Wednesday, December 13, 2017

2046





Πού πάνε τα χριστούγεννα όταν φεύγουν;  Πού είναι τώρα τα χρόνια που ζήσαμε τότε;  Πού πάνε οι αγάπες όταν πεθαίνουν;  Πώς  μετατρέπονται οικεία πρόσωπα σε ξένα;  Πού κρύβεται το συναίσθημα όταν παύουμε να αισθανόμαστε; 

Οι έρωτες αυτοκτονούν

ακούγοντας μουσική!

Sunday, December 10, 2017





Κρύο που σε αναγκάζει να φορέσεις παλτό και κασκόλ.  Στολισμοί.  Χριστουγεννιάτικα δέντρα,  φωτεινά αστέρια,  αγιοβασίληδες και μολυβένια στρατιωτάκια.  Τάρανδοι και ξωτικά.  Πράσινο και βαθύ κόκκινο,  η κλασσική διχρωμία των γιορτών του Δεκέμβρη.  Κάπου σε χάνω και κάπου σε βρίσκω.  Συνήθως,  βρίσκεσαι όπου υπάρχει λάμψη.  Προσθέτεις πάντα,  λίγη παραπάνω μαγεία και χρυσόσκονη.  Κάπως έτσι,  κυλάει ο χρόνος μέχρι να φτάσει σιγά σιγά στο γύρισμα του.  

Thursday, December 07, 2017

απόφαση ζωής





Όλη νύχτα,  κρατούσε το γράμμα του πάνω στο στήθος της.  όλη νύχτα,  χωρίς να κλείσει μάτι,  άγρυπνη,  πλάι στο αναμμένο τζάκι,  ξαπλωμένη στο στενό καναπεδάκι με ένα ελαφρύ,  μάλλινο σκέπασμα στα πόδια της.  Στην δεξιά πλευρά,  βρισκόταν ένα ψεύτικο,  ψηλό και πυκνό χριστουγεννιάτικο δέντρο,  στολισμένο με μικρά στολίδια που στραφτάλιζαν κάτω από τα λαμπερά,  χρωματιστά φωτάκια που αναβόσβηναν χωρίς σταματημό.  Ένας σωρός από μικρά στολίδια,  που περίμεναν έντεκα ολόκληρους μήνες υπομονετικά στην αποθήκη,  που και φέτος τα έβγαλε με την ίδια λαχτάρα και τα τοποθέτησε ένα ένα στο κάθε κλαδί,  μιλώντας τα,  κανακεύοντας τα,  αναφέροντας με την ίδια θέρμη στο καθένα τη δική του,  προσωπική ιστορία.  Πού ήταν πριν,  πώς ήρθε σ'  αυτό το σπίτι,  πόσα χρόνια έμεινε,  πόσο αγαπήθηκε!
Κάπως έτσι ένιωθε και η ίδια,  αυτό το παράξενο,  γιορτινό βράδυ,  σαν να είχε τη δική της,  ιδιαίτερη ιστορία,  που απόψε,  τούτη τη στιγμή,  θα έπρεπε να της δώσει μια συνέχεια,  παίρνοντας την μεγάλη απόφαση.  Να φύγει ή να μείνει;  Το γράμμα,  ο αγαπημένος της,  τα λόγια του που την προσκαλούσαν εκεί κοντά του και που αυτός ήταν τόσο μα τόσο μακριά,  σε μια άλλη ήπειρο για την κυριολεξία.  Αυτή ήταν πραγματικά μια πολύ σοβαρή απόφαση,  μια απόφαση ζωής.  

Wednesday, December 06, 2017

άμα





Ο πρώτος άι βασίλης της παιδικής μου ζωής,  φορούσε άσπρη φορεσιά και είχε μακριά,  λεπτή γενειάδα.  Τεσσάρων χρονών παιδάκι και μου είχε δημιουργήσει ενοχές,  ''άμα είσαι καλό κορίτσι,  θα σου δώσω το δώρο σου,  Άμα''!  Άμα!  Κι εγώ έσκυψα το κεφάλι και χαμογέλασα και υποσχέθηκα ''ναι θα είμαι''.  Και κράτησα την υπόσχεση μου μέχρι σήμερα.  Έπιασε τόπο εκείνο το δώρο,  που ήταν το πιό όμορφο όλου του κόσμου.  Ήταν μια μικρογραφία για παιδιά,  αναπαράσταση της πραγματικότητας των μεγάλων.  Και ήταν όλα τόσο τακτοποιημένα στις θέσεις τους,  μα τόσο μετρημένα και τόσο τακτοποιημένα.  Κι ακόμη έτσι συμβαίνει..  αν δεν είναι κάποια πράγματα σωστά τοποθετημένα στην θέση τους,  δεν είναι χριστούγεννα.

Tuesday, December 05, 2017

τρυφερότητα





Να γράφεις με τρυφερότητα για τους φίλους σου,  για τους δικούς σου,  για τη ζωή,  δεν είναι η διαφορετική,  θετική ματιά,  είναι που έχουν αγαπηθεί όλα σου τα δάχτυλα,  από το μεγάλο ως το πιό μικρό,  όλα μαζί και ξεχωριστά ένα ένα.  Μόνο έτσι μπορείς να πατάς ακόμη και στο πιο βρώμικο πάτωμα,  ελαφριά και κομψά σαν μια αυθεντική,  γαλαζοαίματη πριγκίπισσα.

Sunday, December 03, 2017

της νύχτας





Ήμουν έξω από το παλιό μου σχολείο,  καθόμασταν στις σιδεριές και χαζομιλούσαμε με μια φίλη,  φορούσαμε μακριές φαρδιές φούστες μιας άλλης εποχής,  είχαμε όμορφα μαλλιά και ελαφριά βαμμένα χείλη,  γέρναμε πίσω τις πλάτες και τινάζαμε τα νεανικά κεφάλια μας σε κάθε γέλιο που ακουγόταν ζεστό και γάργαρο,  όταν πέρασε ένα αυτοκίνητο,  όχι με ταχύτητα,  αλλά σιγά σιγά,  σαν να ήθελε να μου δώσει την ευκαιρία να αποτυπώσω κάθε καρέ της σκηνής με λεπτομέρεια.  Εκείνος,  καθόταν πίσω και δεξιά,  και όχι στη θέση του οδηγού,  πράγμα που αμέσως μου έκανε εντύπωση.  Δήλωνε αδυναμία αυτού του ανθρώπου,  σαν κάπου να οδηγείτο χωρίς τη δική του θέληση και λυπήθηκα,  εν τω μεταξύ έδειχνε σαν η πρόσοψη του σχολείου μου να του ήταν γνώριμη,  κοιτούσε με θέρμη,  σαν να ήθελε να θυμηθεί,  ή να ξαναζήσει στιγμές παλιότερες που κάποιες ιδιάζουσες καταστάσεις,  ίσως ένας έρωτας να τον είχαν φέρει.  Ένιωθα τις αναμνήσεις που περνούσαν σαν κινηματογραφική ταινία από το πρόσωπο του,  το γέλιο μου έκανε μια μικρή παύση,  ήξερα πως υπήρχα στο περιεχόμενο αυτών των αναμνήσεων,  αδυνατούσα όμως να τις κάνω δικές μου. 
Ανακουφίστηκα,  όταν το αυτοκίνητο που ήταν μέσα πέρασε και έφυγε και έτσι τελείως φυσικά συνεχίσαμε την κουβέντα μας με την φίλη μου.  Θέλοντας να δώσω μια ταυτότητα σ'  αυτό το πέρασμα,  όπου συμμετείχα τότε,  ως κάτι άλλο από αυτό που ήμουν σήμερα,  το απέδωσα στην αχαλίνωτη φαντασία μου και στην αδάμαστη νεανική ορμή μου,  να ζήσω πράγματα,  ακόμη και δημιουργώντας τα!

Monday, November 27, 2017

advent calendar από την Ναταλία

Μια πολύ ωραία,  βροχερή,  αλλά με χριστουγεννιάτικη διάθεση εβδομάδα ξεκινάει.  Η Ναταλία μας προτείνει ένα χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο με πολύ μαγεία!!!


2046