Tuesday, April 21, 2015

στη θέση μου





σαν να μην λείπει κάτι σήμερα,  σαν να είναι όλα τα κουμπιά στη θέση τους..  αν και αυτό το φοβάμαι πιο πολύ,  φοβάμαι όχι αυτό, αυτούσιο, αλλά την ανατροπή του..

Sunday, April 19, 2015

The Balloon (Greek Short Film) / Το μπαλόνι








Θυμάμαι δυο χρόνια σχεδόν πριν.. Μάης του '13.. το σπίτι μας είχε γεμίσει κάμερες.. ένα άσπρο μπαλόνι είχε μπει ξαφνικά από το παράθυρο, η μπουκαμβίλια ήταν ξεδιάντροπα ανθισμένη κι ένα όμορφο μικρό κορίτσι μάθαινε το ρόλο του.. τώρα μπορείτε να δείτε εδώ τι ακριβώς σκηνοθετήθηκε και καταγράφτηκε τότε..


 Ταινία μικρού μήκους με την Τζόυς Ευείδη
σε σκηνοθεσία Ναταλίας Λαμπροπούλου
και σενάριο Σωτήρη Πετρίδη
παραγωγή Βίλλυ Κουτσουφλιανιώτη


περισσεύει η θάλασσα μέσα μου





Η άνοιξη με βρήκε με 657.754.323.390 καρδιακούς χτύπους το δευτερόλεπτο.  Περισσεύει η θάλασσα μέσα μου.  Υπό εξαφάνιση ό,τι πρασινίζει και ό,τι ανθίζει.  Μικρά ταξείδια να καλυφθούν οι ελλείψεις. Σινεμά,  βιβλίο.  Παπαρούνες.  Επιλεκτική περιθωριοποίηση!  Στίβες χαμού.   Ένα γράμμα μπλε.  Ένα μήνυμα λευκό.  Αγάπης!  Ένας εφιάλτης,  μια αναγέννηση.  Επανατοποθετήσεις.  Διαγραφές.. 

Saturday, April 11, 2015

σιελ





Ξέρω πως δεν θα ξεφύγω ποτέ από αυτή τη λατρεμένη μου μετριότητα και ξέρω πως δεν θα γίνω ποτέ μια υπερπαραγωγή ώστε να με θαυμάζω.  Εδώ η τελεία ίσως περιέχει απογοήτευση ίσως και όχι.  Άλλωστε η καθημερινότητα δεν σ' αφήνει να ψιλολογήσεις πολλά πολλά,  βάζει το χρόνο να τρέχει πάντα μπροστά σου κι εσένα να κυνηγάς το ακατόρθωτο.  

Wednesday, April 01, 2015

Απρίλης





Κόβω ένα πορτοκάλι και τσιμπάω ένα ένα τα κομμάτια του από το πιάτο.  Το γυρίζω κάθετα και ρουφάω το πορτοκαλί ζουμί.  Γεμίζει το στόμα υγρά,  τα δάχτυλα,  οι παλάμες..
Ψέμα κανένα.  Άδικα περιμένω από το πρωί.  Δεν έχουν γούστο πια κάτι τέτοιες μέρες,  η μια επαναλαμβάνει τόσο πολύ την άλλη.  Πανομοιότυπες στιγμές.  Κάπου κάπου χαίρομαι..  κάπου κάπου κόβω φλέβες..  στη χειρότερη,  μια φωνή ουρλιάζει μέσα μου..  πιέζω την άρνηση..  πατάω τις ώρες..  άλλες φορές τις χορεύω..  άλλες πάλι τις πιάνω από το χέρι και πάμε μαζί μια βόλτα πλάι στη θάλασσα..  μάταια..  η επιστροφή είναι δεδομένη κι εχθρική..
Το πάσχα σε φωτογραφίες.  Χρωματιστά αβγά,  χαρούμενα κουνέλια..  Εμμονικές σκέψεις..  τι ήταν;  τι είναι..  χώμα όλα..  που και που μικρές παρενθέσεις άνοιξης..

Απρίλης!

Monday, March 30, 2015

άνοιξη





το σύμπαν σήμερα έστειλε τον ήλιο να παίξει τα παιχνίδια του..

Sunday, March 29, 2015

πότε φύλλα..





Αυτές,  η καλή και η ανάποδη καθορίζουν τις μέρες μας  /  ασυμφωνία και αγάπη  /  ήλιος και βροχή  /  χαρά και χαρμολύπη  / πόνος και ευτυχία  /  ηρεμία και πίεση  /  μίσος και έρωτας  /  παιχνίδι και ύπνος  /  άλλες φορές η σκιά ενός εφιάλτη κι άλλες το φως μιας επιθυμητής εικόνας..
Όσο κι αν μου λες πως υπαίτια είμαι εγώ,  αόρατα νήματα καθορίζουν και δεν καθορίζονται..  το καινούργιο είναι πάντα καταλύτης..  το παλιό σιγουράντζα..  το πρόγραμμα όταν μπορεί να ακολουθηθεί δίχως ξένες μεσολαβήσεις..  ζωή..

αλλαγή ώρας  /  άνοιξη  /  σκέψεις..  σκέψεις..  σκέψεις..

μια παρακμή σαν τυφώνας έχει σαρώσει τα πάντα νομίζω..  καμμιά φορά ντρέπομαι..  καμμιά φορά παίζω σε κάποια υποθετική σκηνή το ρόλο του αόρατου..  

Tuesday, March 24, 2015

''ερωτοτροπίες''





ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ έκανε μπαμ ότι ήταν ζευγάρι,  εκείνος κοντά στα πενήντα κι εκείνη κάποια χρόνια μικρότερη,  δεν θα είχε πατήσει ακόμη τα σαράντα.  Το πιο ευχάριστο σ' αυτούς ήταν να βλέπεις πόσο καλά περνούσαν μαζί.  Σε μια ώρα που σχεδόν κανείς δεν έχει όρεξη για τίποτα,  πόσο μάλλον για χαρούλες και γέλια,  μιλούσαν ασταμάτητα και διασκέδαζαν και κέντριζαν ο ένας τονάλλο,  θαρρείς και είχαν μόλις ανταμώσει,  ή καλύτερα γνωριστεί,  και όχι σαν να είχαν φύγει μαζί από το σπίτι,  να είχαν αφήσει τα παιδιά στο σχολείο,  να είχαν καλλωπιστεί ταυτόχρονα - ίσως στο ίδιο μπάνιο -,  να είχαν ξυπνήσει στο ίδιο κρεβάτι και το πρώτο πράγμα που είχε δει ο καθένας να ήταν η δεδομένη μορφή του συζύγου,  απαράλλαχτα μέρα τη μέρα για αρκετά χρόνια,  γιατί τα παιδιά,  που τους είχαν συνοδέψει μια δυό φορές,  πρέπει να ήταν γύρω στα οκτώ το κορίτσι και γύρω στα τέσσερα το αγόρι,  το οποίο έμοιαζε καταπληκτικά στον πατέρα του.


από το μυθιστόρημα  ''ερωτοτροπίες'
του Χαβιέρ Μαρίας

Monday, March 23, 2015

ανεπιφύλακτα





Είναι τόσο πολύπλευρος ο δρόμος του μυαλού,  τόσο..  που ούτε που μπορείς να  φανταστείς σε ποιές όχθες θα σε βγάλει..

Εξαιρετικά βοηθητικό ταξίδι όπως και να έχει..
Συνιστάται ανεπιφύλακτα!

Saturday, March 21, 2015

και ύστερα, μπήκε η Άνοιξη







Γυρίζω σελίδες και καταπίνω λέξεις και μετά σου τις ψυθιρίζω απαλά και συνοπτικά για να μην σε κουράζουν τα περιττά και να χαρείς την ουσία σαν παιδί που ακούει τον κόσμο πρώτη του φορά.  Αν είμασταν για μήνες σε ένα ήσυχο νησί,  θα σκαρφιζόμουν ιστορίες μόνο για να σου μιλάω και μόνο για να μ'ακούς.  Θα ανακαλύπταμε πέτρινα τείχη,  και πόρτες γεμάτες χρώματα και φτωχικούς γέρικους ανθρώπους σε σπίτια σαν γλυπτά.  Θα πίναμε καφέδες με πολύ γάλα κι ακόμη περισσότερη ζάχαρη σε ξύλινες καρέκλες με ψάθινα καβάλα σε χωμάτινες αυλές.  Θα χαιδεύαμε σιδερένιες καγκελόπορτες στολισμένες με λουλουδένιες ροζέτες.  Θα αράζαμε σε φαρδιά υγρά σκαλοπάτια σμιλεμένα από το χρόνο.  Και μετά,  21 του Μάρτη ένα χαμόγελο στο στόμα σου θα φώναζε την Άνοιξη.  Κι  άνοιξη θα σου έλεγε Χρόνια σου Πολλά..  

Thursday, March 12, 2015

μουτρωμένη





Έχουν γυρίσει ανάποδα τα ''μου αρέσει - δεν μου αρέσει''  μου και με επιστρέφουν 12.457.878.754.446 χρόνια πριν.  Έχω ξεχάσει να φτιάχνω γλυκά.  Προσπαθώ και είναι σαν κάθε φορά να ξεκινώ από την αρχή.  Ψιλοβαριέμαι κι όλας για να το μετανιώσω το επόμενο λεπτό,  αφού όμως έχει τελειώσει κι έχει φύγει η ποθητή διαδικασία.  Με σκοτώνει τόση συννεφιά.  Κάθε μέρα νιώθω λιγότερη,  μέχρι σήμερα που χαμογέλασε λίγο ο ήλιος αλλά εγώ του είμαι μουτρωμένη.  Δεν μου αρκεί αυτό το τόσο λίγο του,  θέλω το πολύ του και με παρηγορεί που ξέρω ότι βρίσκεται πολύ κοντά.  Σε ένα άλλο σύμπαν,  το νερό δεν θα κρύωνε τόσο εύκολα και γρήγορα στο φλυτζάνι του καφέ.  Σιχαμερή πραγματικότητα.  Αγόρασα ένα βιβλίο και μου αρέσει.  Στις πρώτες του σελίδες μοιάζει να περιγράφει εμάς.  Ο άνδρας θα μπορούσε να είσαι εσύ,  και η γυναίκα άνετα θα ήμουν εγώ,  όπως και το ''όλο'' τους θα μπορούσε να είναι εμείς.  Αλλά και η αφηγήτρια,  και αυτή πάλι θα μπορούσα να είμαι εγώ.  Ωραία μέχρι εδώ αλλά περιμένω να δω και το δρόμο που θα ακολουθήσουν οι ήρωες.  Δεν αρκούν οι περιγραφές,  οι ιστορίες έχουν ανάγκη από ενδιαφέρουσα πλοκή.  Από μικρή άκουγα λέξεις που ποτέ δεν τις είδα γραμμένες σε χαρτί.  Από αυτές που λίγο πολύ ο καθένας τους δίνει την προσωπική του σημασία.  Σόλοικο είναι και όχι σόνικο.  Για κάτι που μπορεί να είναι άπρεπο.  Είναι υποκειμενικά τα άπρεπα πράγματα.  Μ' αρέσει η λέξη ''υποκειμενικός''-  όπως και η λέξη ''διαφορετικότητα'' -