Wednesday, May 27, 2015

παγωτό φράουλα






 Άμα ο κόσμος σου γεμίσει με ''ναι μεν αλλά'',  κι άμα αυτά τα ''ναι μεν αλλά''  είναι για χρόνια η ζωή σου,  και αν κάποτε δεις καθαρά πως ζωή είναι άλλο από αυτό που νόμιζες και θελήσεις να την αλλάξεις,   πώς γυρνώντας ανάποδα κι αδειάζοντας, να κτίσεις μέσα σε μιά μέρα,  έναν άλλο κόσμο που θέλει χρόνο να κτιστεί;
Είπε η παχουλή μου γειτόνισσα και συνέχισε να τρώει το φραουλένιο παγωτό της..  αφού λίγο πριν σκούπιζε την μεγάλη βεράντα της από τα κόκκινα άνθη της μπουκαμβίλιας..  κι αφού μάζεψε γρήγορα από τα σκοινιά τα ασπρόρουχα μη τυχόν κι εκείνο το γκριζωπό σύννεφο που είχε σταθεί ακριβώς ανάμεσα στον ήλιο και τα μάτια της,  έφερνε βροχή!

Sunday, May 24, 2015

ενέργεια





Τι στο καλό συμβαίνει στο σύμπαν και οι μισές μέρες του χρόνου κυλάνε ρολόι,  χωρίς να υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές από τις άλλες μισές,  δεν το κατανοώ.
Από που προέρχεται όλη αυτή η διάθεση και η ενέργεια;
Και που πάει όταν δίνει τη θέση της στην καταστολή και την αδιαθεσία;
Πόσο όμορφο είναι το θέλω αυτό και θέλω κι εκείνο και θέλω και το άλλο και πόσο διεστραμμένο το θέλω μόνο να κοιτάζω το ταβάνι;

Saturday, May 23, 2015

όλα αλλάζουν





Κάποτε καθώς διάβαζα ένα βιβλίο,  όλο και υπογράμμιζα από μικρές εκφράσεις μέχρι και παραγράφους ολόκληρους.
Μου λείπει αυτό το να μου κάνει ένα γραπτό εντύπωση.
Σαν να τις έχω μάθει απ' έξω όλες τις έννοιες και να μη με προκαλούν πια.

μεγάλωσα..

Friday, May 22, 2015

την τρίτη φορά





Μια να πεις ''κάτι αρνητικό βρίσκω εδώ''
Δύο να πεις ''κάτι με ξυνίζει σ΄αυτή τη συμπεριφορά''
Τρεις και παίρνεις το καπελάκι σου και φεύγεις..

Wednesday, May 20, 2015

βελονάκι





Ξεκινάς με μια θηλειά στο βελονάκι και κάποια στιγμή το φοράς..  τι μαγικό !

ξένα συναισθήματα





Το έχω δει το έργο πολλές φορές,  αδυνατώ να ψηλαφίσω ένα συναίσθημα που δεν το έχω νιώσει ποτέ.  Το συναίσθημα κάποιου άλλου!  Εκτός κι αν,  και οι δύο έχουμε όλη τη διάθεση να αναλωθούμε σε αναλύσεις και περιγραφές σε μεγάλη διάρκεια του χρόνου.
Αντίθετα αντιλαμβάνομαι άμεσα ό,τι έχω βιώσει.

περίεργο πράγμα





Την συνάντησα τυχαία,  ενώ πήγαινα στο γυμναστήριο.
Ήταν φανερά κουρασμένη,  με βαθείς μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια.  Είχα μόλις μασουλήσει ένα μικρό κομματάκι σοκολάτα,  τη φίλησα και σκεφτόμουν πως θα με πρόδιδε η μυρωδιά.  Φανερά,  σχεδόν ζηλευτά αδυνατισμένη!  Ένιωσα τύψεις για το δικό μου ατόπημα.  ολοστρόγγυλες τύψεις με ροδαλά φουσκωτά μάγουλα!
Τις διαολόστειλα και ρώτησα τα νέα της.  Κάτι είπε,  κάτι είπα κι εγώ και μετά κόμπιασα.  Πολύς ο καιρός.  Τζίφος οι προσδοκίες.  Τσακισμένα τα όνειρα.  Δεν είχε κάνει παιδιά.  Δεν υπήρχε σύζυγος.  Εγώ δύο κι ένας αυτός τρεις.  Να έχω να σκέφτομαι.  Αυτή είχε τη μάνα της.  Στα 80 φεύγα.  Σε κλινική με άνοια.  Κρατούσε μια σακούλα άσπρη.  Χάρτινη. Της είχε αγοράσει καινούργιο νυχτικό.  Με λουλουδάκια.  Κόκκινα.  Θα της την πήγαινε,  θα της την άφηνε.  Δεν θα έλεγε κουβέντα,  θα έφευγε.

Την μισώ,  είπε.  Δε θέλω να τη βλέπω.  Δε θέλω να υπάρχει.  Μ'  ενοχλεί το εκτόπισμα της.  Με ενοχλεί το γέμισμα της.  Κάποτε ήταν παραγέμισμα.  Το μπουκώθηκα.  Σα να στούμπωσα βαμβάκια το χώρο μου.  Σα να έκοψα με μαχαίρι τον αέρα μου.  Δεν χαμογελούσε ποτέ.  Δεν γελούσε ποτέ.  Δεν μιλούσε ποτέ.  Ποτέ από τα βάθη της.  Προσποιόταν.  Τόσο ρηχά ήταν τα νερά που μ' έπνιξαν,  είπε.  Ένα ποντίκι,  πέρασε κάθετα λίγο πιο πέρα από το σημείο του δρόμου όπου βρισκόμασταν.  Ένα χοντρό καλοταισμένο ποντίκι.  Άθελα μου,  μου ήρθε στο νου η φάση με την θάλασσα τίγκα στα τουμπιανιασμένα τρωκτικά.  Δυό ή τρία χρόνια πριν;

Χωρίσαμε.  Δεν θα την ξανάβλεπα,  δεν ζήτησα τηλέφωνο,  δεν ξέρω καν αν έχει προφίλ στο facebook,  ούτε πρόκειται να το ψάξω.  Λίγο πριν κάτι μου έλεγε για τη μάνα της.  Κάτι πως είχε τον τρόπο της και τη χειριζόταν.  Η μάνα την κόρη.  Πριν την αρρώστια.  Η αρρώστια ήρθε σαν ανακούφιση.  Σαν λύτρωση ένα περίεργο πράγμα.

Monday, May 18, 2015

Μάης / Ιούνης





Δεν ξέρω πως και γιατί αλλά κάποιοι είναι τύποι πρωινοί,  άλλοι μεσημεριανοί κι άλλοι νιώθουν ο εαυτός τους στα μαύρα μεσάνυχτα.
Εγώ είμαι του Μάη και του Ιούνη.
Αυτούς τους μήνες μπορείς να με αλείψεις στη φέτα σου
να με ραντίσεις στη σαλάτα σου
μπορείς να με κάνεις χαλί να με πατάς,  εγώ θα είμαι ολόκληρη εγώ..  δε χαλιέμαι βρε παιδί μου,  καταλαβαίνεις;
Και κάπου εκεί προς το κορύφωμα της μέρας,  όπου ο ήλιος βρίσκεται ακόμη ψηλά στον ουρανό κι ένα ώριμης άνοιξης αεράκι γλυκοφιλάει το τζάμι του παραθύρου μου, αν με βρεις με δέκα χέρια κι άλλα δέκα μάτια και άλλες είκοσι ψυχοκαρδιές μη τρομάξεις..  πάλι θα είμαι εγώ !

Saturday, May 16, 2015

προσδοκίες και όνειρα





πώς να μην έχεις προσδοκίες και όνειρα όταν καθημερινά με νύχια και με δόντια σκάβεις μονοπάτια εκεί που δεν υπάρχουν;  πως να λες ''ζωή''  και να μην νιώθεις τα βήματα;
πώς να αποδεχτείς το παρόν στο όνομα μιας γαλήνης;
πώς να λες ''ζωή''  και ''γαλήνη''  μαζί και να είναι ζωντάνια;
πώς να είσαι ζωντανός και να συμβιβάζεσαι;
''αποδέχομαι'' και ''συμβιβάζομαι''  στην ουσία δεν είναι ίδια;

Wednesday, May 13, 2015

σχέσεις εμπιστοσύνης;





Η εμπιστοσύνη,  και η φιλία  κτίζονται με το χρόνο και με τις δυσκολίες και αυτό το νιώθουμε συνήθως με ένα άτομο στη ζωή μας.  Όπως και την ανιδιοτελή αγάπη.  Όλοι οι υπόλοιποι ως διάττοντες έρχονται και παρέρχονται.  Οι σχέσεις χαλούν τόσο εύκολα όσο και φτιάχνονται.  

Tuesday, May 12, 2015

λίγο πριν τη δύση





Είχα πάει για ψώνια σήμερα κάπου στο κέντρο και επιστρέφοντας από παραλία είδα τον ήλιο να λάμπει λίγο πριν τη δύση του,  ακριβώς πίσω από την ''τρύπα''  ενός σύννεφου.
Ήταν τόσο όμορφη η στιγμή,  το απόγευμα,  η δροσερή θερμοκρασία,  ο Μάιος !

Αντίθετα,  μετά,  ο δρόμος για το σπίτι πάντα κουραστικός..

Friday, May 08, 2015

δ - ύ - σ - κ - ο - λ - ο





Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις ένα αφτί και να του ψιθυρίσεις ''δ - ύ - σ - κ - ο - λ - ο'' και να πιάσουν δυό χέρια μαλακά να στίβουν ένα ένα τα γράμματα,  να στάξει ουρανός;

Εγώ για σένα θα το 'κανα.
Μόνο για σένα !