Friday, July 20, 2018

τριήμερο





Πέρασα τρεις νύχτες στο σπίτι που είχα ζήσει τα 9 χρόνια της εφηβείας μου,  κι αυτό το σκέφτομαι μόλις τώρα.  Τίποτα δεν μου θυμίζει το παρελθόν,  ίσως επειδή η μητέρα μου δεν κράτησε τίποτα από το τότε.  Ενθουσιαζόμουν,  με την ιδέα,  που τηρούσαν άλλοι γονείς,  κι εγώ κατά μια έννοια,  να κρατούν τα πάντα μέσα στο παιδικό δωμάτιο, όπως είχαν.  Η δική μου μάνα πάντα ξόρκιζε το παρελθόν,  πετώντας αντικείμενα,  αφίσες,  κρεββάτια,  βιβλιοθήκες.  Το σύνθημα μέσα στο μυαλό της ήταν ''αλλαγή''.
Πόσο διαφορετικές είμαστε!!!
Μπορεί να βγάλει ακόμη και την μπλούζα που φοράει για να σου τη χαρίσει αν της πεις πόσο πολύ σου αρέσει.  Εγώ όχι!
Μπορεί να σου δώσει ακόμη και το τελευταίο 100ρικο που έχει.  Εγώ όχι!
Μπορεί να πει ψέμματα.  Εγώ όχι!
Της αρέσει να κρύβει πράγματα.  Μπορεί πχ να αγοράσει μια μπλούζα και να μη σου πει αχ πήρα αυτό.  Εγώ όχι!
Χθες βράδυ,  νομίζω δοκίμαζε να φορέσει το παντελόνι μου.  Στα κρυφά.  Εγώ όχι!
Γενικότερα,  φοβάται να είναι ''καθαρή''.  Ατόφια!  Εγώ όχι!
Σου δημιουργεί δεύτερες σκέψεις.  Εγώ όχι!

'Ομως είναι ένας άνθρωπος με τη δύναμη και τις αδυναμίες του.  έντονος χαρακτήρας.  Αυτόφωτη με την έννοια ότι διαθέτει προσωπική ενέργεια.  Με τις καλοσύνες της που σε κάνουν να τρίβεις τα μάτια σου,  αλλά και με υπόγειες κακίες με τις οποίες επίσης τρίβεις τα μάτια σου.  Είναι αυτές οι κακίες που όλοι λίγο πολύ τις έχουμε,  ανθρώπινο κακό,  και που στις σχέσεις μας χτυπούν το καμπανάκι.  Κάθε φορά άλλος ήχος.  Μια γέρνει προς τα αρνητικά και μια προς τα θετικά.

Και όταν σε κουράσουν πολύ,  απομακρύνεσαι,  ή φεύγεις τελείως.

Saturday, July 14, 2018

πες μου εσύ τον τίτλο





Κάτι τοπία παραδεισένιου τύπου δεν περνούν καν από το μυαλό μας.
Τόσα καλοκαίρια,  έπρεπε να υιοθετήσουμε ένα νησί.
Να αγοράσουμε έναν παράδεισο.
Αντ'  αυτού λιώνουμε στο πήγαινε έλα.
Αυτό το καλοκαίρι το προγραμματίσαμε πιεστικό.
Μαλώνουμε μεταξύ μας μήπως και φέρουμε στα μέτρα μας την ανυπόφορη ζέστη.
Μετακομίζουμε,  βάφουμε και τρώμε.
Κυρίως μαλώνουμε.
Το κεφάλι μου μοιάζει τεράστιο.
Με ενοχλεί;  ρωτάνε.
Το έχω συνηθίσει!  απαντώ.
Όπως και το ότι ποτέ δεν θα γίνω γοργόνα.
Ούτε μανεκέν!
Η θεά Κάλι με τα χίλια χέρια δε,  με τίποτα!
Ούτε να βρω ένα έρημο νησί να κρυφτώ μπορώ.
Δεμένη εδώ,  γύρω μου τοίχοι.  Βρώμικοι
από τα χρόνια που έχουν να βαφτούν.
Κάποιες φορές,  χοντρές,  ξανθιές κατσαρίδες περπατούν επάνω τους.
Το σκυλί,
αν βγήκε,  αν έκανε τις ανάγκες του.
Τα φρούτα από το μανάβη,
αν είναι όλα εποχής,
ποικιλία αν υπάρχει,
όχι δεν υπάρχει!
Σκοτωμένο μωβ τρέχει από τις φλέβες μου
ελείψει κόκκινου.
Να δοκιμάσω τον καινούργιο χυμό,
από ρόδι που βρίσκεται στο ψυγείο.
Να αφουγκραστώ τον εαυτό μου,
να μεγενθύνω τις ενοχλήσεις μου,
να μικρύνω τους φόβους,
να δω τι μπορώ να κάνω με τις αιτίες.
Τίποτα.
Όλα αυτά τα χρόνια τούτο έχουν δείξει.
Κουτσοβολέματα.
Πίεση!
Μισογεμάτο το ποτήρι.
Και αγάπη,  αγάπη,  αγάπη.
Γιατί κάποιος πρέπει να μου μιλήσει για αυτήν;
Δεν θέλω να μου μιλάει κανείς.
Να μου σηκώνει το δάχτυλο.
Ό,τι έμαθα έμαθα!
Ό,τι έζησα έζησα.
Όλα υπέροχα.
Και δύσκολα.
Αδυναμία μου τα πρωτόγνωρα.
Ατέλειωτα!
Μοναδικά!

Wednesday, July 11, 2018

αναμνήσεις;





Ενώ,  βλέποντας τη φωτογραφία σου,  τίποτα δεν μου θυμίζει κάτι πέρα από αυτό που παρατηρώ την παρούσα στιγμή,  δλδ έναν άνδρα που έχει φωτογραφηθεί στον τόπο της εργασίας του,  σοβαρό,  με τραβηγμένα χαρακτηριστικά,  περασμένα τα 60 χρόνια της ηλικίας του κλπ κλπ,  πιάνω τον εαυτό μου,  να είμαι ακόμη εκεί,  όταν π.χ.  πρότεινα σε ένα κορίτσι να διαβάσει την τριλογία του Γιώργου Θέμελη.  

Sunday, July 08, 2018

καλοκαιρινά





Αν το καλοσκεφτώ,  όλο μου το βιός το καλοκαιρινό,  είναι μια μικρή λεκάνη φρεσκοπλυμμένα μακώ.  Μια μπαλίτσα ρούχα που στάζουν νερό.  Δυό σκοινάκια γεμάτα βαμβακερά,  πιασμένα με ξύλινα μανταλάκια. 

Ο ήλιος,  τα σύννεφα,  είναι όλα δανεικά.

Friday, July 06, 2018

του Ιούλη





Η ζωή θέλει έρωτα.  Να είσαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο,  να είσαι ερωτευμένος με μια ιδέα.

Αγάπη!!!  Πάνω απ'  όλα.

Ερωτεύομαι πάντα τους ίδιους χαρακτήρες,  αλλάζουν τα πρόσωπα.

Το καλοκαίρι,  είναι τόσο αναγκαία η δροσιά,  θεσπέσια, ο θερινός κινηματογράφος και τα τζιτζίκια.

Αυτό,  το ουσιαστικό κομμάτι του Αλχημιστή,  του Κοέλιο,  ισχύει.  Επιστρέφω στην αφετηρία συχνά πυκνά,  ακόμη και για να σπάσω για άλλη μια φορά τα μούτρα μου.  Όμως είναι ένα είδος πολλαπλής ευτυχίας.  Και είναι και η έκπληξη.  Του τι χάνεις όταν απορρίπτεις και φεύγεις,  ή τι θα κέρδιζες αν παρέμενες.  Όμως δεν είναι έτσι.  Γιατί η επιστροφή,  μπορεί να θεωρηθεί και αρχή.  Και η κάθε αρχή,  δεν περιέχει τη φθορά.  Θα την αποκτήσει σιγά σιγά.

Thursday, June 21, 2018

patchwork





Διαλέγεις τα υφάσματα στα χρώματα που σου αρέσουν.  Τα πλένεις,  τα σιδερώνεις και πάνω τους σχηματίζεις σχήματα γεωμετρικά.  Τα ενώνεις με τέχνη μεταξύ τους.  Κάπως έτσι φτιάχνεις το πρώτο σου patchwork.   Μετά,  αν όλα πάνε καλά,  ίσως να έρθει και το δεύτερο και το τρίτο.

Στην φωτογραφία,  τριγωνικά κομμάτια πανιού,  ενωμένα με καρφίτσες μεταξύ τους. 

Αιτία και αφορμή,  ένα team με απίθανα πλάσματα,  φίλες.  Από αυτές που σε κάνουν να θες να εξαλείψεις κάθε χιλιόμετρο απόστασης.

Wednesday, June 20, 2018

relax





Όταν έρχεται και ησυχάζει το ζωάκι μέσα σου,  αναρωτιέσαι πώς σε βρίσκει τέτοια ορμή,  τόσο πλεόνασμα ενέργειας.  Και γιατί δεν συνοδεύονται με manual σωστής εκτίμησης και διαχείρησης εσωτερικών συναισθημάτων και εαυτού;

To restart ακολουθεί, μόλις ανακαλύψεις το πλήκτρο του relax.

τριήμερο