Thursday, May 24, 2018

κάλεσμα





Αν μου το έλεγε κάποιος πριν χρόνια πως μια υποψία αρρώστειας και πόνου,  από μία κουβέντα,  από μια ταινία,  από ένα δελτίο ειδήσεων,  θα πυροδοτούσε σήμερα μνήμες και δάκρυα και αναφορές στο πρόσωπο του πατέρα μου,  θα έλεγα,  το λιγότερο πως είναι τρελλός. 
Από μακριά ακούγονται τα μουγκρητά των αστραπών,  κάπου εκεί πέρα βρέχει και έτσι όπως είμαι σήμερα σε καταναγκαστικό brake,  θέλω να βρέξει,  να κάνει κατακλυσμό θέλω.
Έλα να πιούμε ένα καφέ οι δυό μας,  να τα πούμε,  να φύγουν όλα αυτά τα άσχημα διαβολάκια μέσα από το κεφάλι μου!

Sunday, May 20, 2018

as cozy as





Κάνουμε τις επιλογές μας στην αρχή,  μετρώντας τα υπέρ και κατά,  βάζουμε λίγο από ''πρέπει'',  πολύ από ''καρδιά'',  κλείνουμε τα μάτια  στα αρνητικά,  και μετά,  αφού ζήσουμε ό,τι έχει κάθε σχέση να μας δώσει,  ξυπνάμε ξαφνικά σε έναν κόσμο που δεν είναι ο ίδιος.  ''Πώς άφησα εγώ τον εαυτό μου να πεθαίνει έτσι κάθε μέρα'';  αναρωτιόμαστε.  Πώς δεν είχα ανοιχτά τα μάτια να το δω αυτό'';
Μη με ρωτήσεις τί γίνεται μετά..

*Εύχομαι οι Κυριακές του καθενός μας να έχουν πάντα τη ζεστασιά του σπιτιού,  της ξεκούρασης και της ευχαρίστησης!  Καμμία Κυριακή και για να κανένα λόγο να μην είναι δύσκολη και να τις περιμένουμε πάντα με την ίδια λαχτάρα.

Saturday, May 19, 2018

πφφ, ζέστη!





Όσο κι αν το τραβήξεις για να πάει εκεί που θέλεις,  αν δε σε θέλει η στιγμή,  το μόνο που καταφέρνεις είναι να το ξεχειλώσεις.
Πες,  πάει και τέλειωσε και ας το να φύγει κι αυτό μαζί με τα άλλα!

ούτε όνειρο




Τη στιγμή που το σύμπαν συνομωτεί για την πάρτη του και μόνο,  και όλα τα ''πρέπει''  γίνονται φωτιά που σε καίει,  και αντιλαμβάνεσαι ότι πρέπει να ξαναπάρεις όλες τις λεπτομέρειες από την αρχή.
Το μόνο που θέλεις είναι μπεις σε ένα λεωφορείο που θα σε πάει σε εκείνο το σημείο της πόλης,  όπου υπάρχει ένα πολύ όμορφο πάρκο.  Μια σειρά από θάμνους,  χωρίζει την πόλη από τον φυτόκοσμο.  Εκεί,  υπάρχει μια δίοδος.  Θα σε γελάσω αν σου πω ότι τη γνωρίζουν λίγοι,  η αλήθεια είναι ότι την αναγνωρίζω μόνο εγώ.
Μια δρασκελιά και περνώ απέναντι!  Σε ένα κόσμο που ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας.  Σε ένα παράλληλο σύμπαν,  μια ζωή δεύτερη που μπορείς να την ονειρευτείς όπως εσύ θέλεις.

Μετά ξυπνάω και θέλω καφέ.
Βάζω το μπρικάκι να μου φτιάξει εσπρέσσο.
Λίγο γάλα συν.
Η πρώτη γουλιά!!!


Friday, May 18, 2018

τα ''σ΄αγαπώ'' μου





Τα ''σ΄αγαπώ''  μου δεν τα θυμάμαι πιά,  κι αν υπάρχει μια υπόνοια ότι κάτι κάπου ειπώθηκε την αρνούμαι.
Δεν άκουσα,  δεν είπα.

Wednesday, May 16, 2018

χρόνος





Δεν έχω κάποιον να πετροβολήσω σήμερα και πως θα εκτονωθώ;

Ο χρόνος περνάει,  όταν δεν το νιώθεις σημαίνει πως κάτι κάνεις σωστά!

Οι φωτογραφίες,  ιδιαίτερα αυτές που εκτίθενται στον ήλιο,  στον αέρα και τη βροχή,  ξεθωριάζουν,  τα πρόσωπα χάνονται.

Μου αρέσουν αυτού του τύπου τα tips 




Tuesday, May 15, 2018

αυτά τα μικρά τίποτα





Ήρθε στο σπίτι,  κρατώντας τα αποτελέσματα από τις τελευταίες της ιατρικές εξετάσεις στο χέρι,  τις βρήκα όρθιες να κουβεντιάζουν πως όλα ήταν καλά και αρνητικά.
Το είχα σκεφτεί πολλές φορές,  αλλά εκείνο το απόγευμα έβαλα την υπογραφή μου.  Αυτή,  ήταν μια αληθινή φιλία.
Έχεις μέσα σου πλεόνασμα και το δίνεις της είπα μετά από λίγο που πίναμε και οι τρεις καφέ,  καθώς απολάμβανα το διάπλατο χαμόγελο της.
Δεν ήταν τίποτα για μένα να περάσω από την Ευρωδιάγνωση και να πάρω τα αποτελέσματα της μαμάς σου,  μου απάντησε.  Ήταν στο δρόμο μου καθώς ερχόμουν στο σπίτι της.  Η φιλία,  δεν φαίνεται στην στεναχώρια συνέχισε,  η λύπη είναι εύκολη,  η φιλία φαίνεται στη χαρά,  να μπορεί ο φίλος σου να χαρεί μαζί σου.

κάλεσμα