Monday, July 21, 2014

π ρ έ π ε ι





Και να τώρα εγώ..  πρέπει να στενέψω την ψυχή μου κι άλλο..  κι άλλο..  καμμιά χαραμάδα να μη σ΄αφήνει να χωράς πια..

Η πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης 1917 The Thessaloniki Fire of 1917

Thursday, July 17, 2014

Άλλο ένα καλοκαίρι






Για σκέψου να μην πρόφταινα
 κι αυτό το καλοκαίρι
να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό
να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου
να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις
ν’ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας
να καταλαβαίνω τους δικούς μου που αγαπώ
να μην αδημονώ μ’αυτούς που με στηρίζουν
να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα
να ξεχάσω να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά
ν’αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου
να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές
ν’ αντικρύζω φρέσκα σώματα γυμνά
ν’ αναπολήσω έρωτες,
να ονειρευτώ καινούργιους
ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.
 Έτσι καθώς τα πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι
λέω να ελπίζω
για προσεχή Χριστούγεννα για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά -
άσε να δούμε για παραπέρα.


 Τίτος Πατρίκιος

Monday, July 14, 2014

σαν επίδεσμοι





Λέω ''θυμάμαι'' και δεν σημαίνει ότι δεν ζω αλλά ότι αγαπώ πολύ ό,τι έζησα..

Θυμάμαι λοιπόν,  εκείνη τη μέρα που μου έμαθες να βουτάω τα μπισκότα βουτύρου στην πορτοκαλάδα.  Είχαμε πάει σ' εκείνο το παλιό διαμέρισμα,  αλλά πριν,  σταματήσαμε για να αγοράσουμε μια μεγάλη Fanta με ανθρακικό,  μου διαφεύγει αν ήταν πλαστικό ή γυάλινο το μπουκάλι,  κι ένα πακέτο πτι μπερ Παπαδοπούλου. Πιο πριν,   είχαμε κάνει κάτι που θα το σημειώναμε με ένα κόκκινο ''χ'' σε όλο το υπόλοιπο της ζωής μας,  κάτι που έβαζε σε κίνδυνο τη δική μου τη ζωή.
Ανακουφισμένοι σαν να είχε φύγει ένα μεγάλο βάρος από πάνω μας,  στο σπίτι πια αλλά όχι το δικό μας σπίτι,  σε εκείνο που είχε μοναδικό του έπιπλο ένα διπλό στρώμα,  βουτούσαμε τα μπισκότα και τα βάζαμε στα στόματα μας με μικρά διαλείματα από φιλιά.
Εκείνα τα φιλιά έμοιαζαν σαν επίδεσμοι επάνω σε μια πληγή που υπήρχε αλλά δεν φαινόταν.  

μπλε και όμορφα





Μπορείς να πεις μου λείπει αυτό,  ή θέλω εκείνο,  ή το άλλο πήγε η στραβά,  ή το σύμπαν δεν συνομωτεί υπέρ μου,  δεν μου βγαίνει ή δεν μου κάθεται..

Όμως το ''είμαι καλά''  δύσκολα περιγράφεται..

Απλά βιώνεται..  για όσο..

Sunday, July 06, 2014

''σαντιγύ''





Μύκονος,  ούτε που θυμάμαι ποιό έτος,  αν και αν το βάλω κάτω θα το βρω,  η κόρη μου στα 7,  ο γιός μου με τη γιαγιά στη Θεσσαλονίκη 9 μηνών,  το εκκλησάκι αυτό λέγαμε πως είναι από σαντιγύ,  τόση πλαστικότητα,.  οι ανεμόμυλοι,  το sea satin με τα υπερβολικά υπέροχα πρωινά,  το κόκκινο σπίτι..  δεν ξαναπήγαμε ποτέ που το έγλυφε η θάλασσα,  όχι πως δεν ήταν όμορφα αλλά κάθε καλοκαίρι θέλαμε να γνωρίσουμε και κάτι άλλο,  και ύστερα κάτι άλλο..  και ύστερα φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.. όμως και τα τωρινά,  που είναι πιο διαφορετικά από όλα τα προηγούμενα,  άσχημα δεν τα λες..  όλα καλοδεχούμενα..




μπλε;





Ξυπνάω σε ένα πρωινό απόλυτα μπλε,  απόλυτα ελληνικό.  Στη σκέψη μου το χθεσινό μισοφέγγαρο και το παιχίδι του πίσω από την οθόνη του κινηματογράφου κι η ταινία.  Τα δυο πρόσωπα του Ιανουαρίου.  Πομπώδης και υπερβολικός ο τίτλος.  Στα πόδια μου 4-5 γάτες.  Ησυχία και καπνός από ένα τσιγάρο που δεν το κάπνιζα εγώ.

*

Έχω επιμείνει σε πράγματα κι έχω μετανοιώσει για αυτό.  Δεν έχει νόημα.  Είναι πιο βολικό να ελίσσεσαι.  Να παίρνεις το 100% σου και να φεύγεις.  Προκύπτουν καταστάσεις όταν κάνεις βήματα,  καμμιά φορά όμορφες!

*

Θα ήθελα να ζήσω καλοκαίρια όπου δεν νεκρώνουν τα πάντα στα αστικά κέντρα.  Καλοκαίρια δροσερά που να μοιάζουν με φθινόπωρα ή χειμώνες.  Που να μη μυρίζουν αποχαύνωση..  Σε άλλες χώρες.  Βόρειες ίσως.  Με πολύ ομίχλη.  Με πολύ βροχή.  Με άλλους ανθρώπους απλά διαφορετικούς.  Να μπορώ να επιλέξω αν θέλω να ασχοληθώ με κάτι και να μη με σταματάει αυτό.

*

Μου λείπεις,  σου τηλεφωνώ.  Κυριακή πρωί και το μαξιλάρι άδειο,  τα σεντόνια ιδρωμένα,  ο ανεμιστήρας στέλνει τον αέρα κάπου μακριά μου και μετά τον φέρνει επάνω μου κι όλο αυτό μ ' αρέσει,  μετά ακούω τη φωνή σου.  Έχει κάτι αόριστο,  κάτι μεταφυσικό το φως χωρίς εσένα..

Saturday, July 05, 2014

μεταλλάξεις






Εσύ θα με ξεχνάς κάθε μέρα και θα γνωριζόμαστε πάλι κάθε νύχτα. Θα είμαι ένας άγνωστος στο δρόμο, στο απέναντι τραπέζι, στο παράλληλο σύμπαν μιας συναυλίας και θα κοιταζόμαστε και θα γυρνάμε μετά αλλού για μια στιγμή κι ύστερα πάλι ο ένας τον άλλον. Θα σου θυμίζω κάποιον, κάτι, μια Κυριακή μελαγχολική σε μια παραλία, θα σου θυμίζουν κάτι οι καταιγίδες μες τα μάτια μου, οι μουσώνες στο μέτωπό μου. Θα μου λες το όνομά σου, θα σου λέω το δικό μου και θα ‘ναι το μεγάλο μυστικό που ξέρουν τα κοχύλια και τα κοράλια, θα ‘ναι οι λέξεις που φυσάνε τα γιασεμιά στα καλντερίμια τις νύχτες του καλοκαιριού κι εκεί ανάμεσα σε βήματα ταγκό πάνω σε πλακόστρωτα και πορτογαλέζικα φάδος θα βρισκόμαστε πάλι και θα γνωριζόμαστε πάλι σαν από πάντα κι όλη τη νύχτα θα γράφουμε το παρόν πάνω στα χείλη της αιωνιότητας. Το πρωί θα φεύγω σαν ίσκιος κι εσύ θ’ αγνοείς την ύπαρξή μου, θα βλέπεις μόνον έναν ξένο να απομακρύνεται στο βάθος του δρόμου και του χρόνου. Έτσι, θα μένει η αγάπη αγέραστη. Θα απομακρύνομναι ολοένα από σένα, ερχόμενος σε σένα από άλλο δρόμο. Ως το απόγευμα θα είμαι εκεί…

 στ. σταύρου - Διευθέτηση



*



 Δεν θέλω να προσπαθώ τόσο πολύ. Θα ήθελα να πιάνεις στον αέρα αυτό που λέω. Θα ήθελα να έχεις καταλάβει πριν μιλήσω κι αν είναι δυνατόν να έχεις δώσει και μια απάντηση. Έχουν παιδεμό οι σχέσεις. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Ένα πρόβλημα λύνεις, δύο σου εμφανίζονται. Πίνουμε καφέ. Σχεδόν αγνοούμε το υπέροχο περιβάλλον γύρω μας. Πράσινα νερά, πάπιες και υδρόβιες χελώνες. Δέντρα. Πόσες φορές σου έχω πει ότι μου λείπουν τα δέντρα! Μιλάμε. Αισθανόμαστε ο ένας τον άλλον. Γιατί να μην είναι πάντα έτσι; Γιατί θα πρέπει να σκάψω βαθιά και να βρω κι ένα δεύτερο τρόπο να σου πω αυτό που θέλω; Που κρύβεσαι; Τι σε εγκλωβίζει και γαιτί τόση αρνητική ενέργεια; Ακούσια την αποροφώ. Ασυνείδητα την εκπέμπεις! Πονάει που είναι οι πόροι μου τόσο ανοιχτοί, πονάει που είμαι διάφανη. Με δυσκολεύει που πρέπει να πάρω αυτό, με δυσκολεύει που πρέπει το λιώσω στο μυαλό μου και μετά να το εμφυτεύσω στο δικό σου μυαλό. Μασημένο για να γίνω κατανοητή. Τα ''σ΄αγαπώ'' μου γδαρμένα από τη φθορά του χρόνου. Ζωή όμως δεν είναι μόνο ευθύνες. Ζωή είναι κι ένας άλλος τρόπος σκέψης. Είναι ένα δυό βήματα μπροστά. Είναι επιλογές και έκφραση. Είναι συνειδητοποίηση της κάθε στιγμής. Της δικιάς μου και της δικιάς σου στιγμής. Δίχως καλυμμένη γκρίνια αλλά με διάθεση ουσιαστική. Γιατί πάντα θα έχεις με κάτι να παλέψεις κι αν δεν είναι αυτό θα ' ναι εκείνο. Και σ' αυτή την αναμέτρηση οφείλεις να είσαι παρών. Στην ανάσα σου πάνω απ' όλα..

Monday, June 30, 2014

θέλω / ζητώ





Τέχνη είναι να διαλέγεις τα χρώματα και ποιό θα βάλεις δίπλα στο άλλο,  και γιατί παίρνεις αυτό και όχι εκείνο,  και τι πινέλα θα χρησιμοποιήσεις,  και ποιά άχρηστα και παλιά θα πετάξεις.  Τέχνη είναι να λες θα πάω εδώ για αυτό το λόγο,  ή κρατώ εκείνο χωρίς σκοπό.  Τέχνη είναι να λες θέλω συνειδητά,  τέχνη είναι να μπορείς να εντοπίσεις και να επιλέγεις τις πράξεις σου δίχως να νοιάζεσαι εαν κάποιος συμφωνεί μαζί σου κι αν διαφωνεί πάλι να μη σε νοιάζει.  Τέχνη είναι να ξέρεις αυτό που θα σε ευχαριστήσει..  Τέχνη είναι να ξέρεις τι θέλεις και να μπορείς να το ζητήσεις.  Δίχως παρακαλετά,  απλά να το ζητήσεις,  έτσι σαν μία κίνηση του χεριού με φορά από αυτόν που έχεις απέναντι σου προς τα εσένα..

Sunday, June 29, 2014

ο Ιούνιος





Συνομιλία σταθερή η θάλασσα..

Το κύμα
Το άσπρο
Το μπλε
Η κίνηση
Ο θυμός
Η ηρεμία
Οι αποχρώσεις
Η άμμος υγρή
Η πετσέτα η ροζ
Το αστυνομικό βιβλίο
Ο freddo
Ο σελιδοδείκτης,  τα πράσινα γυαλιά
Το καπέλο σαφάρι
Οι πατούσες στην άμμο
Τα κοχύλια
Τα γυαλάκια
Η λουλουδιασμένη πέτρα
Ο ήλιος
Το αντιηλιακό
Η συννεφιά
Ο ''τσιγάρο έχεις;''
Η έγκυος
Ο 32αρης
Το φιλί
Η παραγγελιά
Η μουσική
Η ψύχρα
Η ομπρέλλα η ψάθινη
Το βαρκάκι σαν ομπρέλλα
Η μικρή που δεν ήταν η Δάφνη της ταινίας
Τα σύννεφα
Ο Ιούνιος
Το καλοκαίρι

Friday, June 27, 2014

πάμε θάλασσα







Όλα,  οι σκέψεις,  οι στόχοι,  τα ανοιχτά θέματα,  τα προβλήματα,  η ρουτίνα,  η καθημερινότητα..  υποκλίνονται σε μια και μοναδική δραστηριότητα..  ''πάμε θάλασσα''..

καλοκαίρι!

Sunday, June 22, 2014

νυχτερινά





Η χθεσινή νύχτα ήταν γεμάτη από ένα μωβ φως,  η θάλασσα μουσικές,  τα σπίτια της πόλης παραμυθένια,  ο λευκός πύργος με χρώματα,  καράβια πήγαιναν όπου ήθελες να ονειρευτείς,  και μυρωδιές,  απίστευτες μυρωδιές από καμμένη χρωματιστή ζάχαρη,  νυχτολούλουδα και γιασεμιά.

Sunday, June 15, 2014

Mr Morgan's Last Love





Όλο κάτι κερδίζουμε κι όλο κάτι χάνουμε,  ισορροπία να υπάρχει,  όμως κάποιες απώλειες δεν ξεπερνιούνται ιδιαίτερα σε σχέσεις ζωής.  Καθώς ο χρόνος αφήνει όλο και πιό πολλά σημάδια επάνω μας,  τόσο πιό δύσκολο η μοναξιά μπορεί να δώσει την θέση της στη συντροφιά ή ακόμη και στον έρωτα.  Ο έρωτας όμως είναι δικαίωμα καρδιάς!  Και πολλές φορές το συναίσθημα κραυγάζει.  Είτε από μακριά,  είτε από κοντά,  είτε εκφραστεί,  είτε παραμείνει κλειστό μέσα μας είναι εκεί,  κι όσο το παραμερίζουμε,  όσο κι αν αποστασιοποιούμαστε με τη συμπεριφορά μας,  όσο κι αν θυμωμένοι δεν το ''ταίζουμε''  αυτό το ''θεριό'' για να μη θεριέψει,  αυτό είναι εκεί με όλη τη δύναμη του.
Πολύ όμορφα ο μοναχικός συνταξιούχος καθηγητής Μάθιου δίνει την τρυφερότητα και τον έρωτα του στην νεαρή χορεύτρια Πωλίν.  Συγκρατημένα με τον φόβο μήπως πληγωθεί,  απλόχερα γνωρίζοντας πως η στιγμή,  πρέπει να παιχτεί στην σκηνή της ζωής του ''τώρα''.


Mr Morgan's Last Love