όταν κάνεις σχέδια..

Παρακολούθησα μια ταινία την προηγούμενη εβδομάδα,  για κανένα άλλο λόγο πέρα από το ότι πρωταγωνιστούσε ο Ρίτσαρντ Γκηρ,  που παραμένει θεός παρά την ηλικία του..
Το κύριο θέμα αφορούσε την πίστη και την αφοσίωση ενός σκύλου,  του Χάτσκι απέναντι προς το αφεντικό του..
Όλως περιέργως η μνήμη μου προσπέρασε όλη αυτή τη κατά τα άλλα υπέροχη και δραματική σχέση και κόλλησε στη σκηνή που ο Ρίτσαρντ Γκηρ φεύγει το συγκεκριμένο πρωινό από το σπίτι του,  όπως έκανε χρόνια τώρα για να πάει στη δουλειά του..
Οι τελευταίες του λέξεις ήταν ''γειά θα τα πούμε το βράδυ''  αλλά το βράδυ δεν ήρθε ποτέ.. τον πρόλαβε ο θάνατος..

Αφορμή να έρθει αυτή η σκηνή στο μυαλό ήταν η είδηση που διάβασα χθες,  δεν θα αναφέρω πρόσωπο,  δεν έχει σημασία σ αυτό το κείμενο,  θα πω μόνο πως ο άνθρωπος έφυγε ένα πολύ ήσυχο Κυριακάτικο πρωινό από το σπίτι του για να περπατήσει ή να τρέξει στο πλακόστρωτο της παραλίας και δε επέστρεψε ποτέ γιατί κάποιος άλλος ίσως οδηγούσε ενώ είχε πιεί κι ένα αόρατο χέρι αποφάσισε ότι οι στιγμές αυτών των δύο έπρεπε να συναντηθούν σε ένα τραγικό τροχαίο ατύχημα..

Σα να τον ακούω να φωνάζει ''έρχομαι σε καμμιά ωρίτσα,  να μου έχεις έτοιμο καφέ''

Και μετά να γίνεται μια τελεία στον ουρανό..  τόσο απλά!

______________________________________

Όταν κάνεις σχέδια για όλη την επόμενη εβδομάδα,  και σ/κ έχεις αρπάξει ένα γερό και δυνατό κρυολόγημα γελάς για να μη κλάψεις..

Μ έχει εξαντλήσει ο βήχας κι ο φάρυγγας μου είναι σα να έχω καταπιεί σπασμένο καθρέφτη.. το μόνο που με κάνει να νιώθω καλά είναι οι καραμέλες μέντας και το τσάι..

Αλλά πόσο τσάι πια μπορεί να πιεί κανείς;

εν αναμονή

Κρυώνω ακόμη κι αν φορέσω πυτζάμες κι από πάνω πουλόβερ,  ακόμη κι αν καταφέρω να ζεστάνω το σώμα μου μένουν τα δάχτυλα παγωμένα..
Έχω βάλει καφέ φίλτρου να γίνεται και περιμένω να στάξει σταγόνα σταγόνα το νερό στη πυρίμαχη κανάτα..
Σε αναμονή,  λίγο πολύ τα πάντα,  να ψηθεί το φαγητό,  να γυρίσεις από τη βόλτα,  να περάσει ο πόνος στο λαιμό,  να τελειώσει η ταινία ή το βιβλίο..
Να ηρεμήσει μια κατάσταση ή να δεις τα πράγματα διαφορετικά..

Κάποιες φορές ο χρόνος αναμονής λειτουργεί αντίστροφα με τις επιθυμίες οι οποίες άκαιρες πια χάνονται σε χρόνο λήξης..

ίωση

όχι δε στραμπούληξα το λαιμό μου και δε φοράω κολλάρο,  αλλά ξύπνησα με πονόλαιμο,  και κάψιμο και τσούξιμο στο φάρυγγα έτσι ο καφές ήταν χωρίς τσιγάρο,  το μεσημεράκι το αλκοόλ κατέβαινε δύσκολα,  και τώρα το μόνο που με σώζει είναι να καταπίνω ζεστές γουλιές από τσάι και μέλι..

_______________________________________________

σήμερα ήταν η πρώτη φορά που ευχαριστήθηκα παρέλαση..

_______________________________________________

πολύ θα ήθελα μια αληθινή γάτα στη ζωή μου

ΜπΛε

κάτι μου λέει πως με τόσο μπλε πρώτη φορά βάφτηκε η πόλη μου..

* η φωτογραφία είναι από τη Σκόπελο,  τραβηγμένη με τη sony που δεν υπάρχει πια!

ψέμματα

.πόσα από όλα αυτά που πιστέψαμε ότι πήραμε από τους άλλους ήταν απλά ''τακτική'';

υπάρχει έξοδος;

Tα χρώματα υποτονικά,  ένα ζευγάρι πόδια χορεύουν στο νερό,  το μπλε είναι αρχικά διάφανο,  μετά σκουραίνει τόσο που φτάνει το μαύρο.  Κρύο,  στα όρια της παγωνιάς.  Το τοπίο αλλάζει.  Χιόνι λευκό πηχτό,  να το κόψεις με το μαχαίρι.  Στη μέση του άσπρου,  μια καρέκλα.  Είμαι δεμένη επάνω της παρά τη θέληση μου.  Γύρω μου σκοινιά.  Σφίγγουν το στήθος μου τόσο όσο να μη μπορώ να πάρω αναπνοή. Πονάω,  αλλά δε τολμώ να κουνηθώ.. είμαι ακίνητη σα κούκλα.  Ψεύτικη!

Ξαφνικά βρίσκομαι δυό τρία βήματα μακρύτερα.  Με βλέπω..  Χιόνι,  καρέκλα,  σκοινιά..  κάτω από την καρέκλα αίμα..  σκούρο βυσσινί σα κρασί Βουργουνδίας..
Είναι ακριβό,  γιατί μου ανήκει,  είναι το μόνο που μου ανήκει και με εγκαταλείπει,  με αδειάζει αρχίζω και φαίνομαι φτηνή.. δε νιώθω,  δεν σκέφτομαι,  δεν υπάρχω,  δεν είμαι ''εγώ'',  έχει σβήσει το παρελθόν μου,  δεν έχω παλέψει για τίποτα,  δεν έχω ζήσει,  δεν έχω ονειρευτεί,  δεν έχω γνωρίσει τα χρώματα..  τη θάλασσα..  τον ουρανό,  δεν έχω κάνει παιδιά,  δεν ονειρεύτηκα ποτέ για το πως θα τα μεγαλώσω,  δεν μ ενδιαφέρει το παρόν,  δεν μ ενδιαφέρουν οι συνθήκες,  δεν θέλω να φάω,  δεν θέλω να ζεσταθώ,  δεν θέλω να ντυθώ,  δεν θέλω να δουλέψω..

walkman

Στο χέρι σου είναι το που θα πας,  το τι θα ακούσεις,  το πως θα συμπεριφερθείς,  το πόσο θα γυμναστείς,  ο τρόπος να περάσεις όμορφα..

το να αγωνιστείς ή  να μείνεις πίσω,  να ερωτευτείς ή να πεις ως εδώ φτάνει,  να μαγειρέψεις το αγαπημένο σου ή να παραγγείλεις από το κοντυνότερο fastfood..

να είσαι μόνη ή να έχεις έναν αγαπημένο δίπλα σου,  να μην καταλαβαίνεις,  να νιώθεις,   να κερδίζεις,  να χάνεις..

να διαβάζεις,  να ακούς μουσική,  να επιλέξεις μια καλή ταινία ή να αφεθείς σε ότι παίζει η τηλεόραση..

να απορρίψεις ή να αποδεχτείς το ότι έρχεται ή να χαράξεις το δικό σου δρόμο..  να χαθείς,  να πέσεις,  να βρεθείς,  να σηκωθείς,  να επιβιώσεις..

να κλείσεις αυτιά και μάτια ή να χορέψεις στο ρυθμό μιας υπέροχης μουσικής