Sunday, May 22, 2016

στον εαυτό μου κυρίως





Να σου πω!
Αυτό που λείπει από τις ζωές μας είναι το ''αστείο''.
Ούτε τα παραμύθια για παθιασμένους έρωτες και σύννεφα,  ούτε τα λεφτά κι η δυνατότητα να αγοράσεις ή να φύγεις και να ταξιδέψεις.  Ούτε οι φίλοι μας λείπουν,  είμαστε αγαπημένα άτομα κι έχουμε ένα σωρό.  Στη θάλασσα θα πάμε σύντομα,  κι οι μέρες του χειμώνα και της άνοιξης έχουν η κάθε μια τη χάρη τους.
Η αιτία που σφίγει την ψυχή μας και την μετατρέπει σε ένα τόσο δα μπερδεμένο κουβαράκι,  είναι μία μοναδική.  Αδυνατούμε να φορέσουμε κόκκινα γυαλιά,  είμαστε ανήμποροι να κοιτάξουμε διαφορετικά.  Αφήνουμε την καθημερινότητα να κυριαρχεί ανελέητα στη ζωή μας και να κάνει αυτή αυτό που θέλει.  Δεν δίνουμε δικαίωμα στον εαυτό μας να χαλαρώσει,  και δεν έχουμε και άδικο.  Τόνοι λογικής χυμένοι στους δρόμους και στα πεζοδρόμια.  Σωρός τα πρέπει και τα επειδή.  Για το καθένα μια σαφής,  ξεκάθαρη δικαιολογία.  Στρατιώτης ο καθένας στην προσωπική του ζωή,  όπλα,  στολές στην εντέλεια.  Μαύρα ρούχα και χαμόγελα σαπισμένα.

Κυριακή πρωί,  πετυχαίνω το σχόλασμα της εκκλησίας.  Πάντα απ' έξω κι από μακριά,  σαν μια έκφραση που υπήρξε και παρέμεινε ξένη.  Συναντώ φίλη παλιά.  Βλέμμα μισοσβησμένο,  λίγα κιλάκια επιπλέον,  ρούχα σκούρα ίσως και κάποια μαύρα δεν προλαβαίνω να κοιτάξω λεπτομέρειες.  Την είδα,  με είδε,  μισοχαμογέλασε.
Την ρώτησα ''είσαι καλά;''
Μου έγνεψε ''καλά''.

Όχι δεν είσαι καλά,  σκέφτηκα..  όλο αυτό που βλέπω, που παλιά ήταν η Μαρία,  η Μαρία η δασκάλα,  που περνούσε έξω από το μαγαζί και άνοιγε την πόρτα κι έλεγε καλημέρα με ένα χαμόγελο πιο μεγάλο κι από τον ήλιο,  δεν μπορεί να μετατράπηκε σ αυτό το σκούρο πλάσμα που άκομψα μου έγνεφε ''καλά''.

Αυτό είναι,  αυτό ακριβώς,  που μας συμβαίνουν τα χίλια μύρια που μετατρέπουν τους λαιμούς μας σε σωλήνες χωρίς διέξοδο.  Διέξοδος,  παράθυρο,  πόρτα οτιδήποτε μπορεί να προσφέρει δυνατές ανάσες.

Γιατί οι ανάσες που χρειαζόμαστε δεν δημιουργούνται από την μια στιγμή στην άλλη.  Γιατί χτίζουμε μόνοι μας τους τοίχους μας και μόνοι μας βγάζουμε τα ματάκια μας.  Γιατί η ζωή όπως λέει η Α.  μοιάζει με ένα τρελλό πάρτυ,  ή με ένα τεράστιο λούνα παρκ.  Αλλά για να δεις τα φώτα,  για να ακούσεις τη μουσική,  πρέπει να ανοίξεις τις κουρτίνες.  Κι αυτό δεν γίνεται από την μια στιγμή στην άλλη.  Ή το 'χεις ή δεν το 'χεις,  κι αν δεν το 'χεις πρέπει να ματώσεις τόσο ώστε να το καταφέρεις.

Είναι ωραίο το πηγάδι,  παίρνεις την ανεμόσκαλα,  κατεβαίνεις στο σκοτεινό βάθος του,  συνευρίσκεσαι με τον εαυτό σου και τα προβλήματα σου,  μα αυτά δεν αλλάζουν.  Τίποτα δεν αλλάζει αν εσύ δεν θελήσεις να δεις και την άλλη πλευρά.  Και η άλλη πλευρά,  έχει κόκκινα γυαλιά,  έχει ανεμελιά,  έχει ελαφρότητα,  έχει μουσική,  έχει φώτα.

Έχει αυτό που λέτε εσείς οι υπόλοιποι για εμάς εδώ στη Θεσσαλονίκη..  έχει ''χαλαρά''.
Γιατί οι εμμονές και τα κολλήματα δεν σε οδηγούν πουθενά.

Saturday, May 21, 2016

βροχή




η φωτογραφία υπερήφανα δικιά μου :)

Χρειάζομαι ήλιο,  φως,  καλούς φίλους,  ενδιαφέρουσες κουβέντες,  καινούργιες εικόνες,  φύση,  θάλασσα,  να μη σκέφτομαι,  να μη σκέφτομαι,  να μη σκέφτομαι..  δικό μου,  ολόδικο μου χρόνο χωρίς να νιώθω άλλη ανάσα δίπλα μου,  να μπορώ να διπλωθώ στα δύο και να κλάψω με την ψυχή μου!


Friday, May 13, 2016

το ''πώς''






Δεν έχει να κάνει με το ''τί' θα πεις αλλά με το ''πώς''  θα το πεις,  κι αυτό το ''πώς''  είτε το έχεις είτε όχι,  κάτι σαν την κομψότητα δηλαδή.  Καμία σχέση με την τυπική ευγένεια,  καμία σημασία αν αντί για ''ορίστε;''  απαντήσεις με ένα αυθόρμητο ''τί;''  όταν δεν έχεις ακούσει την ερώτηση.
Τα βλέμματα,  τα καθαρά βλέμματα και πρόσωπα είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά,  είναι αυτά που δεν κρύβουν πίσω τους κάτι τις,  όχι απαραίτητα κακό ή πονηρό,  απλά κλειστό και ανασφαλές.

Σε μια άλλη ζωή,  θα ήθελα να διαθέτω ένα ζευγάρι μάτια που να κοιτούν χωρίς να φοβούνται.

Tuesday, May 10, 2016

πίσω από το φως





Είναι πολλά αυτά που δεν ήξερα.  Είναι πολλά αυτά που έμαθα τον τελευταίο καιρό,  όπως π.χ. ότι στις οικογένειες υπάρχει πάντα ένας συνδετικός κρίκος,  που αν σπάσει,  διαλύονται.  Άλλος εδώ κι άλλος εκεί.  Συναισθηματικά κυρίως.  Λένε πως αυτό συμβαίνει με ένα θάνατο,  ή με ένα χωρισμό.

Ωστόσο,  ήμουν παιδί,  όταν στον τοίχο κάποιου συγγενικού σπιτιού υπήρχε ένας πίνακας παρόμοιος με τούτη δω τη φωτογραφία.  Κι εγώ τον κοιτούσα,  τον χάζευα για ώρες πολλές και νόμιζα,  τι χαζή,  πως είχα τη δυνατότητα να περπατώ μέσα.  Να ακολουθώ την πορεία του δρόμου,  να τρέχω πίσω από το φως.

Sunday, May 08, 2016

προσωπικά





Ποτέ δεν ήμουν τόσο ξεκάθαρη,  τόσο βέβαιη για όσα έλεγα,  είπε την η Α.,  στο τελευταίο μας ραντεβού,  ενώ της έλεγα πως δεν θα ξαναπάω και ενώ το έλεγα ένιωθα τι ακριβώς σήμαινε για μένα αυτό,  και την ίδια στιγμή ήθελα να της πω ''όχι βρε χαζή,  εννοείται πως θα ξαναβρεθούμε,  απλά όχι τώρα,  όχι για αυτόν τον σκοπό''.  Δεν το είπα,  γύρισα και έφυγα με τον πιό φυσικό τρόπο.  ''Ό,τι σου πει το στομαχάκι σου''  άκουσα να λέει καθώς είχα φτάσει στην πόρτα του ασανσέρ.  Γύρισα και την κοίταξα,  πρέπει να της έστειλα ένα ελαφρύ νεύμα κατάφασης..  όλη η ψυχή μου έμοιαζε ελαφριά.  Το είχα!  Το κρατούσα σφιχτά στην παλάμη μου και ήμουν χαρούμενη,  οι όποιες αποφάσεις,  ήταν ολόδικες μου αποφάσεις.
Από τότε έχει περάσει ενάμιση ολόκληρος μήνας.  Τις κρατώ ακόμη τις αποφάσεις μου,  καθημερινά σχεδόν τις περνάω μέσα από την καρδιά μου και μετράω πόσο αντέχω.  Ρώτα με αν μου αρέσει,  θα σου πω όχι.  Είναι από τις φορές που έχεις ένα βάρος και μια ελαφρότητα μαζί.  Είναι από τις φορές που λες  θα κερδίσω κάτι;   Αξίζει τόσο πολύ η ηρεμία μου;  Αξίζει τόσο πολύ το εγώ μου;  Η ψυχούλα μου;
Δεν τιμωρώ κάποιον,  γιατί ξέρω πως η ηλικία και ο εγωισμός δεν αφήνουν περιθώρεια αλλαγής.  Αλλά θέλω τα πράγματα στη θέση τους.  Και θέλω να κάνω τα πάντα για αυτό.  Και μετά από αυτό,  θέλω να πιστεύω πως θα υπάρξει μια άλλη εποχή,  ίσως ανοίξει ένας νέος κύκλος.  Ίσως όμως και όχι..  γιατί ποιός ξέρει;


υ.γ.  η φωτογραφία για τα λουλούδια που δεν χάρισα σήμερα.

Friday, May 06, 2016

όνειρο






Μεγάλο Σάββατο (πρέπει να ήταν)


 Αποκοιμήθηκα στον καναπέ, πράγμα σπάνιο, απόγευμα γιορτινής αργίας, με την πλήξη να χτυπάει κόκκινο, ήρθε και κάθισε στα πόδια μου, ''εδώ είσαι''; τον ρώτησα.. ''πού νόμιζες ότι θα ήμουν;'' μου απάντησε με τον τόνο της φωνής του τραχύ, δεν βρίσκω πιο κατάλληλη λέξη, δεν ήταν ποτέ άλλη φωνή τόσο σκληρή και τόσο γλυκιά συγχρόνως από τη δική του, κι έκανε να σηκωθεί από τη θέση του, γιατί κάποιο θέμα / δουλειά είχε προκύψει στη βεράντα, ήταν γεμάτος ενέργεια όπως πάντα κι εγώ ήξερα πως ήταν από μέρες αλλού ταξιδεμένος, ωστόσο μου άρεσε πολύ, πολύ, που τον έβλεπα και πάλι ολόκληρο και ζωντανό
..

Thursday, May 05, 2016

αποστάσεις





Φυσικά και δεν παντρευόμαστε από έρωτα,  είναι τόσα πολλά άλλα σοβαρότερα,  ωριμότερα συναισθήματα που σε οδηγούν εκεί,  ο έρωτας από την φύση του είναι τόσο μικρός σε διάρκεια,  είναι επιφανειακός,  είναι ένα ξελόγιασμα!
Αναρωτιέμαι όμως πως επιβιώνουν ζευγάρια όπου ο ένας βρίσκεται εδώ και ο άλλος εκεί.  Όταν ο ένας εργάζεται σε κάποια άλλη χώρα πχ.  Ή όταν ο ένας ζει κάνοντας επαγγελματικά ταξίδια σε όλη τη γη κι ο άλλος παραμένει σταθερός στη βάση του.  Βέβαια ίσως να ενώνει η απόσταση ή να μεγαλώνει την επιθυμία του ενός για τον άλλον.  Ίσως πάλι να είναι μια καλή ευκαιρία να κάνει ο καθένας τη ζωή του,  αλλά αν αυτό ζητάς τότε γιατί δένεις τη ζωή σου με κάποιον άλλο;  Ίσως έτσι,  για να νιώθεις ότι έχεις ένα λίγο από όλα.  Λίγο από γάμο,  λίγο από περιπέτεια,  λίγο από σχέση,  λίγο από ελευθερία..  λίγο από ξενοδοχεία,  λίγο από σπίτι,  λίγο από μόνος,  λίγο με παρέα..

Sunday, April 24, 2016

αγκαθάκια τσιμπερά





Στην αρχή οι λέξεις έβγαιναν νερό.  Πέρασαν μέρες και μέρες γεμάτες γεννήματα και ευφορία. Περνώντας ο καιρός,  άρχισαν να κρύβονται.  Λίγο λίγο,  μετά όλο και περισσότερο.  έκανα υπομονή.  Που θα πάει έλεγα,  ρόδα είναι θα γυρίσει.  Κι ο τροχός γύριζε.  Οι εποχές έρχονταν και πήγαιναν στο καλό.  Η μέρα διαδεχόταν τη νύχτα και τούμπαλιν.  Κι οι λέξεις;  Οι λέξεις άρχισαν να επιτίθενται.  Να δαγκώνουν,  να μοιάζουν όλο και πιο βίαιες.  Αγρίεψαν,  σκλήρηναν,  άφησαν αγκάθια τσιμπερά.  Κάθε τι που ξεστόμιζα επέστρεφε σε μένα θυμωμένο πολύ.  Λυπημένο πολύ.  Αδρύ και γεμάτο ακίδες.

Παράλληλα,  μια Κυριακή πρωί,  κοιτούσαμε μαζί τα σύννεφα που κάναν πατημασιές πάνω από την πόλη.  Δεν υπήρχε καλύτερη στιγμή.

Ζήλεψα.  Την αύρα μιας γυναίκας εβδομήντα χρονών.  Τον τόνο της φωνής της,  την κίνηση της,  την σπιρτάδα της.  Μοιραία συγκρίθηκα μαζί της κι αναρωτήθηκα τι αντίστοιχα δικό μου,  κατάδικο μου θα προκαλούσε μια ανάλογη εντύπωση.  Όλοι έχουμε αυτό το κάτι τις κι ας μη το γνωρίζουμε.  Κι ας πιστεύουμε πως περνάμε απαρατήρητοι.  Να όπως ο ''άχρωμος''  στο ομότιτλο βιβλίο του Μουρακάμι.  Που είχε την ιδέα που είχε για τον εαυτό του,  αλλά ψάχνοντας και ρωτώντας ανακάλυψε με έκπληξη πόσο πολύ ενδιαφέρον είχε για τους φίλους του.  Και τους κρυφούς και ανεκπλήρωτους έρωτες που είχε προκαλέσει.  

Wednesday, April 13, 2016

διαδρομή






Ώρες ώρες θαρρώ πως ένα και μόνο τσιγάρο,  μια μοναδική,  βαθιά ρουφηξιά,  θα απάλυνε τη σκληρότητα αυτής της απόλυτης διαδρομής.  Θα έδινε ευλυγισία σ' αυτή την άκαμπτη,  την  εγωιστικά περιοριστική ευθεία.



Tuesday, April 12, 2016

πουλί ή μέλισσα









Να κι εγώ κάτι τέτοια σκέφτομαι, λέω πουλί θά 'χει γίνει, από κείνα που χώνουν τη μύτη τους παντού για να διορθώσουν αυτό ή εκείνο, ή από κείνα που μαζεύουν κλαράκια και φτιάχνουν τη φωλιά τους. Μπορεί και να πετάει μόνο από δέντρο σε δέντρο γιατί την αγαπούσε πολύ τη φύση.  Καμιά μέλισσα αν δω εκεί γύρω στα λουλούδια που πάμε κατά καιρούς πάλι το ίδιο σκέφτομαι. Να μαζεύει γύρη από τους ανθούς και να φτιάχνει με τον τρόπο του μέλι γιατί τέτοιος άνθρωπος ήτανε.. να φτιάξει, να τροποποιήσει.. να διορθώσει το κάθε τι.. 10 μέρες πριν το τέλος δούλευε να σκεφτείς....



Μύρισα σήμερα,  ένα υπέροχο κατακόκκινο τριαντάφυλλο.  Θέλω να βάλω στο μπαλκόνι μου τεράστιες γλάστρες και να τις γεμίσω λουλούδια.  Στη μέση,  θα βάλω έναν μυρωδάτο,  φουντωμένο,   βασιλικό.