Friday, December 19, 2014

να πετάς





Σε φαντάζομαι να πετάς.  Όχι γυμνός,  ούτε σαν άγγελος και τέτοια χαζά.  Έτσι απλά διασχίζεις την ατμόσφαιρα και βρίσκεσαι οποιαδήποτε στιγμή όπου και όπως θέλεις.  Ήρεμος.  Με έκφραση παιδική.  Κάποια μέρα,  θα έρθω και θα σου πατήσω με το δείκτη του χεριού μου τη μύτη,  και θα μου πεις πως αυτό σου το κάνει κι η μαμά σου.  Να ξες,  πως τότε θα ξαναρχίσουν όλα,  το πιστεύω πολύ αυτό.
Εδώ,  είμαι σίγουρη πως ήδη το ξέρεις,  περιμένουμε τα χριστούγεννα.  Δίνουμε στο χρόνο τη διάσταση που θέλουμε και παίζουμε μαζί του.  Κάνουμε δώρα και προσπαθούμε να συνενοηθούμε μεταξύ μας όμως που διάβαζα,  πως αυτό είναι αδύνατο.  Στροβιλιζόμαστε λέει σαν σβούρες γύρω από τον εαυτό μας.  Ο εγωισμός λέει είναι ένας τρόπος να υπογραμίζεις μια ύπαρξη,  είναι σα να λές είμαι εδώ,  υπάρχω,  με ένα χι τρόπο.  Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι.  Όποιον και χρησιμοποιήσουμε πέφτουμε έξω..  για αυτό είσαι καλά εκεί στο στρώμα και το πάπλωμα του αέρα σου.  Χωρίς βαρύτητα.  Χωρίς χρόνο,  χωρίς εγωισμό,  χωρίς να θέλεις να δηλώσεις ντε και καλά παρουσία γιατί η απουσία σε σκοτώνει.
Εδώ είμαστε πια όλοι όλο και πιό περίεργοι.  Αλλάζουμε,  αλλάζουν τα πάντα γύρω μας..  Η καθημερινότητα σήμερα διαφέρει κατά πολύ από την καθημερινότητα που ίσως εσύ θυμάσαι.  Ξέρεις τελευταία βλέπω κάτι τελειωμένους να ουρλιάζουν στο τηλέφωνο.  Κρύβονται μέσα σε γκρίζες κουκούλες,  ή κάθονται σε παγκάκια και προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι αυτοί,  και ότι δεν είναι εξαρτημένοι,  και ούτε περιθωριακοί και βρίζουν,  βρίζουν και τους φοβάται ο κόσμος περνάει από δίπλα τους γρήγορα,  για να μην κολήσει εξάρτηση και βρώμα και οργή κι αυτοί σβήνουν απότομα τη φωνή τους και καθηλώνονται στο δικό τους κενό.
Εδώ,  κάθε απόγευμα,  πέφτει ο ήλιος μας πίσω από το βουνό κι οι μέρες όλο και τελειώνουν και πλησιάζει ο καιρός.  Δεν θλίβομαι για υλικά..  πάει στο διάλο κι η ποιότητα ζωής.  Για το πως έγιναν όλα,  για αυτό κρατώ μια θλίψη.  Κι αυτή βαθιά μέσα μου μόνο αλλά να ξες,  αν κάποτε βρεθούμε θα σου τα πω όλα,  και ''λυπάμαι''  θα σου πω γιατί κάποια πράγματα,  θα μπορούσαν αλλά δεν γίνονται.  Και να ξέρεις κι εγώ μπροστά μου τα βρήκα.  Ναι κι εγώ.  Να πεις αυτούς που είναι γύρω σου να σε προσέχουν γιατί είσαι παιδί και κρυώνεις εύκολα μ' ακούς;  Και να πετάς θέλω.

Thursday, December 18, 2014

τόσο.. όσο





Ένας ωραίος τρόπος να ''φεύγεις'',  είναι οι ιστορίες των άλλων,  όμως δεν κάνει τίποτα το αργό διάβασμα,  όσο απολαυστικό κι αν είναι,  τόσο..  όσο αντέχεις είναι πιο σωστό..

Wednesday, December 17, 2014

δώρα





Έχω μεταμορφωθεί σε άι βασίλη φέτος,  κι έχω δουλέψει απίστευτα πολύ για να εξασφαλίσω δώρα σε φίλους άγνωστους και μη..  η αγάπη μου τοποθετείται σε πακέτα και ταξιδεύει..  αλλά πάει και χέρι χέρι..  τι καλά !!!

Sunday, December 14, 2014

τα πάντα όλα





Χρώμα δεν υπάρχει φίλε μου,  παρά μόνο σε ένα όνειρο ξημέρωμα Κυριακής,  όπου τα πάντα όλα όσα σου αρέσουν βρίσκονται τακτοποιημένα μέσα σε θήκες,  ράφια και κουτιά κι εσύ διαλέγεις ότι σου μοιάζει τρυφερό με τα δάχτυλα σου κι επειδή είναι όνειρο,  χάνεσαι σε άγνωστα κλιμακοστάσια που οδηγούν σε ιδρύματα,  μεταφέρεις σακούλες σκουπιδιών αλλά ωω ναι!  ως δια μαγείας ότι βρωμερό φεύγει από πάνω σου και είσαι μόνο μία καλή γυναίκα / μητέρα που δίνει ένα ολόκληρο καρβέλι ψωμί σε ένα όχι πάνω από 4 χρονών κατάξανθο κορίτσι,  και βρίσκεσαι σ΄αυτή την τζάμπα χαρά,  και την μαζεύεις σε διάφανα βάζα και σε πρόχειρες χάρτινες κούτες,  και νοιώθεις μια τσιμπιά ευτυχισμένος μέχρι που θα διηγηθείς με χαμόγελο το όνειρο,  και μέχρι που η πρώτη κουβέντα / διαφωνία της ημέρας θα έρθει και θα σου τη σπάσει,  όχι η ίδια η κουβέντα ή η ίδια η διαφωνία αλλά η βλακεία που σου υπογραμμίζει αυτό που χρόνια υποστηρίζεις και δένεσαι και που κι εσύ γίνεσαι ένα μ' αυτό, αντί να στοχεύεις μόνο σε πράγματα όμορφα και χρωματιστά και τρυφερά,  να τα βγάλεις από το όνειρο και να τα κάνεις προσκέφαλο,  πετσέτα,  πάπλωμα,  μεσημεριανό φαγητό..  βόλτα..

Saturday, December 13, 2014

παρελθόν





Όλο και μας δίνεται η ευκαιρία να κάνουμε διαδρομές στο παρελθόν,  είτε αυτό είναι σκοτεινό και δυσάρεστο οπότε μας καταθλίβει,  είτε έχει τη λάμψη και τη φωτεινότητα, μιας χριστουγεννιάτικης μέρας και μας προκαλεί ευεξία και χαρά.
Καμμιά φορά αυτή η διαδρομή τόσο πολύ μοιάζει με το απαλό σήκωμα της κουρτίνας ενός παραθύρου,  σαν πίσω της να υπάρχει ένα στημένο θεατρικό σκηνικό κι άλλες πάλι φορές με σωστή βουτιά στο κενό της δύναμης του χρόνου αλλά και των καταστάσεων που τόσο ανεξέλεγκτα κύλησαν μέσα από τα χέρια μας.

Friday, December 12, 2014

το κομμάτι της εμπιστοσύνης





Λέω πως το χαμόγελο και η διάπλατα ανοιχτή διάθεση χρειάζονται υποστήριξη από ένα κομμάτι πολύ πολύ σημαντικό,  που το λέμε ''εμπιστοσύνη''.

Εμπιστοσύνη στα πάντα,  στη ζωή,  σ' αυτούς που έχεις δίπλα σου, στον έρωτα,  την αγάπη..  στον εαυτό σου..

Χωρίς αυτήν τίποτα δε γίνεται..

Thursday, December 11, 2014

μετράω λάθος;





Παρατηρώντας τα γεγονότα πιο προσεκτικά,  το μόνο που αλλάζει είμαι εγώ απέναντι σ΄αυτά.  Οι άλλοι όλοι είναι ολόιδιοι μόνο που τώρα φαντάζουν πιο διάφανοι,  πιό χαζοί και πιο ασυγχώρητοι.  Και το νερό που έχω βάλει στο κρασί μου μοιάζει πολύ.  Που την βρήκα τόση επιμονή κι υπομονή;  Νομίζω προετοιμάζομαι για να τα χάσω και τα δύο.  Προετοιμάζομαι άραγε;  Κι αν φύγει το ένα κι έρθει το άλλο;  Αν μια κατάσταση αντικαταστήσει μια άλλη πιο μπορεί να είναι το θετικό κατά βάση;  Τρία θετικά - πέντε αρνητικά;  Μισά - μισά;  Γιατί να γίνουν όλα αυτά αν τα θετικά δεν βγαίνουν περισσότερα;  Μήπως πάλι τα μετράω λάθος;  Τουλάχιστον θα πάρω πίσω τις νύχτες μου;  Θα ξαναβρώ τον ύπνο μου;  Και θα σταματήσουν τα δωμάτια να μου μυρίζουν σκόνη και μούχλα;

Wednesday, December 10, 2014

μωβ μέρα





Μια μωβ μέρα,  ανεβαίνεις στον 6ο όροφο ενός bar και κοιτάζεις την πόλη ανάποδα.  Κτίρια φαντάσματα,  στολισμένες στέγες,  μοναχικές.  Σπασμένα τζάμια,  σκοτεινιασμένα παράθυρα.  Ψιλοβρέχει.  Αγοράζεις κεριά για να ρυθμήσεις το φως.  Έχεις ξεχάσει να παίζεις παιχνίδια.  Το σημειώνεις στον κατάλογο με τα απαραίτητα..  

Tuesday, December 09, 2014

παραμύθια





Όχι πολύ παλιότερα,  αυτή η εποχή έμοιαζε με σελίδες παραμυθιών που ζωντάνευαν.
Φέτος ήθελα και δεν ήθελα να στολίσω δέντρο.  Όχι πως δεν θα μου έλειπε κάτι αν δεν το έκανα.
Το έκανα..  ευτυχώς..
Χωρίς καμμιά τρελλή διάθεση για χριστουγεννιάτικο mood.
Φταίει που μεγαλώνω..
Όχι που δεν έχω συναντήσει μεγάλους να αγαπούν τα παραμύθια,  αλλά να..  ίσως λίγο να βαριούνται πια να τα ξεφυλλίσουν..  ξέρω γω;

Monday, December 08, 2014

άνευ





Στην προκειμένη περίπτωση,  θα ήταν και χαρά και τιμή,  αλλά και τα δύο σε κρατούν μέσα σε πλαίσια νομίζω..  άλλα υλικά χρειάζονται για να απογειωθεί το συναίσθημα..