Tuesday, June 01, 2010

με αφορμή μια φωτογραφία

Ένα φλυτζάνι διπλός ελληνικός, το μοναδικό τσιγάρο της ημέρας, το ραδιόφωνο στα 94,8 FM και ασταμάτητη βροχή από νωρίς το πρωί. Το στρόγγυλο τραπεζάκι με τη μαρμάρινη επιφάνεια ίσα που αντανακλά τη συννεφιά από το παράθυρο.

Στα χέρια της μιά φωτογραφία. Ένα κομάτι χαρτί με ευθείες κομμένες άκρες. Ασπρόμαυρη. Επαναλαμβανόμενες φόρμες. Ομπρέλλες.

Παρ όλα αυτά τη μέρα εκείνη δεν έβρεχε.
Είχαν ξεκινήσει μεσημεράκι σχεδόν, με άδεια από τη δουλειά και οι δυό, γιά μία γραφειοκρατική υπόθεση που τελικά δεν έγινε, ήθελε λέει άλλα δυό τρία χαρτιά να προσκομίσουν, κι έτσι βρέθηκαν στο κέντρο της πόλης με χρόνο που δεν ήξεραν τι να κάνουν, κι ο ήλιος ήταν κουραστικός γιά βόλτες παρ όλο που ήταν ακόμη Μάης.

Τον κοίταξε και της φάνηκε ''κάπως''.
-Τι έχεις εσύ σήμερα; τον ρώτησε.
-Τίποτα βρε.. απάντησε λίγο ενοχικά.
Όποτε δεν είχε διάθεση γιά τον άλφα ή βήτα λόγο έτσι το αντιμετώπιζε ''ενοχικά''..
-Πάμε τότε γιά καφέ;
Τον είδε που μουτσούνιασε.
-Τι έχεις; Κακώς ρωτούσε αφού τον ήξερε!
-Δε θέλω καφέ, θα με χαλάσει περισσότερο.
-Άρα κάτι έχεις!
-Τι άλλο μπορώ να πιώ;
-Πάρε μια σοκολάτα, ένα τσάι..
-Θα πάρω ένα τσάι..

Το καφέ ήταν από τα ομορφότερα της πόλης, γεμάτο κι ας ήταν καθημερινή, σ αυτή την πόλη πάντα ήταν γεμάτα όλα τα καφέ, όλος αυτός ο κόσμος της θύμιζε πολλές φορές τσαμπιά από κόκκινα σταφύλια, ζουμερά και έτοιμα να δώσουν τον χυμό τους γιά το πιό νόστιμο κρασί, ακόμη και σε περιόδους που όλοι γκρίνιαζαν γιά την τεράστια οικονομική κρίση.. και γιά τις επιπτώσεις που θα ελάφρυναν τις τσέπες τους μα και τα όνειρα τους..

Δε μίλησαν πολύ. Συνήθως όταν μιλούσε αυτός, αυτή φανερά δεν άκουγε κι όταν μιλούσε αυτή, αυτός απαντούσε μ ένα ναι ή όχι, ή κουνούσε το κεφάλι ή καμμιά φορά σκάλωναν σε κάποιο θέμα όπου διαφωνούσαν και πραγματικά περίεργα, ποτέ δε δέχονταν πως μπορεί να είχαν διαφορετικές απόψεις ακόμη και στα πιό μικρά θέματα γιατί στο κάτω κάτω μπορεί κάθε μέρα να κοιμόταν και να ξυπνούσαν μαζί όλα αυτά τα χρόνια αλλά παρέμεναν δυό τελείως μα τελείως διαφορετικοί άνθρωποι.

Είχε μαζί της την φωτογραφική μηχανή και του έδειχνε όλες τις τελευταίες της φωτογραφίες και που και που θυμόταν και διάφορα γεγονότα, γιατί η φωτογραφία δεν είναι μόνο το κάδρο που βλέπεις, αλλά είναι και το πριν, και το μετά, πολλές φορές κι ακόμη περισσότερα και σκέψεις και συναισθήματα και πράγματα που ειπώθηκαν τότε κι άλλα που δεν ειπώθηκαν, είναι πολλά!

Αυτός χαμογελούσε, ποτέ της δε μπόρεσε να μπει απόλυτα στην ψυχολογία του κι αν τον είχε κουράσει με όλη αυτή την τάση της να ζει με μια υπερβολή, μ ένα τρόπο δικό της, όπως πχ κάποιες φορές επαναλάμβανε ένα γεγονός και δυό και τρεις φορές, έκανε πως ξεχνούσε πως το είχε πει, κι επαναλάμβανε για να δώσει έμφαση, θαρρείς κι έτσι πολλαπλασίαζε την δύναμη και την ένταση της στιγμής, με τρόπο παιδιάστικο, κι αφελή μα τρυφερό μόνο που δεν ήξερε αν την έκανε αγαπητή όλο αυτό ή κουραστική, μα ακόμη κι αν αυτός μια μέρα της έλεγε ''φτάνει πια με κούρασες'', αυτή θα τον κοιτούσε με ύφος παρακαλετό και πάλι θα συνέχιζε τον δικό της τρόπο γιατί μόνο αυτόν ήξερε και οι άνθρωποι έτσι γεννιούνται, δεν αλλάζουν..

Στην έξοδο είδε τις ομπρέλλες της φωτογραφίας έκανε λίγο πίσω, και τράβηξε..
Είχαν ένα χρώμα φλογερό κόκκινο και τα χερούλια τους έμοιαζαν με λαιμούς κύκνων που είχαν πιάσει σοβαρή συζήτηση μεταξύ τους..




α) στη Θεσσαλονίκη τα καφέ και όχι μόνο θα είναι πάντα γεμάτα ανεξαρτήτως συνθηκών ;)))
β) σήμερα βρέχει ασταμάτητα και πολύ γουστάρω
γ) θέλω πολύ να γράφω, μα οι σκέψεις δε γίνονται πιά λέξεις κι αν θέλω να είμαι περισσότερο ειλικρινής, δεν υπάρχουν καν σκέψεις..
δ) κάπου το άκουσα σήμερα κ μου άρεσε πολύ πως ''είναι λεχώνα η ζωή και γεννά ελπίδες.. αρκεί να ξέρεις να ελίσσεσαι''..


η φωτό δική μου εδώ

12 comments:

  1. ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ:))))

    ReplyDelete
  2. @..σκρουτζακο

    επισης!

    ReplyDelete
  3. Άμα είναι τέτοια τα αφηγήματα που γεννάς, όταν δεν έχεις πια σκέψεις διόλου... τι να πω:
    Να ευχηθώ να μη έχεις ποτέ πια σκέψεις!

    Υπέροχο κείμενο, ακριβό, Στέλλα...

    ReplyDelete
  4. @ aster-oid μου
    σ ευχαριστω που ισως να μη σε τρελαινουν οι φωτογραφιες μου αλλα τα κειμενα μου, δε σε αφηνουν ποτε αδιαφορο οσο απλοικα κι αν ειναι..

    ;)))

    ReplyDelete
  5. Κανένα κείμενο δεν είναι απλοϊκό...αν σκεφτείς ότι κρύβει μέσα του μυρωδιές, συναισθήματα, χρώματα, γεύσεις....

    By the way, οι φωτογραφίες σου είναι υπέροχες. Keep shooting καλή μου.. ;)

    ReplyDelete
  6. @..ευη..

    μαλλον φταιει το οτι νιωθω να τρεχω κ να κουραζομαι με τις φωτογραφιες..

    μαλλον και πως σ αυτη τη φαση τις αγαπω περισσοτερο..

    ουτως ή αλλως ολοδικα μου γεννηματα ολα.. οι μυρωδιες κ τα συναισθηματα παντου νομιζω..

    ReplyDelete
  7. Και οι σταγόνες της βροχής έκαναν τις παθιασμένες από τη κουβέντα ομπρέλες να χάσουν το χρώμα τους. Μου αρέσουν τα καφέ στη Θεσσαλονίκη. Μου αρέσει η φώτο σου μου θύμισε τις κουτσομπόλες πάπιες του πάρκου. Πέρασε ένας μήνας και αναρωτήθηκα πολλές φορές που βρίσκεσαι, μάλλον μου έλειψες :)

    ReplyDelete
  8. @..roundel..

    πραγματι, οι ομπρελλες ειχαν ν εξαιρετικο κοκκινο χρωμα αλλα χανοντας το εγιναν ακομη πιο ιδιαιτερες..

    ειμαι εδω.. μπορω να μην ειμαι;;;)))
    νομιζω πως οσο ζω θα ειμαι εδω..

    ReplyDelete
  9. Κι έλεγα ότι χτες και σήμερα δεν έβρεξε στη Θεσσαλονίκη, οπότε ή ήταν παλιό το κείμενο ή μένεις πλέον αλλού!
    Αλλά τελικά ήταν προφητικό!!
    Φιλιά!

    ReplyDelete
  10. Η περιγραφη σου ειναι η καλυτερη φωτογραφια !

    ReplyDelete
  11. @..knostantine..

    μα εβρεχε..

    ReplyDelete
  12. @..caesar..

    δε σε πιστευω ;)
    αλλα σ ευχαριστω!

    ReplyDelete