Friday, July 03, 2015

Αμέρικα






Είναι δύο αδέλφια,  που ζουν στο Ιράκ,  τη δεκαετία του 1990.  Συνθήκες πολέμου και καθεστώς Σαντάμ Χουσείν.  Τα δύο αγόρια έχουν χάσει τους γονείς τους.  Αλάνια,  κρυφοκοιτούν σε κάποιο σινεμά,  μια ταινία με τον Σούπερμαν.  Από εκεί και έπειτα ονειρεύονται να πάνε στην Αμερική,  να συναντήσουν τον Σούπερμαν και να του ζητήσουν να βγάλει από τη μέση όσους τους έκαναν κακό.  Το επιδιώκουν με αφελείς συνθήκες αντάξιες της ηλικίας τους,  ανεβαίνουν σε γαιδουράκι,  φτιάχνουν ζωγραφιστά διαβατήρια,  δεν έχουν χρήματα και χαρτογραφικά δεν ξέρουν που πάνε,  αλλά με δραματικό τρόπο ακολουθούν το όνειρο αυτό που ο καθένας μας έχει σκεφτεί και έχει επεξεργαστεί πάρα πολλές στιγμές στη ζωή του!
Δεν χρειάζεται να είμαστε παιδιά για να θέλουμε να ζούμε κάτω από ιδανικές συνθήκες,  να αναζητούμε έναν ρομπέν των δασών που να απονέμει δικαιοσύνη σκοτώνοντας και εξαφανίζοντας τους κακούς.  Ούτε χρειάζεται να είμαστε παιδιά για να διεκδικούμε το όνειρο μιας καλύτερης ζωής.

Τα δύο πολύ συμπαθητικά αγόρια,  μετά από ένα σωρό περιπέτειες διαπιστώνουν αγκαλιασμένα και πιο ώριμα στο τέλος πως δεν θέλουν τίποτα άλλο από το να έχουν ο ένας την παρουσία του άλλου.








Sunday, June 28, 2015

''όχι''





Περιμένοντας σε 21 λεπτά το διάγγελμα του πρωθυπουργού και αφού τις τελευταίες μέρες η πίεση,  η ένταση και η αδρεναλίνη έχουν χτυπήσει κόκκινο,  αφού στο f/b ο κόσμος έχει χωριστεί στη μέση,  κι αφού ο ένας θέλει να βγάλει τα μάτια του άλλου,  εκδηλώνοντας άλλος με αγένεια και άλλος με ευγένεια που τσακίζει κόκκαλα, την πολιτική του τοποθέτηση ..

Τα ATM δεν έχουν χρήματα και οι τράπεζες θα είναι αύριο κλειστές..  έρχεται επίσης μια Κυριακή όπου όλοι θα μπούμε στο δίλημα του ''ναι''  ή του ''όχι''..

Για μένα,  για τον τρόπο που σκέφτομαι και για τον τρόπο που ζω..  το ''όχι''  είναι γεγονός..

Τη φωτογραφία με το φιλοσοφημένο απόφθεγμα την βρήκα κάπου στο διαδίκτυο,  μου άρεσε και την μεταφέρω..

Δεν θα πάψω ποτέ να λειτουργώ με την καρδιά κι αυτό στα 54 μου χρόνια υπήρξε και ''υπέρ'' μου αλλά λειτούργησε και ''κατά'' μου..  έχω ξεπληρώσει όλες τις επιλογές μου,  όλες μα όλες και είμαι ευτυχισμένη που έχω δίπλα μου ανθρώπους που με αγαπούν!

Friday, June 26, 2015

σκέψεις





Να σου πω κάτι;
Εκνευρίζομαι μ' αυτούς που είναι μακριά,  πολύ μακριά από την όλη κατάσταση και έχουν λόγο στα δρώμενα..  εκνευρίζομαι με τους ξερόλες και τους πανταχού παρόντες.
Και κάτι άλλο..
Το δεύτερο μισό της ζωής μου το περίμενα πιο χαμογελαστό και πιό ήρεμο,  με γλυκές σαν μέλι εμπειρίες.  Με όμορφες δραστηριότητες.
Τι έχω αντ' αυτού;

*

Μια Ελλάδα χωρισμένη στη μέση..  πάντα οι μεν και οι δε,  πάντα..  ασχέτως αν κάποια χρόνια το φαίνεσθαι ήταν πιο ισορροπημένο.

*

Ανοίξαμε το ραδιόφωνο στο laptop,  και ήταν όπως παλιά που υπήρχε ένα και μοναδικό (ραδιόφωνο) σε όλο το σπίτι και γύρω του μαζευόταν όλη η οικογένεια για να ακούσει τα νέα.
Εχθές ήταν μια συνέντευξη.

*

Τελείως προσωπικό θέμα αλλά με έχει κουράσει πολύ το f/b.
Και όσα θέλω να δουλέψουν και δεν δουλεύουν κι αυτά με έχουν κουράσει..  αλλά τι δουλεύει πια;

*

Η Κ. μου έλεγε για τα μαγαζιά της γειτονιάς,  κλειστά,  ερημικά,  βρώμικα.
Και στην αγορά του κέντρου περίπου το ίδιο..  δεν με έλκει καθόλου πια,  απογοητεύομαι.
Είναι ένας πόλεμος που αφήνει παντού τα σημάδια του.

Tuesday, June 23, 2015

στο χαλί





Έχω ένα γατί!
Κάθε μεσημέρι,  παίρνει με το στόμα τα ψαροκόκκαλα που του βάζω στο πιάτο και τσουπ τα κρύβει κάτω από το χαλί.  Μετά,  περιχαρακώνει τη λία του με νιαουρίσματα και κόλπα με νύχια γαμψά.  Έχει σχηματίσει νοητά ένα κύκλο γύρω τριγύρω και κόβει κινήσεις.  Είμαι σίγουρη πως αν κάνω έστω και μια στραβή θα με διαγράψει από φίλο.  Να με λογαριάζει για αφεντικό ούτε λόγος!  Και όλα αυτά,  ως αργά το βράδυ που με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.  Το πρωί,  η φύλαξη ξαναρχίζει.  Κατά ένα περίεργο τρόπο,  λίγο πριν το νέο μεσημεριανό του φαγητό τα παλιά κόκκαλα εξαφανίζονται.  Έχω ψάξει κάθε πιθανή δεύτερη κρυψώνα,  αδίκως,  τίποτα πουθενά.

Μιά μέρα,  θα αρπάξω από το πεζοδρόμιο καμμμιά φρου φρου ναζιάρα θηλυκιά και θα του τη φέρω πεσκέσι..  τότε θέλω να δω τη δύναμη του!


Sunday, June 21, 2015

βροχή μου εσύ..





Και έρχεται μια βροχή και τα ξεχνάς όλα,  που πας,  τι ψάχνεις..  όλα!!!
Κυριακή πρωί και Ιούνιος.  Ξυπνάς και σου χαμογελάει ο ήλιος,  το ζυγίζεις..  μπααα δε θέλω βόλτα.  Δεν προλαβαίνεις να ετοιμάσεις πρωινό και να βάλεις να δουλέψει η καφετιέρα και εκεί που τρως την πρώτη μπουκιά από το ψημένο σου ψωμί που το αλείφεις στοργικά με ταχίνι και μέλι,  να η πρώτη συννεφιά.  Μια γουλιά ζεστό γάλα,  δεύτερη μπουκιά ψωμάκι και εμπεδώνεις πως έχεις μια εξαιρετική ατμόσφαιρα για  μια ωραία πρωινή βόλτα στη θάλασσα.
Ντύνεσαι και φεύγεις.
Λίγα μέτρα πριν να φτάσεις παραλία,  ο ουρανός παίρνει χρώμα μολυβί.
Ξαναζυγίζεις,  δεν θέλεις να το πιστέψεις,  μακριά μου είναι λες,  κοιτάς πέρα προς τον Όλυμπο,  εκεί σίγουρα βρέχει λες.
Χα!
Ποτέ μη λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο..
Δεν έκανα πολλά βήματα,  δεν πρόλαβα να χαρώ το μολυβί της θάλασσας,  το μαύρο των καραβιών,  τα δειλά φώτα στο λιμάνι..  την πολύτιμη,  ανεκτίμητη πρωινή δροσιά.
Κοσμοχαλασιά..
Να! για να μάθεις,  όταν βλέπεις τον κόσμο να φεύγει από την παραλία εσύ να πηγαίνεις..Πίστεψε με αγριεύει πολύ το τοπίο όταν ασχημίζει ο καιρός  εκεί κάτω..  όπου φύγει φύγει λοιπόν.
Μέχρι να φτάσω στον δρόμο τον παραλιακό,  έριχνε καταρράκτες.

Αλήθεια σου λέω..  εγώ σ΄αυτές τις περπτώσεις μαγκώνομαι,  διότι φυσούσε κι όλας και φυσούσε άγρια,  και έβρεχε άγρια και εμένα με πιάνει πανικός και σκέφτομαι διάφορα,  από το ότι θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου μέχρι πως δεν θα ξαναβρώ το δρόμο για το σπίτι μου,  ποτέ μα ποτέ.
Κι αρχίζω να τρέχω..
Όσο ακόμη υπάρχουν δρόμοι..
Γιατί,  την Ευρώπη μου μέσα οι δρόμοι μοιάζουν με λίμνες κι εγώ δεν έχω μαζί μου ούτε βάρκα ούτε κουπιά..
Και τσαλαβουτάω στα νερά.  Και παν'  τα καινούργια αθλητικά.  Και με παίρνει και με σηκώνει ο αέρας..  και γίνονται τα μαλλιά μου του κομμωτηρίου,  όχι στο μετά,  στο πριν του λουτήρα.
Και τρέχω..
Κι η απόσταση γίνεται ατέλειωτη
Κι ο πανικός τα κάνει όλα τεράστια και αγχώδη.
Και το μόνο που θέλω είναι να φτάσω στην ασφάλεια του σπιτιού μου,  να δω αν όλα είναι στη σωστή τους θέση,  να βγάλω τα βρεγμένα μου ρούχα,  να κάνω ένα ζεστό μπάνιο,  να στεγνώσω τα μαλλιά μου και να πιω τον ζεστό καφέ μου,  έλεος πια..


Saturday, June 20, 2015

απόσταση / λάθη / κενό / φόβος






Να κοιτάξω να γιατρέψω το χέρι μου αυτό που είναι σε αχρηστία..  αυτό που κρύβεται πίσω από την πλάτη μου και με το παραμικρό με ξεγελά..  Αυτό που τόσα χρόνια τώρα βρίσκεται σε κώμα..

Να θυμηθώ πρέπει,  να ταξιδέψω στο παρελθόν και να ανιχνεύσω πράγματα..
Να πάρω μια κόλα χαρτί,  τα αληθινά μου γυαλιά και να αποτυπώσω το πριν για να μεταβώ στο μετά..

Μεγάλη η απόσταση..
Πολλά τα λάθη..
Τεράστιο το κενό..
Ειλικρινής ο φόβος..






Thursday, June 18, 2015

έρωτας είναι..





Έρωτας είναι..

η ολιγόλεπτη,  με δύναμη βροχή
ένα ζευγάρι γυμνά πόδια
δυό χέρια που σε αγκαλιάζουν
ένα αεράκι που ριγεί την πλάτη
μια κούπα ζεστού καφέ
τα πρωινά ξυπνήματα
η υφή ενός υφάσματος
η μελωδία μιας μουσικής
ένα βιβλίο το κατακαλόκαιρο
τα αγκαλιάσματα την άνοιξη
το καθαρό δροσερό νερό
οι διακοπές
το αντρικό δέρμα
το βάθος των ματιών
τα ρουφήγματα των χειλιών
η διήγηση μια ιστορίας
η θάλασσα
ένα γυμνό κορμί κάτω από τον ήλιο
μια ελεύθερη σκέψη
ένα σκυλί,  και δύο και τρία
οι γάτες
τα βραχιόλια
το δόσιμο
το χώμα,  τα δέντρα
το πράσινο της φύσης
το λευκό του χιονιού
το βούτυρο της καραμέλας
η αλμύρα
η γλύκα
το πάθος
το τρέμουλο του πόθου
η αναζήτηση
η παράδοση του εαυτού άνευ όρων
η επαφή δέρμα με δέρμα
ο ιδρώτας
η διαφορετική γεύση της μπύρας
το λευκό κρασί
τα χείλη ενός ποτηριού
ένα βάζο γεμάτο φρέσκια μαρμελάδα φράουλα
η διεκδίκηση
η συνενοχή
τα κοινά μυστικά

έρωτας είναι τα απογεύματα,  την ώρα που ο ουρανός φοράει ακόμη λίγο από τη διαφάνεια  της μέρας και η πόλη αρχίζει και φωτίζεται αμυδρά - έχει μια τόσο γοητευτική ελαφρύτητα εκείνη η στιγμή



Wednesday, June 17, 2015

καθημερινότητα






Στην τηλεόραση ένα χιλιοπαιγμένο αλλά πολύ τρυφερό έργο,  καθημερινότητα που καταβροχθίζει,  ο ένας από τους δύο ως συνήθως,  στην προκειμένη περίπτωση Αυτός,  δεν καταλαβαίνει μία..  ή μάλλον καταλαβαίνει πολλά αλλά έχει υπομονή γκουρού.  Αυτή δεν έχει ούτε υπομονή,  ούτε επιμονή ούτε θέληση,  αντιθέτως πίνει,  πίνει και κρύβει μπουκάλια,  εμετούς,  κατάθλιψη..  κρύβει τα πάντα..
Ανεξαρτήτως με το γιατί,  πάντα θα υπάρχουν πράγματα που θα γυρνούν την βολεμένη ζωή μας ανάποδα.  Είναι μέσα στο παιχνίδι να ξεπερνάμε τα όρια.  Είναι μέσα στο παιχνίδι οι ρήξεις και οι αντιθέσεις και τα κοκκινισμένα από το κλάμα μάτια και τα πρησμένα μάγουλα.
Και παρ' όλο που αυτή η ταινία έχει αίσιο τέλος,  προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει επιστροφή.  Η αρχική μορφή της σχέσης παραμένει παρελθόν.  Ίσως πρόσκαιρα υπάρξει το σχετικό happy end,  μακροπρόθεσμα όμως ο ένας καταπίνει τον άλλον και ο χρόνος και τους δύο..

Monday, June 15, 2015

μπλε και μπλε





Η μέρα σήμερα είχε και αμμουδιά και αλμύρα,  είχε και βιβλίο (φοβάμαι τελικά ότι τα αστυνομικά μυθιστορήματα είναι κάτω των προσδοκιών μου),  είχε και αντιηλικά είχε και πολύ ήλιο,  τόσο που αυτή τη στιγμή λίγο τσούζει ένα κοκκινισμένο σημείο στην πλάτη μου..

Ήταν ένα Δευτεριάτικο πρωινό απόλυτα γαλάζιο..

και λίγο παραπάνω αφού οι φακοί των γυαλιών μου μεταμορφώνουν το συνήθες μπλε περιβάλλον σε απόλυτα σουρεαλιστικό..

Sunday, June 14, 2015

σκέψεις





Όσα μας στεναχωρούν και δεν μπορούμε για χι λόγους να ελέγξουμε ενώ θα μπορούσαμε να σχιστούμε για να τα διευθετήσουμε,  λειτουργούν και λίγο σαν αυτοάνοσο..  δλδ τα αφήνουμε να συμβούν,  δημιουργούν κακή ψυχική διάθεση,  και λόγω αυτής μας απειλούν πιο επιθετικά και πιο σφαιρικά.  Ενώ το πρόβλημα εντοπίζεται σε ένα σημείο αρχικά,  εξαπλώνεται και γίνεται πληθυντικός θεμάτων που κάτω από το φως του καλοκαιριού θυμίζουν κόκκινα λαμπάκια ενσωματωμένα στο σώμα μας..