Monday, January 15, 2018

διπλωματίες





Τον χειμώνα,  για να τον γλυκάνεις,  θέλει να τον ντύνεις με ρούχα πολλά,  να του φοράς μάλλινα τσιμπερά,  να του διαβάζεις λόγια τρυφερά,  να τον παίζεις με αινίγματα και γλωσσοδέτες να ξεχνιέται,  να τον ποτίζεις με ροφήματα ζεστά,  να τον μεθάς με υψηλόβαθμα αλκοολούχα ποτά,  να του μαγειρεύεις πικάντικες σούπες και όσπρια με μπόλικα μπαχαρικά,  να τον καθίζεις στην πιο φιλόξενη γωνιά του καναπέ σου,  εκεί που το ηλεκτρικό φως περνάει μέσα από το φυσητό γυαλί,  πλάι στο τραπεζάκι με το λευκό μάρμαρο και τις επίμονες μνήμες.  Να τον κανακεύεις,  να αγαπάς την βροχή του,  να λατρεύεις το χιόνι του.  Να χουχουλιάζεις στα σύννεφα του!

*Και πάλι δεν θα τον φέρεις στα μέτρα σου!

Thursday, January 11, 2018

μετά!





Δεν καταλαβαίνω,  γιατί μερικά πράγματα δεν συνεχίζουν να παίζουν στον υπερθετικό βαθμό!

Tuesday, January 09, 2018

βόλτες στην ομίχλη





Προσπαθεί να ελέγξει τις σκέψεις της.  Να ξεχωρίσει και να ξεσκαρτάρει.  Να βγάλει τις βελόνες που τρυπούν το κορμί.  Κάθε μέρα,  κάθε ώρα,  κάθε λεπτό,  όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο πολύ.  Θέλει να σκέφτεται μόνο τα όμορφα.  Μόνο τις στιγμές.  Μόνο το τώρα.  Να ακυρωθεί σαν όρος ο φόβος.  Να μην υπάρχει.  Το μαύρο,  το τέλος,  ο πόνος,  η αγωνία.  Το λιώνω,  το χάνομαι! 
Τον έλεγχο,  δεν καταφέρνει να τον έχει.  Τουλάχιστον να τις εξαφανίσει.  Να μην υπάρχουν.  Να φύγουν τα σύννεφα από πάνω της μια και καλή.  Η ομίχλη,  το ασήκωτο κρύο.  Η ψύχρα της ψυχής.  Να μην σκέφτεται.  Ω τι ηρεμία,  τι γαλήνη!  Μάταια.  Έχει να αντιμετωπίσει θηρία άγρια.  Παλεύει,  ματώνει,  προσπαθεί,  υποχρεώνεται,  συμβιβάζεται.  Χίλιες φορές καλύτερα να συμβιβάζεται παρά να σκέφτεται.  Αυτή η βροχή περιέχει δηλητήρια.  Κι αυτό το χιόνι είναι παγίδα.  Και τα όνειρα εφιάλτες.  Να σκεπάζει με χώμα μωρά στον ύπνο της;  Πού ακούστηκε αυτό;  Ευτυχώς ξύπνησε.. 

Ξύπνησε,  Τρίτη πρωί,  την ένατη μέρα του νέου χρόνου.
Από το παράθυρο,  δεν διακρίνεται τίποτα μέσα στην πυκνή ομίχλη.
Οι σκέψεις της,  οι εχθροί της.

Κατέβηκε στο μαγαζάκι της γειτονιάς,  και αγόρασε χρώματα.  Μ'  αυτά,  πλάθει μικρά μπαλάκια χαράς.  Μετά,  θα τα σκορπίσει για να ομορφύνει το σύμπαν.  Κάπου,  στο βάθος,  σίγουρα υπάρχει ένα καλοκαίρι!

Friday, January 05, 2018

μικροί απολογισμοί





Την πέμπτη μέρα του χρόνου έγινε ένας μικρός απολογισμός ζωής, μεταξύ μιάς κουταλιάς σούπας με άσπρο ζουμάκι και 5-6 χυλωμένα ρεβύθια και ένα πιρούνι που έσκαβε ευλαβικά μια πλάκα ολόλευκο,  μαλακό τυρί μανούρι.  Του είπα,  πως θα μπορούσα κάπου εκεί στα 20 με 25 μου χρόνια να έκανα μια ιδέα πιο ώριμες κινήσεις υπέρ των θέλω μου,  και λιγότερους συμβιβασμούς και γυρίσματα του κεφαλιού σε ενοχλητικές καταστάσεις που δεν με βόλευαν.  Τα πράγματα θα μπορούσαν να πάρουν την απόχρωση του άσπρου ή του μαύρου,  αλλά εγώ πάντα διάλεγα τις χίλιες αποχρώσεις του γκρι,  και καθ'  όλη την πορεία,  τις έζησα όλες μια προς μια,  από το λίγο λερωμένο λευκό της αγνότητας ως το βαθύ σκούρο του χάους της ψυχής. 

*Σε κάθε ξεκίνημα,  αναθεωρώ και ελέγχω από την αρχή τις αποφάσεις μου.  Σε κάθε Τέλος βρίσκω πως χρησιμοποίησα περισσότερο την καρδιά μου από την λογική μου.
  

Thursday, January 04, 2018

τρία μαύρα νούφαρα





Το ολιγόλεπτο πρωινό ψιλόβροχο είχε παγώσει εν ήδη πάχνης στο γυάλινο εξωτερικού χώρου τραπέζι κι εγώ ήθελα να γράψω πάνω του 2018 ευχές για τη ''νέα''  χρονιά.  Ένας πόνος στο δεξί μπράτσο,  ψηλά κοντά στον ώμο με κράτησε στο σαλόνι του σπιτιού μου.  Η μουσική,  το φωτισμένο δέντρο και η Bonnie,  ήταν σήμερα οι φίλοι μου.  Και τα ''τρία μαύρα νούφαρα'' του Bussi,  που τα διάβασα απνευστί,  με δύο μαξιλάρια βοηθητικά,  το ένα να συγκρατεί το χέρι μου και το δεύτερο τον όγκο το βιβλίου.  Και αφού ταξίδεψα ως το Ζιβερνί,  και αφού χάθηκα σε εκτάσεις από νερά και νούφαρα,  στο τέλος έκλαψα πολύ! 
Παραμονή πρωτοχρονιάς,  για γούρι,  αγόρασα το ''κορίτσι της πτήσης 5403''  του ίδιου συγγραφέα.  Είναι πια έθιμο των τελευταίων χρόνων.
Ένας,  κάποιος,  μου έστειλε ένα μέηλ.  Άγνωστος.  Πώς γίνεται να διαβάζει ο οποιοσδήποτε μια βδομάδα τις αναρτήσεις μου και να θέλει να με γνωρίσει;  Αστείο!!!  Όχι!  Οι ιδιαιτερότητες του διαδικτύου και η φαντασία που τρέχει και αναπτύσσεται.  Για κάποια άλλη εποχή,  σίγουρα ανέφικτο.  Σύνηθες για την σημερινή!

υ.γ.  αν θα είχα μια και μοναδική ευχή για την μόλις τεσσάρων ημερών χρονιά,  θα ήθελα να μείνουν όλα όπως έχουν!!!

Friday, December 29, 2017

μωβ





Αγόρασα ένα δαχτυλίδι που είναι πολύ ''με το φεγγάρι αγκαλιά'',  με την μωβ πέτρα του να ξεπροβάλλει στα μεγάλα μου δάχτυλα!  Ίσως να ήταν και το μόνο πράγμα που έστρωσε επάνω μου τούτα τα χριστούγεννα.  Τα μεγάλα και πολλά πλάνα μου,  οι λίστες μου και τα θέλω μου αυτό και τα θέλω μου τούτο γιά κάποιο λόγο επαναστάτησαν και έκαναν το δικό τους,  που δεν συμβάδιζε με το δικό μου αλλά εν τέλει μοιραία παραδόθηκα και συμβιβάστηκα.   Και να που φτάσαμε τρεις μέρες πριν τον καινούργιο χρόνο και καθώς έγραψα τις διευθύνσεις και έστειλα τα τελευταία πακέτα μου,  νιώθω πως όλα βρίσκονται στη σωστή για μένα θέση. 

Friday, December 22, 2017

ξινίλες





Αγαπημένο μου ημερολόγιο,  θέλω να σου πω πως τελευταία,  αντί να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος,  θυμώνω.  Π.χ.  χθες ήθελα να ψωνίσω κάτι για τη δουλειά μου,  από το ένα και μοναδικό ενημερωμένο κατάστημα που υπάρχει στην πόλη μου.  Κατέβηκα λοιπόν στο υπόγειο,  και καλημέρισα την ξινή κοπέλλα που συνήθως με εξυπηρετεί.  Όχι μόνο δεν πήρα απάντηση,  αλλά γύρισε και έπιασε ψιλή κουβέντα με την συνάδελφό της καθώς έβγαζα από την τσάντα μου το δείγμα αυτού που ήθελα να αγοράσω.  Το αγνόησα χαμογελώντας και κάποια στιγμή,  δεν ξέρω πως,  φτάσαμε στο άλλα να λέει η γιαγιά μου κι άλλα να ακούν τα αφτιά μου.  Εγώ δεν καταλάβαινα γιατί μου έλεγε όσα μου έλεγε και γιατί αμφισβητούσε όσα της έλεγα εγώ,  μετά είπα την τρομερή έκφραση ''λες βλακείες'',  αυτή είπε ''πως μου μιλάτε έτσι'',  εγώ είπα ''μα τι να πω μ αυτά που μου λες'',  και πήγε λέγοντας.  Το θέμα ήταν πως όταν βγήκα από το κατάστημα και με χτύπησε ο καθαρός αέρας,  και το κρύο και λίγο από το χριστουγεννιάτικο πνεύμα,  ήθελα να γυρίσω πίσω κρατώντας ένα κουτί μελομακάρονα ή κουραμπιέδες αλλά έβλεπα ήδη την ξινίλα να στραβώνει το στόμα της καθώς θα της έδινα αυτό το δώρο της συμφιλίωσης,  και την άκουγα σχεδόν να μου λέει '' αα δεν τρώω τέτοια εγώ''.  Κοντεύει δεκαετία που συχνά πυκνά μπαινοβγαίνω σ αυτό το μαγαζί και η κοπελλιά στο υπόγειο είναι πάντα η ίδια.  Με το ζόρι σπάει ένα χαμόγελο.  Εχθές θύμωσα πολύ.  Που ήταν να μου πει ότι δεν υπάρχει κάτι που ζητούσα και μου το είπε σαν να ερχόταν Αθήνα - Θεσσαλονίκη μέσω Πολωνίας.  Που μιλούσε με τη συνάδερφο της για το πρωινό χιονόνερο και κάτι ρώτησα και με ειρωνεύτηκε.  Που δεν σπάει το χείλι της.  Που αν της πήγαινα ένα δώρο κάτι θα έβρισκε να πει και θα στραβομουτσούνιαζε.  Ορκίζομαι πως έχω όλη την καλή διάθεση.  Αλλά δεν έχω αντοχές. 
Και σε δυό μέρες είναι παραμονή χριστουγέννων.  Και σήμερα είναι (ευτυχώς),  μια μέρα ηλιόλουστη,  το κρύο δεν μ'  ενοχλεί καθόλου.  Βλέπω στο συνδρομητικό κανάλι τον Τομ Χανκς και της Μεγκ Ραιαν,  στο Αγνωστος στο Σιάτλ γιά χιλιοστή φορά.  Είμαι ήδη κουρασμένη κι έχω χίλιες δουλειές ακόμη κατά νου.  Μία από αυτές είναι άλλη μια δόση κουραμπιέδες και μελομακάρονα!
Κι από τη νέα χρονιά (υποπτεύομαι πως),  θα χρειαστώ έναν αλλεργιολόγο.  Να το θυμάμαι αυτό!

διπλωματίες