Sunday, December 07, 2014

πέπερμιντ





Είναι σαν αυτή την αίσθηση της καραμέλλας και τη γλύκα που αφήνει καθώς σιγολειώνει στο στόμα κι ακόμη ακόμη αυτό το ό,τι τελειώνει και ή θα πρέπει να βάλεις στο στόμα σου κι άλλη,  ή θα πρέπει να αφήσεις τη γεύση σιγά σιγά να εξατμιστεί.  ώστε να είναι έτοιμο να δεχτεί την επόμενη..

2 comments:

  1. Λατρευω παντα τις φωτογραφιες που επιλεγεις! Και αγαπω τον τροπο που γραφεις. Ισως ειναι κι επειδη εχουμε μοιραστει και καποιες στιγμες τετ-α-τετ και νιωθω σαν να ειμαστε σε ενα τραπεζακι διπλα στο παραθυρο, στο Κανταθ -κλεινει το Κανταθ :( - και τα λεμε :).
    Οι ευχαριστες γευσεις, οσο περνουν τα χρονια ειναι πιο σπανιες. Εμεις γινομαστε πιο εκλεκτικοι και δεν απολαμβανουμε πλεον την ιδια γκαμα γευσεων ή εχει "χαλασει" καπως η πρωτη υλη και με δυσκολια πετυχαινει η συνταγη; Δεν ξερω. Παντως με εχω πιασει συχνα να μηρυκαζω αγαπημενες γευσεις τους παρελθοντος απο φοβια οτι η επομενη γευστικη ευχαριστη εκπληξη θα αργησει.

    Μ'αρεσει καθε Δευτερα να βρισκω μαζεμμενες αναρτησεις σου να διαβαζω :)

    Καλη εβδομαδα ξανθουλα μου

    ReplyDelete
    Replies
    1. κι αν δεν εχουμε μοιραστει πραγματα!
      ωστε κλεινει το Κανταθ; ποσο κριμα!

      μ αρεσει που εισαι αληθινη.. οσο θα μπορουσε να ειναι ο καθενας μας.. παραδεχεσαι για τον εαυτο σου πραγματα, δεν συμβαινει συχνα αυτο και ναι ετσι ειναι οπως τα λες..

      εμενα να δεις ποσο μ αρεσει οταν σε βρισκω :)

      καλη εβδομαδα κοριτσι

      Delete