''Ενα φλιτζάνι καφές, ένα τσιγάρο που καπνίζεις και το άρωμά του σε διαπερνά, τα μάτια μισόκλειστα μέσα στο ημίφως του δωματίου... Δεν θέλω τίποτε άλλο από τη ζωή εκτός από τα όνειρά μου και αυτό... Λίγο είναι; Δεν ξέρω. Μήπως ξέρω τι είναι λίγο και τι πολύ;'' Φερνάντο Πεσσόα
Είναι ας πούμε, σα να βλέπεις ξαφνικά έναν γνωστό που έχεις να τον δεις χρόνια, που σας ενώνει ένα κοινό παρελθόν, που σου φέρνει εικόνε...
οταν θα βγει αυτο.. και οι σελίδες του δεν γεμίσουν λεκέδες απο καφε, και δακρυα..και μάθουμε να εκτιμούμε τα συναισθηματα τοτε ισως ολα οσα αξίζουν να μείνουν αναλλοίωτα στο χρονο χωρις μετάνοια.
ReplyDeleteετσι!
DeleteΆραγε ο χρόνος αφήνει κάτι αναλλοίωτο; Χμ...
ReplyDeleteΝα περνάς όμορφα Φεγγαρένια μου.
Φιλιά.
χχμμμ
Deleteισως ναι.. ισως οχι..
Δεν αξίζει τόσο το να σου το πει ένα βιβλίο, όσο το να σου το αποδείξει ένας άνθρωπος. Μείνε στις αστυνομικές περιπέτειες και ψάξε τον άνθρωπο ;)
ReplyDeleteπανε χρονια που εχω παψει να ψαχνω ανθρωπους..
Deleteμεσα μας ολα..