου.  Σ' αυτόν να βασίζεσαι.  Οι άλλοι πάντα θα σου απαντούν επιρεασμένοι από τα δικά τους βιώματα.  Άλλα τα δικά σου άλλα τα δικά τους.

*

Μ' αρέσουν οι φίλοι που μου λένε - σήμερα έχω τα νεύρα μου πάμε να εκτονωθούμε σε ένα ποτήρι σοκολάτα; -

*

Τις πολύ ζεστές μέρες του καλοκαιριού,  όταν δεν βρίσκομαι στη θάλασσα,  κάτι φωτογραφίες με βροχές και χιόνια,  ακόμη και χριστούγεννα τις γλύφω σαν παγωτό!

γεύση

Είναι σα να τρώω καραμέλες και άλλες φορές να κολλούν στο λαιμό μου και άλλες να κατεβαίνουν εύκολα.  Δεν το λες δύσκολο αλλά ούτε εύκολο το λες.  Κάποιες στιγμές θα έλεγα κι όλας ότι με παραζόρισε.  Τη γεύση την ένιωσα μετά από πολλές πολλές μέρες κι ακόμη δε μπορώ να το πω με σιγουριά.  Αυτή η ''απόφαση''  ένα χρόνο τώρα και δύο ολόκληρους μήνες περιείχε τα πάντα.  Ντροπή,  αμφισβήτηση,  θυμό,  ελπίδα,  χαρά,  απόρριψη,  αποδοχή,  και σκέψη,  τόση σαν να δούλεψαν όλα τα εγκεφαλικά κύτταρα μαζί.

εσύ;

Αυτό το δωμάτιο πιά μοιάζει με υπόγειο,  σκοτεινό και αδιέξοδο.  Ή που δεν μου πήγαινε ποτέ η τόση ησυχία,  ή που συνήθισα τους πολυσύχναστους δρόμους καιρό τώρα.  Σκέφτομαι κάτι,  ξεκινάω να γράψω,  στην πορεία μπερδεύομαι,  άλλα αντ' άλλων οι λέξεις.  Είναι τόσα πολλά που έχω στο μυαλό μου μα ακόμη κι αν ξεκινήσω να τα λέω σήμερα και τελειώσω αύριο ποιός θα τα καταλάβει;  Είναι δύσκολο να μπεις στη θέση του άλλου.  Στην καλύτερη περίπτωση να νιωσεις την ατμόσφαιρα - αρνητική,  θετική κλπ
Καμμιά φορά σκέφτομαι τα χρόνια από το 2006.  Πολλές καταγραφές υπογράμμιζαν καταστάσεις.  Αυτό βοηθάει με μια ματιά να θυμηθείς.  Αν μη τι άλλο το ποιός ήσουν.  Το πως σκεφτόσουν.  Το τι σε βασάνιζε.  Σε τι έδινες χώρο.

Αυτός ο χώρος μοιάζει με με μονοπάτι σε πυκνό δάσος.  Δύσκολο να βρεις την επιστροφή.  Μοναδική λύση η κρυφή διέξοδος προς τη θάλασσα.  Αυτή που την ξέρουμε μόνο εσύ κι εγώ.
Εγώ,  έχω ανάγκη να ξέρω που βρίσκομαι,  τι με υπογραμμίζει και τι με περιτριγυρίζει.  Έχω ανάγκη από μια πηγή με φως.

Εσύ;

για καφέ και ανάγνωση

Σαφώς και ευθύνεται η οπτική γωνία,  όπως και η προσωπική προσπάθεια,  αφού βέβαια τα πιο πολλά έχουν μπει σε τάξη και απόλυτη συνείδηση του που είμαι και που θέλω να πάω.

Ο νόμος του Μέρφυ παραπλανεί ασύστολα.

Είναι πρωινό Κυριακής και το μπαλκόνι καλεί για καφέ και ανάγνωση.

εικονα

Nομιζω οτι η εικονα αυτη υπογραμμισε το δικο μου καλοκαιρι.. νεαρη γυναικα γυρω στα 30, γυμνοστηθη, με μωρο περιπου 1,5 ετους που επαιζε με τη μια θηλη με το χερακι του και απο την αλλη θηλαζε, ποσες φορες μεσα στις 5 ωρες που τους ειχα γειτονες στη διπλανη ομπρελλα, χωρις κλαμα, χωρις πειναω.. σαν ενα μικρο ζωακι απο την μανα του, επινε οποτε ηθελε να ξεδιψασει ετσι απλα οπως πιναμε εμεις τον καφε μας, αγγιζοντας την σε μια αγκαλια που κουμπωνε τους δυο τους σε Ενα συνολο ζηλευτο και τοσο μαγικο!!!

π ρ έ π ε ι

Και να τώρα εγώ..  πρέπει να στενέψω την ψυχή μου κι άλλο..  κι άλλο..  καμμιά χαραμάδα να μη σ΄αφήνει να χωράς πια..