Friday, April 18, 2014

του συρμού





Μια μέρα,  θα 'ναι Μεγάλη Πέμπτη,  θα ξυπνήσω στις 6.00 απο χαρά κι επιθυμία να βάψω τα αβγά μου σε χρώματα της φύσης.  Θα έχω τη δικιά μου αυλή και τα δικά μου δέντρα και θα κάνω πειραματισμούς με φύλλα από μουριά,  ή από καρυδιά, ή από κερασιά και το αποτέλεσμα θα με κάνει να νιώθω περήφανη και σωστή στον χρόνο μου,  χωρίς καθυστερήσεις και χρονόμετρα και θέλω να το πιάσω αυτό αλλά μόλις το ακουμπάω μου ξεγλυστράει και φεύγει.
Παλιά,  πολύ παλιά,  που μόλις φέραμε στον κόσμο παιδιά και που μόνο για αυτό νιώσαμε μοναδικοί και σχεδόν παντοδύναμοι,  νομίζαμε πως θα δαμάσουμε τον χρόνο και θα αλλάξουμε τον κόσμο και πως όλα θα ρέουν κατά πως το επιθυμούμε εμείς,  και πως το μόνο τίμημα ήταν να δώσουμε τους εαυτούς μας..  που χρόνια τώρα μετά..  σε ένα άλλο περιβάλλον πιό βαρύ,  πιό κυνικό,  πιό δύσκολο προσπαθούμε και πάλι να ανακαλύψουμε..
Εν τέλει καμμία επανάσταση δεν αξιωθήκαμε.
Του συρμού και της διαιώνισης υπήρξαμε,  των όσων αμάσητα φτήσαμε..

Tuesday, April 15, 2014

μηδέν





Τα δεκαπενθήμερα,  λιώνουν σα το βούτυρο σε τσάι ζεστό χωρίς ζάχαρη.  Οι εποχές έρχονται και φεύγουν χωρίς προειδοποίηση,  χωρίς καλημέρες,  χωρίς αντίο.  Η Άνοιξη χορεύει θεότρελλη.  Τρέχει και παλεύω να τη φτάσω.  Να αγγίξω το μικρό της δαχτυλάκι.  Η προσωπική μου ένταση στέκεται εμπόδιο ανάμεσα μας,  κι όχι μόνο αυτή.  Ένα σωρό ''θα'',  και ''πρέπει'' κάνουν τα πόδια μου να περπατούν γρήγορά και την καρδιά μου να νιώθει ανεπαρκής.  Ανικανοποίητη η δικιά μου Άνοιξη,  θα περιμένει ως το τέλος αυτό το κάτι που ακόμη κι αν,  ίσως,  υπάρχει,  δεν μπορώ να προσδιορίσω.  Κάπου πρέπει να υπάρχει αυτό που θα ηρεμεί τις ανάσες μου τις νύχτες.  Αυτό που θα δίνει συνειδητή υπόσταση στον χρόνο μου.  Κάπου θα υπάρχει η άκρη ενός κουβαριού που όταν την πιάσω με τα χέρια μου,  όλα θα είναι όχι τόσο διαφορετικά όσο με λίγο περισσότερο ''βάρος''.  Και τότε λέξεις όπως ''γλυστράω'',  ''φεύγω''.  ''άνεμος'',  ''πούπουλο'',  ''μηδέν''  δεν θα υπάρχουν.  

Sunday, April 13, 2014

αποσιωπητικά





Ακόμη και το να σαμποτάρεις αυτόν τον ίδιο τον χρόνο σου..  θυμός είναι.

Το να μην σου επιτρέπεις την ομορφιά πάλι θυμός είναι.

Κι ένα φόρεμα αφημένο στα σκοτάδια,  ένα βλέμμα σβησμένο,  ένα ξυραφάκι σκουριασμένο στο πλάι του νιπτήρα,  λέξεις που δεν θα ειπωθούν,  ένταση που δεν εκτονώνεται,  όλα θυμός,  θυμός..


σ.β.λ.

Saturday, April 12, 2014

ανεκπλήρωτοι πόθοι





Δεν το έχω πει ποτέ..  αυτό το ''θέλω να επιστρέψω σε εκείνη την άλλη εποχή''  δεν το έχω πει ποτέ. Μπορεί να θυμάμαι,  μπορεί να νοσταλγώ μα να κάνω ένα ολόκληρο ταξίδι εκεί πίσω..  ποτέ!
Θέλω να πω κουβέντες αλλά μοιάζω να έχω καταπιεί βράχο,  κι οι βράχοι είναι για τους στίχους..  τι όμορφα που μου το λες και γελάμε και μετά το ένα αστείο φέρνει το άλλο και ξεχνιέμαι για λίγο..  για λίγο..  μετά κάτι φουντώνει ξανά μέσα μου και θέλει η ψυχή μου να τρυπήσει το δέρμα μου και να πεταχτεί έξω..  κι ίσως να είναι καλύτερα έτσι..  αφού τίποτα δεν μοιάζει να είναι στη θέση του..  και σκέφτομαι πως πρέπει να πάρω ένα ένα τα κουτάκια και να βάλω τα πράγματα στη θέση τους..  άλλος ζει με το όνειρο να περάσει καλά,  άλλος να πάει καλά η δουλειά του,  άλλος να βρει κάποιον που να τον αποδέχεται και να τον ακούει,  εγώ θέλω να βάλω τα πράγματα στη θέση τους,  αυτό είναι το δικό μου όνειρο,  ο δικός μου καημός,  το δικό μου ανεκλήρωτο που ακόμη κι αν καταφέρω να κόψω την θάλασσα με μαχαίρι έτσι όπως μοιάζει ασημένια κάτω από τον νωθρό απογευματινό ήλιο,  ακόμη και τότε ''θα έχω ένα αυτοσκοπό,  να βάλω τα πράγματα στη θέση τους''.
Κι εδώ έρχεται η ερώτηση, ποιά είναι αυτά τα πράγματα,  ποιά είναι η θέση τους και που θα πάνε αν μετακινηθούν;  Και γιατί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες πάντα θα υπάρχει κάτι που θα τραβάει το σκοινί;  Και οι λέξεις ''χαρά'',  ''ευτυχία'', ''ισορροπία''  μήπως είναι ουτοπία;  Και το ότι δεν μπορεί,  κάπου υπάρχει αυτό το κάτι..  το σπουδαίο,  το μεγάλο που να αφού το βλέπω σκόρπια εδώ κι εκεί,  ποτέ δεν το πιάνω;  Δημιούργημα φαντασίας;  Υπέρμετρη αισιοδοξία που καταλήγει σε πανικό και τελειομανία;

Wednesday, April 09, 2014

τοποθετήσεις





Το ''θα περάσω καλά'' ακούγεται τόσο ξύλινο και τόσο προσδιορισμένο,  τόσο φτιαχτά επιθυμητό και τόσο ζορισμένο που μοιάζει περισσότερο με παραπέτασμα ανάμεσα σε δυό στιγμές ενώ αυτές έχουν ήδη φύγει.
Το ''θέλω κάποιον να μ' ακούσει''  γλύφει τη γλώσσα σαν καραμέλλα.  Φταίει η αδυναμία του να ακουμπήσεις μεγαλοποιημένα τα σώψυχα σου.  Κανείς,  κανείς δεν έχει αυτή την τιμητική θέση στο μυαλό σου και σε κανέναν δεν την δίνεις αυτήν την αξία.  Ίσως επειδή θέλεις να κρατήσεις την αποκρυπτογράφηση του εαυτού σου μόνο για σένα.  Ίσως επειδή μετά θα πέσεις στα ίδια τα δικά σου μάτια.  Ίσως επειδή τα τεράστια θα γίνουν τόσο δα μικρά και μετά;  Μετά ποιός θα είσαι εσύ και που θα έχω τοποθετηθεί εγώ;

Tuesday, April 08, 2014

εξαντλητικά διαφορετική άνοιξη





Είναι περίεργη αυτή η Άνοιξη και με περίεργο τρόπο βάζει τα πράγματα στη θέση τους..
Σα να διορθώνει μερεμέτια ένα πράγμα από τη μια πλευρά και σαν να θέλει να κρατήσει για τον εαυτό της κομμάτια από την άλλη.  Κομμάτια κλεμμένα και άδικα.  Τόσο άδικα που θέλεις να κλάψεις αλλά είναι τόση η ομορφιά που δεν σ' αφήνει.  Είναι κι οι αλλαγές που πρέπει να συνηθίζεις.  Και οι άλλες που τις χαίρεσαι.  Γλυκόπικρη άνοιξη..  αλοιώτικη..  εξαντλητικά διαφορετική.

Sunday, April 06, 2014

αγαπώ





Ακριβώς έτσι..  όμορφα,  όμορφα πολύ..  ζεστά και ατμοφαιρικά..  με απεριόριστη διάθεση για ανοίγματα καρδιάς.  Όλα έχουν τον χρόνο τους κι όλα έρχονται όταν πρέπει να έρθουν,  συνήθως μετά από πολύ προσωπική δουλειά και γυαλοχαρτάρισμα / βάψιμο προσωπικών σκέψεων και απόψεων.  Είναι γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι μένουν σε μια επιφάνεια επειδή ακριβώς αυτή η ίδια η λογική τους φτάνει ως εκεί.  Αυτοί δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ την ''άλλη πλευρά''.  Θα είναι πάντα ''αυτοί''  και όχι ''οι άλλοι''  και θα περιμένουν όμοιους τους για να τους αποδεχτούν.
Σήμερα η βροχή μύριζε τόσο όμορφα που την ακολούθησα κάτω από μαύρα σύννεφα και χρωματιστές ομπρέλλες και γεμάτη από αυτές τις σκέψεις που με κάνουν να νιώθω ''καλά''.
Η πόλη μου,  τις Κυριακές παίρνει ένα άλλο χρώμα,  πιο αχνό,  πιο ήρεμο,  πιο στατικό..  αναζητώ σπιτικό φαγητό και μαμά..  αγαπώ..

Saturday, April 05, 2014

εγώ





Εκπλήσσομαι με ότι κάνει ο εαυτός μου ερήμην μου..

Είμαι εγώ;
Εγώ;

Thursday, April 03, 2014

μακρινά





Αυτό το ότι όσο αποστασιοποιείσαι τόσο αναγνωρίζεις πως σε βάθος και απογυμνωμένα πια τα γεγονότα δεν είναι ούτε άσπρα,  ούτε γκρι αλλά μαύρα,  σε συνδιασμό με τον ''πανικό''  που μπορεί να βιώσει ο καθένας στην καθημερινότητα που σημαίνει ότι και το πιο μικρό,  το πιό ασήμαντο μπορεί ξαφνικά να σε πνίξει την ίδια στιγμή που παλεύεις με τους λύκους και όλα τα θηρία της ζούγκλας και νομίζεις πως παραμένεις ακέραιος αν μη τι άλλο δημιουργεί θλίψη..  αναμφισβήτητη νίκη είναι ολόκληρα κομμάτια μετατόπισης αριστερά ή δεξιά..  για πόσο όμως αυτή η ''μετέωρη''  κατάσταση;

Tuesday, April 01, 2014

ευχαρίστηση





- Δεν απολαμβάνω τη διαδικασία..   με αποτέλεσμα να νιώθω πίεση,  νεύρα και μια ανεξήγητη μόνιμη κούραση..  μου είπε..