Sunday, October 07, 2012

σκέψεις

''Κοιτάξτε τον άνθρωπο μπροστά σας έτσι όπως θα κοιτάζατε ένα ηλιοβασίλεμα ή ένα βουνό.  Αντιληφθείτε με ευχαρίστηση αυτά που βλέπετε. 
Αντιληφθείτε το άτομο από μόνο του,  ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο.  Σε τελική ανάλυση,
αυτό θα κάνατε και μ' ένα ηλιοβασίλεμα.  Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα λέγατε,  ''Αυτό το ηλιοβασίλεμα θα 'πρεπε να έχει πιό πολύ μοβ'', ούτε ''Αυτό το ηλιοβασίλεμα θα 'πρεπε να είναι πιό ψηλό στη μέση''.  Απλώς θα το κοιτάζατε με απορία και θαυμασμό...''

Zinker,  1977

8 comments:

  1. Πανέμορφο...
    Μακάρι να κοιτάζουμε τον κάθε άνθρωπο με αγάπη. Γιατί αυτό μου θυμίζει η ανάρτηση: την αγάπη...
    Η αγάπη είναι ασύνορη, απροϋπόθετη, πληθωρική, χαοτική, εκρηκτική.
    Μακάρι να αποκτήσουμε μάτια που θα μπορούν να βλέπουν τους άλλους με αγάπη.

    ReplyDelete
  2. Πόσα πολλά "μακάρι" μου γέννησαν αυτά τα λόγια. Μακάρι να πράτταμε έτσι. Γιατί ως συναίσθημα υπάρχει. Μα στην πράξη...θέλει κόπο πολύ μεγάλο να φτάσεις στην ΑΠΟΔΟΧΗ...
    *να μου φροντίζεσαι...περιμένω καφέ...;)

    ReplyDelete
  3. Απολυτη αποδοχη σε κατι τοσο πολυδιαστατο, τον ανθρωπο;; Επικινδυνο και υπερβολικο μου ακουγεται.
    Αλλα μου αρεσε η σκεψη αυτη του Ζινκερ :)

    καλημερα :)

    ReplyDelete
  4. Όταν αποφασίσουμε ότι μας αρέσουν οι άνθρωποι έτσι όπως είναι, χωρίς μεταποίηση τότε θα έχουμε αποδεχτεί τα λόγια του.

    ReplyDelete
  5. Υπέροχο.
    Μακάρι να μπορούσαμε αλήθεια να δούμε τους ανθρώπους έτσι..

    ReplyDelete
  6. ΥΠΕΡΟΧΟ!
    πόσο πιο απλά θα ήτανε τα πράγματα αν κοιτούσαμε έτσι τους ανθρώπους :)

    ReplyDelete
  7. Πόσο δίκιο έχει! πολύ ωραία η παρομοίωση!

    ReplyDelete

2046