Sunday, June 09, 2013

προορισμοί και πραγματικότητα





Ήταν ένα καλοκαίρι με μικρό παιδί και κόσμο τριγύρω περιορισμένο σε αυστηρά τυπικά πλαίσια.  Μπορούσα κι έδειχνα υπομονή σε πράγματα κι ανθρώπους που δεν ταίριαζαν με το σκεπτικό και τη φιλοσοφία μου που ήταν ακόμη στα σπάργανα,  εύκολα έλεγα ναι,  εύκολα έβαζα νερό στο κρασί μου,  δύσκολα όμως το αποδεχόμουν μέχρι την τελική ευθεία όπου σηκώθηκαν τείχη ώστε να προστατευτούν όλα αυτά τα μωρά που έκρυβα μέσα μου και που στην πορεία μεγάλωσαν και θέριεψαν κι απέκτησαν και άποψη και φωνή και κυρίως έμαθαν να φωνάζουν ΄΄όχι΄΄.
Εκείνο το καλοκαίρι,  μας έφταναν τα χρήματα για έναν ολόκληρο μήνα διακοπών στη χαλκιδική και περίσσευαν για ένα μικρό ταξιδάκι σε γειτονική χώρα. Ξένη χώρα, άλλος πολιτισμός,  άλλη πολιτική κατάσταση,  διαφορετικά τα πρόσωπα των ανθρώπων,  σκυθρωπά,  μαζεμένα,  μίζερα.  Τίποτα δεν έδειχνε πως περνούσαν καλά,  μαγαζιά με παιχνίδια λιγοστά που μας γύριζαν σε μια Ελλάδα του '50, πάμφθηνα,  ενώ εμείς πληρώναμε αδρά την Barbie και τον Ken που έσκαγαν μύτη από την εταιρεία matell μαζί με όσα τους συνόδευαν,  άλογα,  άμαξες,  ροζ μοτοσυκλέτες,  σοκολατερίες,  ρουχισμό κλπ
Αγοράσαμε ένα βαλιτσάκι με ιατρικά σύνεργα,  θερμόμετρο,  πιεσόμετρο,  ένεση όλα σε μικρογραφία περισσότερο για πλάκα που το κόστος του ήταν μηδαμινό για το πορτοφόλι μας.  Τότε ακόμη είχαμε μόνο μια κόρη,  ο γιός μου ήρθε 3-4 χρόνια μετά.
Το ξενοδοχείο ήταν συμπαθητικό και σε κάποια γωνία πολύ κοντά μια λουλουδού πουλούσε τριαντάφυλλα κήπου σχεδόν τσάμπα.  Αγοράσαμε ένα μεγάλο μπουκέτο χρώματα και βάλαμε τα κοτσάνια τους σε ένα ποτήρι με νερό πλάι στο παράθυρο.
Επίσης θυμάμαι ότι επισκεφτήκαμε ένα κατάστημα ηλεκτρικών ειδών,  είχαν πρωτοβγεί τα video εκείνη την εποχή,  ούτε cd ούτε dvd players παρά εκείνες οι μπαμπάτσικες κασέτες,  από τις πρώτες που νοίκιαζαν τα video club που κι αυτά έκαναν δειλά δειλά την εμφάνισή τους.
Το μαγαζί με τα ηλεκτρικά έμοιαζε λίγο πιο αξιοπρεπές από το παιχνιδάδικο αλλά διαδιδόταν ψιθυριστά πως ήταν μόνο για τους τουρίστες..  οι ντόπιοι είχαν εξευτελιστικα ποσά στο πορτοφόλι τους για να διεκδικήσουν.
Δεν ψωνίσαμε,  το ίδιο καλοκαίρι αποκτήσαμε video σαν δώρο από συγγενείς που είχαν κάνει ταξιδάκι στην Κύπρο.

Τα επόμενα καλοκαίρια πιάσαμε τα νησιά.  Θέλαμε να νιώθουμε τουρίστες στον τόπο μας κι όλη αυτή την ελευθερία και ατμόσφαιρα που σου δίνει το ''μπαίνω σε καράβι για να φτάσω κάπου''.  Δεν ξαναπήγαμε χαλκιδική ποτέ παρά ελάχιστες φορές,  ασήμαντες σχεδόν..

Πολλά νησιά,  μεγάλα,  μικρά πολλές φορές και δύο τη φορά.  Νεότεροι πηγαίναμε Κυκλάδες,  λιγότερο Δωδεκάνησα,  περισσότερο Σποράδες,  Αιγαίο πάντως,  πολύ αργότερα βουτήξαμε και στα παγωμένα γαλάζια του Ιονίου.  Θυμάμαι να πηγαίνουμε σε νησί και να ξεχνιόμαστε,  18 μέρες στην Πάτμο και για συνέχεια 5 μέρες Σάμο,  15 μέρες στην Πάρο και καπάκι μια βδομάδα Σαντορίνη.  Εκτός από τις πρώτες δυό φορές,  μετά πάντα με παιδί,  κι αργότερα με δυό παιδιά.  Ταξίδια ολόκληρα,  να ξεκινήσεις από Θεσσαλονίκη χαράματα,  να φτάσεις Πειραιά,  να περιμένεις το καράβι και το ίδιο βράδυ να βρεθείς στον ποθητό τόπο.  Τους χειμώνες λαχταρούσαμε προορισμούς και τα καλοκαίρια τους βιώναμε.

*

Θυμάμαι όλες εκείνες τις στιγμές με ιδιαίτερη συγκίνηση,  αν ήταν να τις ξαναζήσω δεν θα αφαιρούσα ούτε θα πρόσθετα τίποτα.

*

Αφιερωμένο το κείμενο στη συζήτηση που κάναμε χθες καθισμένοι κάτω από τη σκιά ενός δέντρου κάπου στην Αγ. Δημητρίου..

-αλήθεια τι θα προτιμούσες σκόπελο ή αλόννησο για φέτος
-χχμμμ (σκεψη)  μάλλον σκόπελο
-πόσα χρόνια έχουμε να πάμε;
-από το 2008
-εε ειναι πολλά τότε να πάμε
-χχμμ δεν είναι δύσκολο,  κι η αλόννησος θα ήταν όμορφη
-εε ναι αν θέλεις κάτι για λίγες μέρες
-δε θα μείνουμε πολύ,  τρεις νύχτες
-(γέλιο) μήπως πρέπει να πάμε το πρωί και να επιστρέψουμε το βράδυ;
-(σκέψη)
-θα νοικιάσουμε εκεί αυτοκίνητο
-ναι! δεν εχει καράβι από εδώ
-πρέπει να πάμε Βόλο
-(σκέψη)
-κι όταν τελειώσουν οι τρεις νύχτες θα έχουν πετάξει 1500 ευρώ
-(σκέψη)
-(απογοήτευση και συνειδητοποίηση της πραγματικότητας)

8 comments:

  1. Ξέρεις τι σκέφτομαι ρε φεγγάρι μου? Ναι, υπάρχουν απίστευτες αλλαγές απο το τότε στο τώρα στο οικονομικό κομμάτι. Μα μαζί με την πίεση στην τσέπη πιέσαμε και τα όνειρα μας, τον αυθορμητισμό, αυτό το ταξίδι με τη μια χωρίς πολλές πολλές σκέψεις. Γιατί αν το καλοσκεφτείς, τώρα μπαίνει εμπόδιο το χρήμα, μα στο μέλλον δεν θα έχει μεινει καμία ανάμνηση σαν αυτές τις υπέροχες που κατέθεσες...Μήπως λοιπόν δεν θέλει κόπο, αλλά τρόπο? Κάπου εκεί υπάρχουν εναλλακτικές. Η διάθεση είναι το ζητούμενο θαρρώ...

    ReplyDelete
  2. εναλλακτικες;
    βεβαιως τις σκεφτηκαμε κι αυτες!

    αφηνουμε αλοννησο που ειναι μακρια και παμε θασο ή σαμοθρακη που ειναι πιο κοντα
    στη σαμοθρακη ειχαμε μεινει 5 νυχτες και καναμε 600 χλμ στο συνολο
    δεν ειναι οι εποχες που δεν θα σκεφτεις τη βενζινη

    εκτος κι αν πας με τη συγκοινωνια, δε ξερω η φαντασια μου δεν εφτασε ως εκει..

    αυτο το 1000-1500 ευρω για διακοπες δεν υπαρχει πια
    ουτε τα μισα για να ειμαι πιο συγκεκριμενη

    πως! θα υπαρχουν αναμνησεις γιατι οχι; απο περαια, ν. επιβατες, επανωμη χχχ

    ReplyDelete
  3. Ε, μα ναι. Και αυτά εναλλακτικές είναι δε το συζητώ...;)
    Μια χαρά εικόνες έτοιμες να τις γευτούμε λοιπόν...

    ReplyDelete
  4. @ βολτιτσα μου το οτι η ζωη μας εχει αλλαξει και το οτι γευομαστε νεες εικονες δε σημαινει οτι δεν θυμομαστε παλιοτερες που ουτως ή αλλως για χι λογους ειναι και πιο σημαντικες (ημερομηνιες ζωης ;)

    και το αντιθετο

    ε; ε;

    ReplyDelete
  5. Ευτυχως τα εζησες και εχεις υπεροχες αναμνησεις. Και τωρα θα δημιουργησουμε άλλες αναμνησεις.

    Θα βαλουμε διαφορετικες προτεραιοτητες, θα εστιασουμε αλλιως στην ευτυχια. Θελει να μαθουμε να διαχειριζομαστε τις καταστασεις, να ζουμε τη ζωη οπως μας ερχεται. Και να αναπολουμε ευτυχισμενα, οπως κανεις κι εσυ εδω κι εγω το κανω συχνα :)


    ReplyDelete
  6. @ dee dee

    μπορουμε κι αλλιως;
    κυριως διαχειριζομαστε καταστασεις

    αλλα οι πρωτες στιγμες μια ολοκληρης ζωης παραμενουν παντα στο μυαλο ε; ε;

    ReplyDelete

  7. Αυτό το χιλιάρικο στην Ελλάδα για να πας από δω και από κει δεν υπάρχει πια για κανέναν φεγγαράκι. Οπως είπες, ούτε τα καν μισά!
    Κάτι καλό όμως έχει και όλο αυτό: Επαναπροσδιορίζεις τα πράγματα, ψάχνεις καλύτερα, βρίσκεις value for money καταστάσεις, ίσως χάνεται ο μεγενθυντικός φακός που υπήρξε κάποτε και τώρα βλέπουμε και εμείς σαν ταξιδιώτες και οι άνθρωποι που προσφέρουν τις (τουριστικές)υπηρεσίες τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Γίνεται ενα ξεκαθάρισμα, πετιούνται τα σκουπίδια και λάμπουν τα διαμαντάκια ανάμεσα στα κάρβουνα, απλά λίγο χρόνο περισσότερο θέλει πια να τα ψάχνεις...
    Το Πάσχα, αν και χρήματα δεν υπήρχαν καθόλου για διακοπές βράθηκα στον Πόρο τυχαία.(με τραβήξαν από το μανίκι τελευταία στιγμή) Τον σνόμπαρα (η ηλίθια) τόσα χρόνια, καθότι λάτρης της Ύδρας και με συγγενείς στις Σπέτσες τόσα χρόνια δεν έβρισκα το λόγο να "χάσω" χρόνο κι εκεί... Τούτο Πάσχα συνειδητοποιήσα το λάθος μου, καθώς με ελάχιστα χρήματα, πέρασα τελεια, σε έναν προορισμό τόσο κοντά στην Αθήνα και με κάτι ναι, από την αύρα του 50' 60'...Τα φιλιά μου και καλό προγραμματισμό όπου και να πάτε!

    ReplyDelete
  8. @ ναι ειναι πολυ σημαντικος ο προγραμματισμος και σιγουρα υπαρχουν τροποι αρκει να εχεις εστω τα μισα χχχ
    πολλες υποχρεωσεις βρε παραμυθακι μου!

    ααα αυτη η αυρα του '50 '60 μ αρεσει πολυ!!!

    ReplyDelete

αύγουστος