Thursday, October 30, 2014

letters





Είναι  σαν να περιμένεις κάτι σε βάθος χρόνου, όπως π.χ. ένα γράμμα,  και ένα πρωί αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει ούτε γραμματοκιβώτιο,  ούτε ταχυδρόμος.
Άρα;

το χρώμα των χριστουγέννων





Εκείνα τα χρόνια,  παρόμοια εποχή,  βάζαμε με το μυαλό μας ποιό να ήταν το πιο μοντέρνο χρώμα για τα εκάστοτε ''φετεινά'' χριστούγεννα.  Η μαμά μου,  που ήθελε πάντα κάτι καινούργιο να χαρεί,  αγόραζε ένα κομμάτι ύφασμα γύρω στο μέτρο, συνήθως λινό και μ' έβαζε να της ζωγραφίσω ένα περίγραμμα,  από φλόγες κεριών,  κουκουνάρια,  αλεξανδρινά,  άστρα και κορδέλλες,  αφού πρώτα είχαμε ξεφυλλίσει τα περιοδικά κι αφού είχαμε ξεπατικώσει σχέδια,  για να το γεμίσει με χρώματα και βελονιές,  άλλες χρονιές κόκκινες,  άλλες πάλι χρυσές..  ελάχιστες φορές μπλε..

της Τετάρτης





Αυτή τη φορά,  επιβεβαιώθηκα πως πρόκειται για το σωστό διαμέρισμα,  δεν υπήρχε κεντρικό φωτιστικό παρά μονάχα 4 μικρά και 4 μεγάλα σποτάκια στις γωνίες της οροφής,  από το δρόμο,  φαίνονταν καθαρά ένα φωτεινό ζευγάρι από δαύτα.
Δεν σκέφτηκα ''τι καλά να ήμουν εκεί''..
Ήρθε στο μυαλό μου το σκαλιστό ξύλινο τραπέζι με το ροζ παραλληλόγραμμο κουτί softex επάνω.
Κι η δύσκολη ερώτηση..

Μετά χάθηκα,  μια γκρι / ροζ πινελιά στο σκοτάδι.

Wednesday, October 29, 2014

σαν χριστούγεννα ή μήπως όχι;





Αυτό το διάστημα,  είτε νιώθω εκείνη την τρυφερότητα και τη ζεστασιά που σου προσφέρουν μέρες όπως πχ τα χριστούγεννα,  είτε μοιάζει σα να περιμένω κάτι,  που ή το αγγίζω και μου ξεγλυστράει,  ή δεν έρχεται καθόλου.  Το πρώτο,  είναι το πιό ισορροπημένο για μένα συναίσθημα,  το δεύτερο σχεδόν με τρελαίνει.  Όμως κάπου κάπου κι αυτή η ίδια η τρέλλα είναι ευχάριστη,  όταν όμως ξέρεις ότι τις προσεχής μέρες κάτι μπορεί να αλλάξει.  Το αντίθετο δεν θέλω να το σκέφτομαι καθόλου.

Είναι καλές μέρες όπως και να 'χει,  και δεν θέλω να μου τις χαλάσει τίποτα και κανείς! 

εικόνα





Είμασταν όλοι μαζί σε ένα μεγάλο σπίτι,  θα μπορούσε να ήταν ένα είδος κοινωφελούς ιδρύματος,  ήταν σκοτάδι,  κοιμόμασταν σε κρεββάτια στη σειρά και απέναντι.  Ήθελα να κάνω κάτι το οποίο δεν κατάφερα,  από φόβο ή ντροπή μήπως με δουν,  δεν έχω ακριβή αίσθηση.  Το επόμενο πρωινό η Α.,  στην οποία ανήκε η διεύθυνση του σπιτιού,  συμπεριφερόταν φυσιολογικά,  όμως κάπου βαθιά στο βλέμμα της υπήρχε κάτι το επικριτικό,  πράγμα ασύμβατο με την πραγματικότητα που μας δένει μαζί.
Τα όνειρα όμως έχουν τη δική τους αλήθεια.
Κάποια στιγμή αυτή η έντονη εικόνα της Α.,  συχνά πυκνά μπροστά μου θα πρέπει να διαλυθεί.  Όχι,  δεν θα ήθελα,  για αυτό και λέω πρέπει.  Όχι ακόμη τουλάχιστον..

-

Με Δευτέρα μου μοιάζει σήμερα..

Tuesday, October 28, 2014

χειμώνας





Αναγνωρίζω πια το σκοτάδι από χιλιόμετρα μακριά.  Ακόμη κι η γκριζάδα με απωθεί.  Ό,τι του λείπει το φως.  Ό,τι κρύβεται πίσω από αινίγματα και μυστήριο.  Το βροχερό,  το κλειστό,  το εμμονικό,  το φοβικό,  το μη δοτικό.

_

Βγάλαμε τα κοντομάνικα και βάλαμε παλτό.  Από τη μια μέρα στην άλλη.  Και κασκόλ.  Και υπήρξαν και στιγμές που φλέρταρα με τα γάντια.

_

Η αναφορά σε προσωπικό επίπεδο έχει μια σημαντική διαφορά από αυτήν της γενικότητας.  Σαφώς! Μόνο που καμμιά φορά τα όρια δύσκολα προσδιορίζονται.

_

Αυτός ο χειμώνας έχει μια ολοκλήρωση και μια πληρότητα..  και μοιάζει με ροζ,  απαλό,  φουσκωτό πανωφόρι.  Έχει βιβλίο,  έχει ζεστασιά,  έχει πορτοκαλιές βελουτέ κολοκυθόσουπες.  Έχει απαλή μουσική και ζεστό καφέ.  Αλλά η αβεβαιότητα είναι μέρος της ζωής μας.  Από βάθος χρόνων.

Monday, October 27, 2014

006





Το αίμα μου βρίσκεται μέσα σε μια σύριγγα,  μαζί με λίγο πρωινό φόβο και δίψα για καφέ..
Το νούμερο 006 ήμουν εγώ..

Sunday, October 26, 2014

ερώτηση









Αυτό που μπορείς να κάνεις μετά από μια κατά πρόσωπο ερώτηση,  όχι τόσο ενοχλητική όσο αινιγματική,  καθώς όσο κι αν ζυμώνονται συναίσθημα και σκέψεις,  αδυνατείς να βρεις μια απάντηση,  είναι να την γυρίσεις τούμπα και να την προσφέρεις δώρο στον εκάστοτε συνομιλητή σου,  χωμένη σε χρωματιστό πακέτο και τυλιγμένη με μπροκάρ κορδέλλα.
Ας απαντήσει αυτός λοιπόν..  όχι τι θα έκανε αν συνέβαινε αυτό,  αλλά τι θα ήθελε να του κάνουν αν δημιουργόταν το άλλο..
Τι θα ήθελες λοιπόν αγαπημένη συνομιλήτρια,  πως θα ήταν η ιδανική για σένα συμπεριφορά αν άνοιγες σε ένα φίλο την καρδιά σου και έλεγες  ''αυτό'';;;

Friday, October 24, 2014

αναμονή





Ότι αφήνεις στην αναμονή κάτι το οποίο παλιότερα θα το έκανες στο εδώ και τώρα χωρίς δεύτερη σκέψη,  είναι ένα βήμα,  δεν ξέρω όμως κατά πόσο μπορείς,  σαν άνθρωπος προς άνθρωπο να πιέσεις κάποιον να μπει σε μια διαδικασία για εσένα,  γιατί εσύ το βλέπεις στραβό,  γιατί εσύ θέλεις να αλλάξει,  γιατί εσένα δεν βολεύει,  αφού για να δεις κάποιο άλλο πρόσωπο του ίδιου ανθρώπου θα πρέπει πρώτα ο ίδιος να νιώθει αυτό το ''κάτι που δεν πάει καλά''..
Ίσως κάποια πράγματα να είναι καμμένα από χέρι..  ίσως όμως αν τα χέρια είναι δύο κάτι να μπορεί να διασωθεί.
Εδώ θέση έχει η προσωπική αντίληψη των πραγμάτων..

ό,τι κατάλαβες





Τις μέρες μετά,  δεν θέλω να πολυσκέφτομαι..
Το αφήνω να δουλέψει μόνο του..  σαν αίσθηση
που σιγά σιγά παίρνει μορφή και υπόσταση,
σχηματίζοντας μια μπάλα από λόγο..
Κάτι γίνεται όταν ''αυτό''  μένει έτσι μέσα μου
και μ' ένα τρόπο,
όχι πάντα ανώδυνα,
μετατρέπεται σε ''άλλο''..
και δημιουργεί πορεία..

Wednesday, October 22, 2014

φάσεις





Απλά,  τώρα βρίσκομαι σ' αυτή τη φάση,  είπα στην Β.
Στη φάση που έρχονται όλα τούμπα..

Λίγη ώρα μετά,  έξω από το σπίτι της Α.
Σήκωσα το κεφάλι και είδα φως..

Ζεστό ηλεκτρικό φως..  τόσο ζηλευτό μέσα στο απογευματινό σκοτάδι..

Tuesday, October 21, 2014

τι χάδι η ματιά σου





Θα μπορούσα να 'μαι,  μιας φωτογραφίας σου
κυμματάκι θάλασσας

να λες δε με γνωρίζεις
και να μ' έχεις αγγίξει χιλιάδες
φορές

τι χάδι αυτή η ματιά σου..

σ.β.

νυχτερινές κουβέντες





Νυχτερινές κουβέντες με την Μ.
πρωινός αντίλαλος..

συνήθως αυτός που ενδιαφέρεται για μια σχέση είναι και ο πιό ανασφαλής..
συνήθως..  ο άλλος..  πατάει στην ανασφάλεια σου..

πατάει στην ανασφάλεια μου..
πατάει στην ανασφάλεια μου..

για αυτό τόσοι πολλοί πόνοι στο σώμα μου;  για αυτό;


(από τις λίγες φορές που μετέφερα την συζήτηση σε άλλο τόπο και άλλο χρόνο
όμως δεν γλυτώνει κάποιος από αυτά)

Monday, October 20, 2014

αν ήμουν γάτα





Αν ήμουν γάτα
τώρα θα γουργούριζα στα πόδια σου

ενώ εσύ θα απολάμβανες το τσιγάρο σου
παρέα με ένα ποτήρι ουίσκι..

νύχτα χωρίς φεγγάρι..

απογευματινό





Και που ξέρω πως λείπει,  τι;

πάλι για φως ψάχνω.
πάλι ψηλά κοιτάζω..

fragile






Ανεπείδωτα συναισθήματα σφραγισμένα σε εύθραστους φακέλους.

Στην πίσω πλευρά του νου,
πάντα ο φόβος..

Sunday, October 19, 2014

ένα εικοσιτετράωρο





Μιάμιση μέρα εκδρομή,  κι αν βγάλεις τις ώρες στο αυτοκίνητο,  με το ζόρι ένα εικοσιτετράωρο..  βόλτα στη λίμνη,  κουβέντες με τους ψαράδες,  συνομιλίες με τους γλάρους,  εικοσιτέσσερις ώρες νερό γλυκό και δέντρα να του καθρεφτίζονται,  και βάρκες πινελιές και κεραμμυδόσπιτα δαχτυλοαποτυπώματα,  τόσος πολύς ο καιρός και τόσο μεγάλη η ανάγκη που ρούφηξα εικόνες και έκλεψα και έκρυψα σε τσάντες πλαστικές και τσέπες τετράγωνες και σε ρεβέρ από μπατζάκια κι έχω να σκέφτομαι και να λέω και να λέω και να λέω σαν η στιγμή να κράτησε χρόνια..