Sunday, August 16, 2015

τραμπάλα






δεν ξέρω τι γίνεται με σας! εγώ όταν συμβαίνουν τα γεγονότα είμαι εκεί, το παλεύω.. θα περάσει λέω, θα το αντιμετωπίσουμε λέω, όλα θα πάνε καλά λέω μέχρι που φτάνω να σκεφτώ - τί για αυτό θα στεναχωρηθώ;- δεν θα με βάλει εμένα κάτω - και πολλά τέτοια παρεμφερή - και μετά περνάνε οι μέρες και στ αλήθεια όλα πάνε καλά αλλά εκεί κάπου στο -ας χαλαρώσω τώρα - χάνω τον έλεγχο και με δαγκώνει το φίδι και ρέει το δηλητήριο και αρχίζω να με ψάχνω - να δεις που ξέχασα τον εαυτό μου; στο τάδε ή στο δείνα ράφι_

*

και η ψυχή μου κάνει τραμπάλα,  πότε πάνω,  πότε κάτω..

*

υπάρχουν και θετικά:
είναι ακόμη καλοκαίρι
διαβάζω ένα πολύ καλό βιβλίο των εκδόσεων ''πόλις'',  απολαμβάνω την κάθε παράγραφο και κάθε που σκοντάφτω σε ομορφιά.  λέω να τη μεταφέρω εδώ και μετά το μετανιώνω γιατί τι νόημα έχει;
αλλά τις προσεχείς μέρες όλο και κάτι θα γράψω σχετικά - υπόσχομαι

Monday, August 10, 2015

παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο



στίχοι:  Οδυσσέας Ελύτης
μουσική:  Γιάννης Μαρκόπουλος
τραγουδάει η Μαρία Δημητριάδη

Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο
κουρεμένο κεφάλι
όνειρο ακούρευτο
ποδιά με σταυρωμένες άγκυρες.
Μπράτσο του πεύκου
γλώσσα του ψαριού
αδερφάκι του σύννεφου!
Κοντά σου είδες ν’ ασπρίζει ένα βρεμένο βότσαλο,
άκουσες να σφυρίζει ένα καλάμι.
Τα πιο γυμνά τοπία που γνώρισες,
τα πιο χρωματιστά.
Βαθιά βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου,
ψηλά ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο
και πέρα πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα. 
(Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη,
το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς,
το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου
αλλά και τ’ αγριοχαμόγελο.
Σε μεγάλους χτύπους δέντρων.
Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς
εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα.
Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού,
εκεί που τ’ άστρα προμηνούν τη θύελλα).
Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο
χαϊμαλί τρελό σαγόνι πεισματάρικο.
Παντελονάκι αέρινο,
στήθος του βράχου κρίνο του νερού.
Μορτάκι του άσπρου σύννεφου!



 Οι στίχοι μέσα στην παρένθεση δεν περιέχονται στο τραγούδι.


Saturday, August 08, 2015

11.20.8.8.15





Ήθελα να γράψω για νοσοκομεία και αρρώστους που φιλιούνται με το θάνατο,  για τον χρόνο που είναι αδυσώπητος,  για εμάς που τίποτα παραπάνω από ένα ''τίποτα'' είμαστε..

μετά ήρθε μπροστά μου αυτή η φωτογραφία..
εσύ τι θα έκανες;
εγώ πήρα αντιηλιακό και το αγαπημένο μου βιβλίο (θα σου βάλω σύντομα απόσπασμα να διαβάσεις),  μπήκα μέσα και βουρ για τη θάλασσα..

είναι ακόμη καλοκαίρι να πάρει η ευχή!

Tuesday, August 04, 2015

***





'Εχουν μπει ξένα σώματα /  ακίδες στη γυάλα μου και αποσπούν αρνητικά την προσοχή μου!

Όσο για τα συχνά κοιτάγματα στον καθρέφτη μου το τελευταίο πολύ μεγάλο διάστημα,  δεν έχω λόγια..

Monday, August 03, 2015

ζητάω / παίρνω





Μου έχει τύχει κατά καιρούς να ζητώ από κάποιον κάτι και να μη μου το δίνει.  Αυτό μπορεί να αφορά από μια ''καλημέρα''  έως και κάποια βαθύτερη προσέγγιση.  Κάποτε,  εξ αιτίας κακών εμπειριών,  κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι δίνουν αυτό που έχουν,  και έτσι ''ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος''..  κάπου εκεί το έληξα το θέμα μέσα μου κι όλα καλά!  Αλλά καμμιά φορά,  ακόμη και μέχρι σήμερα μου συμβαίνει αυτό,  έχω την αίσθηση ότι ο άλλος θα είχε τόσα πολλά πράγματα να μου πει,  αν εγώ θα είχα αυτή την σπουδαία ικανότητα να του τα εκμαιεύσω με τρόπο κατάλληλο,  λεπτό και διακριτικό,  πως θα αρκούσαν οι ιδανικές κινήσεις από τη μεριά μου ώστε να με εμπιστευτεί αυτός που θα ήθελα να μου καταθέσει κατά κάποιο τρόπο την περιγραφή γεγονότων της ζωής του,  ή αυτών που ενδόμυχα σκέφτεται.  Είναι έτσι ή μήπως είναι μια βαθιά,  δική μου αφορμή, για να ρίξω ένα ακόμη μικρό βάρος στο σάκο των αδυναμιών μου;


Friday, July 31, 2015

φεγγάρι / κύμα





Όταν το φεγγάρι γίνεται κύμα και σκάει στην αμμουδια..

*

Πως να τολμήσεις να κάνεις όμορφα όνειρα αφού έχεις γεμίσει τις τσέπες με όλα τα άσχημα ε;
Κι έπειτα;  Τι είναι όνειρο;
Άλλα ήταν τα όνειρα το '70,  άλλα το '80 κι άλλα το '90 !
Δυσκολεύομαι να με αναγνωρίσω σε σχέση με το '15.

*

Δεν είναι που όλο φεύγω όπως παλιά..  είναι που δεν έχω τη διάθεση ούτε να πάω..

*

Παρασκευή στο τέλος της..  στην καρδιά ενός καλοκαιριού που μοιάζει με άγουρο καρπούζι..  

το παγωτό παχαίνει..





Δεν υπάρχει αι Βασίλης /  το παγωτό παχαίνει /  ο χρόνος τρέχει /  ο superman παίζει μόνο σε ταινίες /  ο έρωτας είναι λέξεις /  ο Ήλιος προκαλεί δερματικές ασθένειες /  τα φάρμακα έχουν παρενέργειες /  η ζέστη σου βράζει όσο μυαλό έχει απομείνει /  οι  άνθρωποι δεν πρόκειται να αλλάξουν /  η χώρα πάει από το κακό στο χειρότερο  /  η θάλασσα κρύβει μέδουσες /  η αγάπη μπορεί να είναι και εξάρτηση /  η άμμος μπορεί να προκαλέσει φουσκάλες στις πατούσες /  ο καφές έχει σχέση με την  παλινδρόμηση /  ..

..κι εσύ πρέπει να συνεχίσεις να ζεις με τις δεδομένες τωρινές συνθήκες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο..  το οφείλεις !

Wednesday, July 29, 2015

Κυριακή





Η θερμοκρασία στους 40*.  Το ραντεβού στις 9.00.  Κυριακή πρωί,  μποτιλιάρισμα.  Φτάσαμε την ίδια ώρα,  παρκάραμε οι μεν πίσω οι δε μπροστά,  γελάσαμε με την σύμπτωση, φιληθήκαμε χωρίς να κολλήσουμε μάγουλα, δώσαμε χέρια.

Μπιτσόμπαρο από αυτά τα καινούργια, υπερλούξ. Καπουτσίνα φρέντο τέσσερα.  Μοιραζόμαστε στις ξαπλώστρες.  Μαγιώ,  αντιηλιακά.  Κουβαλάω το βιβλίο μου,  εν γνώσει μου δεν θα διαβάσω.  Τελεί χρέη ασπίδας προστασίας πλάι στις κρέμες σώματος.  Γυαλιά.  
Πιάνουμε ανά δύο την κουβέντα,  θέλω να αποφύγω την καυτή πατάτα των ημερών.  Θέλω να μυριστούμε λίγο πρώτα,  να χαιδευτούμε με φιλοφρονήσεις,  να θυμηθούμε πως αγαπιόμαστε.  Ας πούμε μετά το οτιδήποτε άλλο.  Το μετά έρχεται τώρα.  Αρχίζει πρώτη,  ακούω,  νιώθω σα να προσέχω τη φωτιά,  μη βγει το αβγό σφιχτό αντί μελάτο ας πούμε.  Λέει,  λέω..  30+ χρόνια,  δεν απέχουμε στα βασικά.  Απέχουμε όμως στα σημεία.  Σε πάρα πολλά σημεία. 
Ο δικός μου έχει πιάσει και μιλάει στον δικό της.  Από απόσταση μοιάζει με χείμμαρο..  30+  χρόνια δεν απέχουμε στα βασικά,  σαν να ακούω τις σκέψεις του,  απέχουμε όμως στα σημεία.  Σε πάρα πολλά σημεία.
Θα μπορούσαμε να παίζουμε τέννις,  πινγκ πονγκ,  ρακέττες,  οτιδήποτε πετάει μπαλάκι,  πιάνει μπαλάκι.  Καυτά τα μπαλάκια,  40* το κορμί λιώνει.  Ένα λιγοστό αεράκι,  ανεπαίσθητο αλλά ικανό να προκαλέσει ένα ολόκληρο ''αχ'' ευχαρίστησης!  Η θάλασσα είναι πρωτόγνωρα ζεστή.  Τα μεγάφωνα στέλνουν μηνύματα με τραγούδια,  ενδιάμεσα όλο και κάποιος Νίκος,  μόλις 4 ετών,  που φοράει πορτοκαλί ή γαλάζιο, αναζητείται.  

Κυριακή!

Thursday, July 23, 2015

η άκρη από το φόρεμα





Τις νύχτες τυλίγεται με σεντόνια και όνειρα.  Πετάει σε χώρες μακρινές.  Ένα διόρωφο σπίτι στο δάσος! Εργάζεται και αμοίβεται.  Ο κόσμος ψωνίζει,  κάνει ουρά.  Γεμίζει ακόμη και το υπόγειο ασφυκτικά! Φύγετε πνίγομαι φωνάζει με φωνή μουγγή, γιατί στον ύπνο οι φωνές δεν βγαίνουν και δεν ακούγονται.  Κοιμάται 11.30,  ξυπνάει στη 1.00,  ξυπνάει στις 3.00 - οριστικά,  οπωσδήποτε πριν τις 7.00.

Τις μέρες ένα μικρό αγόρι,  είναι δεν είναι πέντε χρονών φτιάχνει φωλιά και κουκουλώνεται μέσα της.  Κλαίει.  Μουγγά!  Πνιχτά!  Μονότονα και με διάρκεια.  Καμμιά φορά νομίζει πως θα σκάσει.  Κυριολεκτικά.  Ο άλλος,  tτίποτα δεν ρωτάει,  δεν επιμένει μόνο στέκεται όρθιος!  Στητός!  Πλάτες φαρδιές ,  σκληρός σαν τοίχος.  Τον ρωτάει: πάμε;   Αμερική;   Αυστραλία;  του περιγράφει μέρη μακρινά και απίθανα..  λέει..  λέει..  κουράζεται.. λέει για να λέει_

Νωρίς τα πρωινά βάζει στο στόμα της ένα καλαμάκι και ρουφάει θάλασσα.  Βάφεται απέραντο γαλάζιο..  πασαλείβεται αντιηλιακό και χαπακώνεται ήλιο.   Ιδρώνει,  χώνεται σα το δηλητήριο στα μάτια της.  Κλαίει!  Σκουπίζεται με την άκρη από το βαμβακερό φόρεμα.  εκείνος οδηγεί..  εκείνη ακολουθεί και ψάχνει τη ζωή της..  αυτή που απλόχερα,  μια μέρα,  πριν από πάρα πολύ καιρό,  χωρίς να το καλοσκεφτεί, χάρισε.

Monday, July 20, 2015

μολύβι





Είχα μπροστά μου ένα χαρτί και με ένα μολύβι κάτι ζωγράφιζα.  Τελείωσα το σκίτσο και άρχισα να τονίζω τόσο δυνατά τις διασταυρώσεις των γραμμών, ώσπου σε εκείνα το σημεία από το πάτημα και το τρίψιμο, το χαρτί χαλάρωσε, σε κάποια σκίστηκε κι όλας.  Η μύτη του μολυβιού έλιωνε εν τω μεταξύ..

Sunday, July 19, 2015

ατυχήματα






Καίνε τα πλοκάμια την Μέδουσας πίσω από τα πόδια μου..

Φτάνει τόσο καλοκαίρι για φέτος,  μπορώ να έχω λίγη από την ασφάλεια του περσινού χειμώνα παρακαλώ;