Saturday, August 18, 2018

cheek to cheek





18 Αυγούστου,  αυτό το καυτό πρωινό του Σαββάτου,  όπου ο ιδρώτας κατέχει κάθε πόντο δέρματος στο κορμί,  αν με ρωτούσες θα σου απαντούσα ''ναι,  ακόμη!''.
Με άλλο τρόπο όμως!
Πιο ρεαλιστικά,  πιο συγκαταβατικά,  πιο ναι μεν αλλά,  πιο ήρεμα,  πιο γαλήνια,  λιγότερο διεκδικητικά,  χωρίς ερωτηματικά,  με απαντήσεις,  λιγότερο απαιτητικά,  με άλλες προσωπικές ανάγκες και με επίγνωση του καινούργιου εσωτερικού μου κόσμου.
Με τρόπο διαφορετικό ,  αλλά καθαρό.
''ακόμη ναι''!
Θα σου απαντούσα,
Αν με ρωτούσες!

Στα ηχεία,  το cheek to cheek

Thursday, August 16, 2018

ηδονικά





Μερικά συναισθήματα και κάποιες στιγμές,  με λέξεις δεν περιγράφονται.  Είναι πράξεις στο αποκορύφωμα των αισθήσεων που γδέρνουν,  εισχωρούν,  ποτίζουν,  διοχετεύουν,  τρυπούν,  καίνε ηδονικά!!!

Wednesday, August 15, 2018

δεκαπενταύγουστος





Δεκαπενταύγουστος,  είναι η καφτή αμμουδιά,  οι γιαλόπετρες που πληγώνουν τις πατούσες στο κατά μήκος της θάλασσας περπάτημα,  το κύμα που ορμάει κατά πάνω σου και δεν προλαβαίνεις να αποφύγεις,  το δέρμα που τσούζει από το αλάτι κι από τον ήλιο,  τα μαζεμένα φύκια στο βυθό,  ο ήχος από τα πούλια και τα ζάρια στη διπλανή ομπρέλλα,  οι όμορφοι άντρες που με ξεσηκώνουν και που παίζουν για ώρες τάβλι,  οι βρεγμένες πετσέτες με τα κρόσια στις ξαπλώστρες,  κυρίως οι μαύρες,  το κίτρινο μαγιώ,  το λευκό μαγιώ,  το μαγιώ στο χρώμα του μαυρισμένου δέρματος,  οι παγωμένες μπύρες,  οι ντομάτες και τα αγγουράκια από τον κήπο,  η πόλη που μοιάζει σαν να δόθηκε ένα σύνθημα φευγιού και κάποιοι το κατάλαβαν και άλλοι όχι,  το μπουρνούζι στο σκοινί που στεγνώνει στο μισάωρο,  τα μπισκότα που κόβουν την πείνα,  το κρέας με τις μελιτζάνες στο φούρνο,  τα μικρά παιδιά που παίζουν οπουδήποτε (είναι η παναγιά η ίδια)!


Monday, August 13, 2018

υπάρχουν και αυτοί





Εν τω μεταξύ,  οι άνθρωποι που είναι χορτάτοι από ζωή,  αντί να ασχολούνται με διάφορες μικροπρέπειες,  εκτιμούν την καλή κουβέντα,  την τέχνη,  τα ταξίδια.
Σπουδαία έννοια το ''εκτιμώ''.  Αναφέρεται σε ένα ποιοτικό βάθος που σπάνια το βρίσκεις.
Ακόμη πιο σπάνιες οι ''καλές κουβέντες''.  Κι ακόμη ακόμη πιό σπάνιο,  το να φύγεις από μια συνάντηση χωρίς να σε ταλαιπωρούν δεύτερες σκέψεις.

likes





Δεν καταλαβαίνω την επιθυμία των likes!  Τελευταία,  δεν καταλαβαίνω ούτε την παραμονή μας στο facebook.  Το μόνο που προσφέρει είναι χάσιμο χρόνου.  Ούτε καν επιφανειακή διασκέδαση.  Ούτε καν τροφή στη φαντασία μας.  Ούτε καν μάθηση,  δίδαγμα!
Γίναμε όλοι όμοιοι.  Άσχημα πουλιά που κράζουν.  Που νομίζουν πως έχουν βήμα.  Τίποτα!  Από όσα νομίζαμε,  ένα τίποτα.  Μηδέν. 

Sunday, August 12, 2018

πύργοι στην άμμο





Έχω πάθει πλάκα με το δυστοπικό ''Handmaid's Tale''.  'Εχω συγκλονιστεί.  Το δε συναίσθημα που μου δημιουργεί είναι από την μια θλίψη,  φόβος,  πίεση κι από την άλλη η επιθυμία να το φτάσω στο τέλος,  πράγμα αδύνατον να συμβεί σύντομα γιατί από ότι έμαθα,  εκτός από τους δύο κύκλους,  υπάρχει και ένας τρίτος με άγνωστη για μένα διάρκεια,  αλλά και μόνο που θα το διακόψω και θα περιμένω,  μου δημιουργεί συναίσθημα αγωνίας αλλά ίσως και ένα ξενέρωμα.
Βλέπω δύο με τρία επεισόδια τη μέρα,  με αποτέλεσμα να μην έχω κοιμηθεί καλά τις δύο τελευταίες νύχτες.  Ο ύπνος είναι απών και το κεφάλι μου γεμίζει από σκέψεις μαύρες,  κακές και άσχημες.  Ευτυχώς η θάλασσα,  το δροσερό αεράκι,  το κολύμπι ισορρόπησαν κάπως το μέσα μου.  Αν δεν ήταν και αυτές οι τεράστιες μωβ μέδουσες που σε ανύποπτο χρόνο,  βλέπουμε να πλέουν μπροστά μας θα μπορούσα να πως ήταν παράδεισος.
Μ'  αρέσει,  που σ αυτή την ακρογιαλιά,  σ'  αυτό το beach bar με τις μεγάλες φραντζωτές ομπρέλλες,  παίζουν πολλά παιδάκια,  ακούγονται παιδικές φωνές,  και με πλησιάζουν παιδικά χεράκια για να μαζέψουν τα παιχνίδια που ξέφυγαν από τον δρόμο τους.  Δεν μου αρέσουν οι μεγάλοι,  γιατί οι φωνές τους ακούγονται δυνατότερα από τις τσιρίδες των μικρών,  δεν μου αρέσουν οι λαμογίστικες φάτσες που κλείνουν δουλειές και ραντεβού στο κινητό τους,  ενώπιον όλων λουομένων και μη και δεν μ'  αρέσουν οι μυρωδιές από βαριά τσιγάρα που φέρνει ο αέρας στα μούτρα μου.
Μου αρέσουν τα ευγενικά αγόρια και κορίτσια που είναι σερβιτόροι,  τα χρώματα από τα διάφορα φουσκωτά,  το καλύτερο,  ήταν ένα διάφανο κόκκινο καρπούζι.  Μου αρέσουν όταν οι άνθρωποι αγαπιούνται και αγγίζονται κάτω από τις ψαθωτές ομπρέλλες,  μου αρέσουν τα σύννεφα που δημιουργούνται κάθε φορά σαν γκρίζα μπομπαράκια έτοιμα να  σκάσουν ψυχάλες,  που όμως τελικά φεύγοντας τις παίρνουν μαζί τους.  Μου αρέσει,  που υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που καταλαβαίνει τι λέω και οι συμβουλές του πιάνουν τόπο.  Μου αρέσει που βάζω από κάτω τα πρεσβιωπικά κι από πάνω τα γυαλιά ηλίου και διαβάζω ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο με κατακόκκινο εξώφυλλο.  Μου αρέσει που και άλλοι άνθρωποι στη θάλασσα διαβάζουν,  είναι λίγο σαν να ερχόμαστε μια ιδέα πιο κοντά.  Μου αρέσει να αποκρυπτογραφώ τους τίτλους αυτών των βιβλίων,  για την ακρίβεια αν δεν το καταφέρω,  πεθαίνω.
Μου άρεσε η όμορφη Ρωσίδα κυρία,  με το κατακόκκινο μανικιούρ,  που μπήκε στη θάλασσα με τα γυαλάκια της και στην επιστροφή,  περιέγραφε στον σύντροφο της το μέγεθος μιας μέδουσας που προφανώς συνάντησε στα βαθιά,  και έδειχνε με τα χέρια 50 x 50 χωρίς υπερβολή.
Μου άρεσαν τα δύο μικρά που ήρθαν τρέχοντας στους γονείς για να δηλώσουν με λαχτάρα πως είδαν πολλές μέδουσες αλλά και έναν ξιφία.
Εγώ,  ευτυχώς είδα μια και μοναδική περίπου τρία μέτρα μακριά μου για καλή μου τύχη προς το τέλος και αφού είχα καταευχαριστηθεί το μπάνιο μου.
Δεν μου αρέσει,  τώρα,  καθώς είμαι κουρασμένη και φαγωμένη,  πρέπει να ξεπλύνω τα αλάτια από το σώμα μου και τα μαλλιά μου.  Και μετά να ντυθώ και να τα στεγνώσω.  Θα ήμουν ευγνώμων αν κάποιος άλλος το έκανε αυτό για μένα!

Μιά Κυριακή,  δυό μέρες πριν την μεγάλη γιορτή του καλοκαιριού,  το δεκαπενταύγουστο.

Saturday, August 11, 2018






Παρ'  όλο που δεν ξέρεις τον τρόπο να καλμάρεις κάποιον,  μια που από τη φύση σου δε λες λόγια πολλά ούτε εμβαθύνεις,  όταν παίρνεις το μέρος μου,  σ'  αγαπώ δέκα φορές περισσότερο.  Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι που καταλαβαίνουν και ξέρω πως αυτό συμβαίνει μόνο με σένα,  ίσως επειδή έχουμε την ίδια λογική μερικές φορές,  ίσως επειδή έχουμε πάμπολλα κοινά βιώματα,  ίσως ακόμη,  επειδή έχουμε υποστεί τις ίδιες πιέσεις.


cheek to cheek