Monday, March 02, 2015

η γειτονιά μου / ξένη ομορφιά





Αν κάποιο πρωινό πήγαινα στο φούρνο της γειτονιάς μου και είχα τη διάθεση να κάνω ένα γενναίο κύκλο γύρω από ένα ικανό αριθμό τετραγώνων για να επιστρέψω στο σπίτι μου το έβλεπα..
Ήταν και παραμένει ένα πολύ κοινό διαμέρισμα στον πρώτο όροφο μιας πολυκατοικίας με είσοδο στη λεωφόρο.  Λίγο σκοτεινό,  μια που δεν το βλέπει ο ήλιος έτσι ώστε αν σηκώσεις λίγο το κεφάλι καθώς προχωράς εύκολα ξεχωρίζεις το φως που δίνουν αρκετά επιτραπέζια φωτιστικά στο εσωτερικό του.  Αυτό επίσης που προσέχεις με τη μια ματιά είναι ότι οι τοίχοι είναι εξ ολοκλήρου σχεδόν καλυμμένοι.  Με κάδρα κυρίως και συλλογές.   Το μυαλό μου πήγαινε σε νοσταλγίες και αναμνήσεις παρελθόντων χρόνων και σε ιδιοκτήτες με πολύ μεράκι.
Τελευταία τους έχασα.  Όχι, ανθρώπινη παρουσία έτσι κι αλλιώς δεν είχα δει ποτέ,  μόνο την υποψιαζόμουν.  Όμως ιδιοκτήτες υπήρχαν,  τους ένιωθα και κατά ένα μυστήριο τρόπο τους γνώριζα κι όλας.  Τον τελευταίο καιρό όμως αντιλαμβάνομαι μόνο την απουσία.  Το διαμέρισμα παραμένει ανίλεο,  ιδιαίτερα τους παγωμένους μήνες του χειμώνα αλλά το ηλεκτρικό φως από τα πορτατίφ είναι στο off.  Τα ξύλινα καλοφτιαγμένα παντζούρια πάντα ανοιχτά στην ίδια θέση και μια χρωματιστή πλαστική θήκη για μανταλάκια που δείχνει πως έχει καιρό να την αγγίξει κανείς.
Σαν να πάγωσε ο χρόνος κι εγώ σα να έχασα εκείνη τη χαρά που είχαν τα μάτια μου κάθε που έφταναν σ εκείνη τη γειτονιά.  Μαζί έχασαν κι εκείνη την καλοδιάθετη κουτσομπολίστικη χροιά κι εκείνη την ελαφριά σαν αφρός ζήλεια για την ξένη ομορφιά..

Saturday, February 28, 2015

άνοιξε





Άνοιξη είναι όταν το διαδίκτυο γεμίζει από λουλουδένιες φωτογραφίες

Άνοιξη επίσης είναι,  όταν ακούς ένα πάρα πολύ καλό νέο και φοβάσαι μήπως κοιμάσαι και ξυπνήσεις και διαπιστώνεις ότι όλα ήταν ψέμματα,  αλλά τελικά όχι..  είναι μέρα,  είσαι όρθιος και τα αυτιά σου ακούνε πάρα πολύ καλά..

Άνοιξη είναι όταν έρχονται τα γενέθλια σου και οι ταχινόπιττες..

Καμμιά φορά,  Άνοιξη μπορεί να είναι και όταν εκείνο το πρωινό σιγοψιθυρίζεις christmas songs και σκέφτεσαι ''γιατί όχι'';

Wednesday, February 25, 2015

γλάροι





Ο ήλιος του Φλεβάρη
ελευθερώνει πουλιά
εντός και εκτός μας..

Tuesday, February 24, 2015

ενδόμυχα










Τούφες μαλλιών ανάμεσα σε δύο χείλη που ενώνονται.
Μυρωδιά μέντας και αποξηραμένου δυόσμου.
Πέντε δάχτυλα κρατούν ένα.
Και μετά τη μπλούζα, το παντελόνι.
Άλλα πέντε γίνονται προέκταση μιας καρδιάς που χτυπάει σιγοψιθυρίζοντας.
Άκου. «Σ’αγαπώ». «Για πάντα».
«Το πάντα και το τίποτα είναι αξιώματα μονάχα των μαθηματικών», είπε.
Λάθος.
Το πάντα και το τίποτα είναι αξιώματα του έρωτα, λέω.
«Δώσε μου τα πάντα.»
Και μετά από λίγο «Δεν θέλω τίποτα.»
«Κι αν φύγω;»
«Τότε θα θέλω τα πάντα.» ...


Μαρία Πάσχου...

Sunday, February 22, 2015

η πιό όμορφη αίσθηση





Δεν είναι αυτούσια τα πράγματα αλλά το εκτόπισμα τους που υπογραμμίζει παρόν και παρελθόν.  Είναι αυτή η αίσθηση του ''αυτό'' ακολούθησε ''εκείνο''  και δημιούργησε το ''άλλο συναίσθημα''.  Οι πράξεις τρυπώνουν στο ασυνείδητο και ξεχνιούνται,  τις φτύνεις σαν πέτρα που έχει μπουκώσει το στόμα σου και δεν αφήνει να λειτουργούν σωστά η γλώσσα και τα δόντια.  Η αίσθηση είναι αυτή που παραμένει και μπορώ να σου περιγράψω πολλές και με όλες τους τις λεπτομέρειες.  Σαν εκείνη τη νύχτα που βγήκαμε από το σινεμά με τα στόματα μας μπουκωμένα σάλια βουτήξαμε σε μια δύνη σοκολάτας.   Ή την άλλη που ίδια η άνοιξη πέρασε από δίπλα μας κι απομείναμε και οι δυό σα χαζοί να την κοιτάμε.  Και τότε που χωρίς να πούμε κουβέντα θυμώσαμε ο ένας με τον άλλον πολύ.  Τόσο πολύ που μας έπνιξε.  Τόσο πολύ που γίναμε άλλοι άνθρωποι αλλά στην πραγματικότητα είμασταν οι ίδιοι που υφαίναμε έναν πόνο καθημερινά που μας κουκούλωνε.  Και μετά,  ήταν σα να είχε περιχαρακώσει ο καθένας το δικό του κομμάτι και θέλαμε τόσο πολύ να το αφήσουμε ελεύθερα στη θέα του άλλου αλλά μας σταματούσε ένας φόβος που γινόταν ολοένα και πιό τρομακτικός.  Πελώριος ήταν αυτός ο φόβος.  Μέχρι που τα νύχια μου άρχισαν να μεγαλώνουν.  Και να γίνονται κοφτερά και δυνατά.  Και άρχισα σιγά σιγά να ξύνω το φόβο,  την ανασφάλεια,  την απόσταση.  Και άρχισα να νιώθω πιο πελώρια κι από όλους τους πελώριους περιορισμούς.  Και τότε ήμουν ο εαυτός μου καθαρός κι αυτή η πιο όμορφη αίσθηση της ζωής μου..

Thursday, February 19, 2015

Sunday, February 15, 2015

επέστρεψε





Οι βαλίτσες ξεχάστηκαν στην άκρη του δρόμου,
το ταξίδι δεν βρήκε έναν ουσιαστικό λόγο να πραγματοποιηθεί..

Friday, February 13, 2015

όλα





Έτσι κι αλλιώς τα πάντα περιέχονται μέσα σε όλα.  Όπως η χαρά μέσα στη θλίψη,  και όπως η ακεφιά μέσα στον ενθουσιασμό.
Και όπως ακριβώς η άνοιξη στην καρδιά ενός ατέλειωτου χειμώνα.

Monday, February 09, 2015

τρυφερότητες





Κάποια στιγμή στη ζωή σου,  παύεις να ρωτάς ''γιατί'',  και είναι κι αυτή η αναγκαία προς τον εαυτό σου τρυφερότητα,  ποιότητα ζωής..  όπως και το παραπέρα..  κι ακόμη πιο πέρα..

μέλισσες





Σχεδόν πάντα γνωρίζουμε την λύση του προβλήματος πριν καν αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε το πρόβλημα,  το πως γυρνάμε για πολύ καιρό γύρω από αυτήν σαν τη μέλισσα γύρω από το λουλούδι δεν καταλαβαίνω.  Αν δεν ήταν ο χρόνος που περνά και φεύγει..  ή μήπως δεν είναι αυτό που έχει σημασία;



ο πανέμορφος πίνακας του ζωγράφου
Henri Lebasque (1865-1937), Jeune femme assise avec hortensias, 1920

Sunday, February 08, 2015

η άνθρωπος





Έστριψα σε ένα δρόμο αριστερά,  όπου έπαιζαν δυο αγόρια σχετικά μεγάλα για να τα πεις παιδιά
Έκαναν έντονες κινήσεις μεταξύ τους,  κυνηγιόντουσαν και κατέβηκα από το πεζοδρόμιο να περάσω απέναντι σκεπτόμενη από τη μια μη τους χαλάσω αυτή την ''προσωπική τους συνομιλία''  και από την άλλη φοβούμενη μην αρπάξω κάποια αδέσποτη σπρωξιά.
Η πράξη μου αυτή έκανε το ένα από τα δυό αγόρια που με έβλεπε κατάφατσα να πει ''τρόμαξες την γυναίκα''.
Η γυναίκα στην προκειμένη περίπτωση ήμουν εγώ,  όμως συνειρμικά σκέφτηκα πως αν αυτό το αγόρι έβλεπε έναν άνδρα,  δεν θα έλεγε ''τρόμαξες τον άνδρα'',  αλλά θα έλεγε,  ''τρόμαξες τον άνθρωπο''..  συνειρμικά και πάλι,  έμεινα με το παράπονο διότι κανείς δεν θα έλεγε για μια γυναίκα ''να μια άνθρωπος..  ο άνδρας μπορεί να είναι άνθρωπος,  μια γυναίκα όμως;  μόνο γυναίκα;