Thursday, November 23, 2017

ο Στόουνερ





*Την κοίταζε πιά σχεδόν χωρίς τύψεις.  στο γλυκό φως του δειλινού το πρόσωπό της έδειχνε νεανικό και αρυτίδωτο.  Νά  'μουνα πιό δυνατός,  σκεφτόταν..  να είχα περισσότερη πείρα..  να την είχα καταλάβει.  Και τελικά η αμείλικτη σκέψη,  Να την είχα αγαπήσει περισσότερο.  Σαν να έπρεπε να καλύψει μεγάλη απόσταση,  το χέρι του κινήθηκε πάνω στο σεντόνι που τον σκέπαζε και άγγιξε το δικό της.  Η 'Ιντιθ δεν σάλεψε..  σε λίγο τον πήρε ο ύπνος*

Προσπαθούμε καθημερινά με όλες τις δυνάμεις για το καλύτερο,  ωστόσο ποτέ δεν είμαστε αρκετοί.  Το νιώθουμε κυρίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής μας,  όπου και γίνεται και ο εσωτερικός απολογσμός..

*Με απόλυτη λογική,  χωρίς ίχνος προκατάληψης,  συλλογίστηκε πως η ζωή του θα φαινόταν σκέτη αποτυχία.  Είχε θελήσει τη φιλία,  τη στενή φιλία,  που θα μπορούσε να τον στηρίξει στον αγώνα δρόμου ων ανθρώπων..  είχε αποκτήσει δύο φίλους,  ο ένας είχε βρει έναν θάνατο παράλογο πρωτού καν γνωριστούν,  ο άλλος είχε τώρα πια απομακρυνθεί όσο γινόταν στις γραμμές των ζωντανών,  ώστε..  Είχε θελήσει το πάθος που ενώνει δυό ανθρώπους με τα δεσμά του γάμου..  το απέκτησε και αυτό και δεν ήξερε τι να το κάνει,  κι αυτό έσβησε.  Είχε θελήσει τον έρωτα..  και τον απέκτησε και τον εγκατέλειψε,  τον άφησε να χαθεί στο χάος των δυνατοτήτων.  'Κάθριν'',  σκέφτηκε.  ''Κάθριν''.*

Είναι εύκολο να κατακτήσουμε ένα πάθος,  ωστόσο υπάρχει μια μικρή δυσκολία στο να το διατηρήσουμε και να το διαχειριστούμε έτσι ώστε να παραμείνει ενεργό.  Να μην στραφεί εναντίον μας.  Ίσως και αυτή να είναι η φυσική ροή των πραγμάτων τελικά!

Μέσα στους αστερίσκους αποσπάσματα από το βιβλίο
ο Στόουνερ
του John Williams
εκδόσεις Gutenberg

Tuesday, November 21, 2017

*Μια ηλιόλουστη Τρίτη του Νοέμβρη.





Μέσα στα όμορφα της διαδικτυακής ζωής είναι και οι διάφορες ανταλλαγές που γίνονται,  το χρονικό διάστημα κοντά στα Χριστούγεννα,  και όχι μόνο. 
Αντιλαμβανόμαστε πολλά πράγματα για το χαρακτήρα του άλλου,  κυρίως κατά πόσο θέλει να μεταφέρει τη χαρά του στο ταίρι του.
Η δοτικότητα είναι σπάνιο φαινόμενο στο είδος των ανθρώπων,  όμως υπάρχει,  και όταν την βρεις νιώθεις την συγκίνηση του δούναι και λαβείν.  Επίσης,  οι καλοί τρόποι επιβάλλουν να ανταποδώσεις,  το πώς πρέπει να το βρεις εσύ.

υ.γ.  μη έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στα κουμπάκια η συλλογή μου είναι φρέσκια και πολύ μικρή.  Είναι ακριβώς αυτή της φωτογραφίας.


Monday, November 20, 2017

σκέψεις





Είναι ωραία όταν οι υποχρεώσεις φεύγουν από πάνω μας με το πέρασμα της μέρας.  Χαλαρώνουμε και έχουμε χρόνο να σκεφτούμε τα διάφορα που κυκλώνουν το μυαλό μας.  Σε αντίθεση με κάποιους που αναζητούν συνεχή δυναμική απασχόληση έτσι ώστε να μην σκέφτονται.

Είμαστε παντού λοιπόν,  έλεγες και ξανάλεγες κι εμένα ούτε που μου πέρασε από το μυαλό.  Το εδώ,  το εκεί και το αλλού,  μου ήταν από καιρό γνωστά και οικεία.  Εκείνο το κομμάτι σου όμως,  το άλλο,  το διαφορετικό, το κράτησες μόνο για σένα.  Ακόμη κι εμένα φρόντισες να με κρατήσεις σε απόσταση.  Φυσικά,  αφού αυτή σου η πλευρά θα αναιρούσε όλες τις υπόλοιπες.   Ετσι πίστευες!  Όμως,  αναφαίρετο δικαίωμα η ιδιωτική ζωή.

υ.γ. η φωτογραφία πολύ πρωινή και βροχερή στο μπαλκόνι μου 

Sunday, November 19, 2017

και τώρα;





και τώρα που σ'αγάπησα πως να σε λησμονήσω;

Εύχομαι αυτό που σκέφτομαι να είναι μια στιγμιαία παράνοια του μυαλού.

κυριακάτικο πρωινό





Τα χρώματα της ανατολής ήταν από μπλε έως ροζ,  χρώματα έντονα & φωτεινά.
Ωρα 7 παρά κάτι.
Και μόνο που το πρωινό είναι κυριακάτικο,  συμβάλλει στην καλή διάθεση.
Κουλουράκια πορτοκαλιού,  ψημένα στην κουζίνα μας,  αρωματικά και γευστικά,  συνοδεύουν ταιριαστά το χλιαρό γάλα.
Το καινούργιο samsung βγάζει ωραίες macro φωτογραφίες,  (στα υπ' όψην).


Friday, November 17, 2017

βροχή στο μεδούλι





Τώρα που οι δικές μου οι φουρτούνες ανήκουν στην προηγούμενη εβδομάδα,  να σου πω πως έχουν ανοίξει οι ουρανοί,  και άνθρωποι πνίγονται σε ποτάμια λάσπης που αποφάσισαν ξαφνικά να περάσουν μέσα από την πόλη,  αλλά αυτό ανήκει στις ειδήσεις της καθημερινότητας μιας ομάδας ανθρώπων που πλήγηκαν από την κακοκαιρία.
Ας μιλήσουμε όμως γιά σένα!  Μην τρομάξεις,  ήδη ανήκεις στο παρελθόν.  Πέθανες!  Έφυγες το λένε κάποιοι κομψά.  Μας άφησες πίσω στην ουρά και προχώρησες.  Άλλαξες επίπεδο.  Ήθελες;  Τι θα έλεγες αν ήξερες;  Ξέρεις;  Το αποδέχτηκες ή είσαι ακόμη στη διαδικασία;  Εμείς,  εγώ δλδ σκέπτομαι διάφορα.  Να,  πως ήσουν φίλος μου πολύ,  αλλά πραγματικά δεν ξέρω τι είναι αυτό που ονοματίζει μια σχέση φιλία.  Να πω πως ταιριάζαμε,  δεν μπορώ.  Εσύ μυαλό ξυράφι.  Ορθολογιστής.  Ρεαλιστής.  Μαχητής.  Κάπως έτσι σε φαντάστηκα.  Τα κείμενα σου τα βαριόμουν.  Ένιωθα την αξία τους,  χαμογελούσα και τα προσπερνούσα.  Στις ερωτήσεις σου σπάνια απαντούσα.  Τις αναλύσεις σου όλο κι έλεγα πως κάποια στιγμή θα πιάσω την άκρη και πως μετά θα σε παρακολουθώ ολοκληρωτικά και εμπεριστατωμένα.  Το μόνο που πρόλαβα ήταν μερικές καλημέρες.  Και η αφελής αίσθηση,  πως εγώ ήμουν εδώ κι εσύ ήσουν εκεί.  Κανείς δεν ήταν / είναι πουθενά.  Γράμματα στο κενό.  Κείμενα στο τίποτα.  Σκέψεις στο χάος,  το μαύρο,  την άβυσσο.  Λείπεις μια ολόκληρη βδομάδα και σε ψάχνω.  Αντί για την αύρα σου,  αντίο,  καλό παράδεισο,  θα σε θυμόμαστε και τέτοια.  Ψέμματα!  Θα σε ξεχάσουμε.  Η ζωή είναι γλυκιά και σε παίρνει μέσα.  Μας μεθάει επίτηδες για να ξεχνάμε.  Κι ο πατέρας μου, τελευταίες μέρες,  μου είχε πει ''θα με ξεχάσεις,  μη στενοχωριέσαι''.  Τότε με πείραξε.  Τώρα ξέρω,  το είπε γιατί το ήξερε,  το είχε δει μπροστά του,  όταν έφυγε η μάνα του,  ο πατέρας του,  ο καλύτερος του φίλος.  Έβλεπα τα μάτια του που βούρκωναν,  και μετά από λίγες μέρες τίποτα.  όλα ξαναγίνονταν όπως πριν κι εγώ σαν παιδί τότε χαιρόμουν,  πόσο χαιρόμουν για αυτό.  Γιατί ήταν σα να μη συνέβει το κακό.  Κάναμε πως δε συνέβει.  Παίζαμε το ''όλα είναι φυσιολογικά και αιώνια''.  Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη και τέτοια..
Αγαπημένε νιώθω μια λύπη.
Και ξέρω πως αύριο θα είναι μια άλλη μέρα,  κι αυτό είναι που θα ήθελα να το κλωτσήσω πιό πολύ.  Με το δυνατό μου πόδι!

σημειωματάρια





Όχι πως έχει ιδιαίτερη σημασία,  αλλά έτσι όπως είμαστε τώρα πια πολυδιάστατοι στον χώρο του διαδικτύου,  άνετα ο μεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο πρόσωπο με τον δε και να μην το έχουμε πάρει χαμπάρι.
Δεν είναι ούτε περίεργο,  ούτε παράνομο,  αντίθετα θα το έβρισκα φυσιολογικό,  αν σκεφτείς ότι ο καθένας μας θα μπορούσε να καταχωρίσει τα κομμάτια της ζωής του σε 5-6 διαφορετικά σημειωματάρια.
Λίγο θα με εξέπλησσε αν πχ αποδεικνυόταν ότι ένα προφίλ πολιτικών αναλύσεων είναι το ένα και το αυτό με ένα προφίλ ερωτικό,  συναισθηματικό,  γοητευτικό,  δλδ από την μία ένα προφίλ πολύ δυναμικό κι από την άλλη ένα προφίλ πολύ ευαίσθητο και ευάλωτο!
Ίσως βέβαια να ήθελα να το έχω ανακαλύψει πολύ νωρίτερα,  αλλά ok,  δεν είναι όλα πάντα κάτω από τον έλεγχο μας οπότε χαλάλι.
Ίσως βέβαια και κάποιες καταστάσεις να μην μας αποκαλυφθούν ποτέ.  Αν αυτό είναι και το καλύτερο,  κανείς μας δεν ξέρει.

ο Στόουνερ