Sunday, February 28, 2016

η μπαλονού





Σηκώθηκε αξημέρωτα,  ούτε έξη,  Σάββατο πρωί,  με την τσίμπλα ακόμη στο μάτι,  έβαλε μπόλικο αλεύρι στον πάγκο της κουζίνας,  μια μπάλα λαδωμένο ζυμάρι που είχε φτιάξει από χθες,  κι άλλο αλεύρι,  κι άλλη μπάλα ζυμάρι..  ο πλάστης να κάνει ευλίγιστα τα δάχτυλα,  να κυλάνε και να στρώνουν το ζυμάρι σε φύλλο,  να γεμίζει τρία κάτω,  τρία πάνω το στρόγγυλο αλουμινένιο ταψί,  στη μέση η γέμιση από λογής λογής χορταρικά αγορασμένα στη λαική της Παρασκευής,  δυό στενά πέρα από το σπίτι.
Σκούπισε τα χέρια στην ποδιά και μετά πήρε μια με τις παλάμες όλο το πρόσωπο,  να αισθανθεί τα μάγουλα,  να νιώσει το μέτωπο..  να στρώσουν τα βλέφαρα.  Άνοιξε το φούρνο κι έβαλε να ψήνεται την πίτα.  Συμάζεψε τον πάγκο,  τα πιάτα που είχαν απομείνει στο νεροχύτη τα έβρεξε με νερό και σαπούνι και τα άφησε να στραγγίζουν στο διχτυωτό,  αριστερά κάτω από το παράθυρο.  Ακόμη νύχτα,  μια ανάσα παραέξω απ' το φωταγωγό δυό τρία φώτα ανοιχτά.  
Πέρα από τον  ελάχιστο ήχο του λαδιού καθώς ψήνεται στο σπίτι,  ανάσες εφηβικές και βλεφαρο-όνειρα γεμάτα ζουμιά,  δωμάτια μεθυσμένα μυρωδιές,  σώματα παραδομένα αθώα σε ύπνο μοναδικό,  το αναβόσβημα των κινητών,  το βουητό των υπολογιστών,  κάθισε όρθια να αφουγκραστεί,  να μυρίσει,  να γευτεί με το μυαλό,  να σκεφτεί με το δέρμα,  να δει κινώντας ακόμη και τις βλεφαρίδες με προσοχή μη τυχόν και τα ξυπνήσει.
Μπήκε στο μπάνιο να αυτοπεριποιηθεί,  να στρώσει λίγο με τα χέρια τα σγουρά μαλλιά της,  έγραψε σε ένα κομμάτι χαρτί ''έχει πίτα στο φούρνο,  να φάτε'' ξαναπέρασε από τα δωμάτια,  είδε,  έκανε να πλησιάσει να φιλήσει,  θα τα ξυπνούσε,  με καμμιά κυβέρνηση,  πήγε και συμπλήρωσε κάτω από το ''να φάτε''..  ''σας αγαπώ,  η μαμά σας''.
Τρία τέταρτα μετά,  ντύθηκε με μια φούστα και μια μπλούζα μαύρα,  μπουφάν για το κρύο,  ένα ζευγάρι σκουλαρίκια ασημένια δώρο από παλιές καλές εποχές,  άφησε μισάνοιχτο το φούρνο,  ξεκλείδωσε και ξανακλείδωσε πίσω της,  τσέκαρε το κλειδί του αυτοκινήτου,  κατέβηκε στο φορτηγάκι,  ίσα που φώτιζε ο ουρανός,  αστέρια και φεγγάρι ακόμη εκεί,  μία ολόκληρη ώρα να φτάσει ως την πλατεία,  να παρκάρει,  να βγάλει από την πόρτα την πλαινή τα μπαλόνια,  να μετρήσει καμμιά πενηνταριά για το χέρι,  τα άλλα πενήντα μετά,  ένα..  πέντε..  σαρανταεννιά..  πως κάνει μια κίνηση λίγο προς τα πίσω,  της φεύγει η ισοροπία,  κρατάει τη χούφτα σφιχτή,  τόσο το μεροκάματο κι αν,  μη της φύγουν κι όλας..  δεν κρατάει το σώμα της,  η ηλικία που περνάει,  η κούραση,  πέφτει..  χαλαρώνει η χούφτα..  σαρανταεννιά μπαλόνια βρίσκονται ελεύθερα στον αέρα..  στον ουρανό,  στην ατμόσφαιρα..  όι..όι..  φωνάζει μα πάει,  έγινε το κακό..



Την ίδια μέρα,  τέσσερις ώρες μετά,  κόσμος πολύς στην παραλία της Θεσσαλονίκης κοίταζε με δέος τον ουρανό που είχε γεμίσει με κάτι μικροσκοπικά χρωματιστά πραγματάκια σαν κομφετί,  χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει τι είναι τι και πως έγινε όλο αυτό!
Ήταν η ωραιότερη ώρα της εβδομάδας (Σάββατο),  στην καλύτερη εποχή του χρόνου  (άνοιξη),  έτσι το συμβάν ξεχάστηκε γρήγορα κάπου ανάμεσα σε παρέες,  φωτογραφίσεις,  καφέδες,  μεζεδάκια και ουζάκια,  στις βιτρίνες και τα ψώνια.  


*υ.γ.  η ιστορία γράφτηκε με αφορμή αυτό που είδαμε το Σάββατο το μεσημέρι στον ουρανό και υποθέσαμε (τι άλλο να ήταν)  πως επρόκειτο για μπαλόνια -


9 comments:

  1. Καλησπέρα Στέλλα.
    Μου άρεσε το κείμενό σου. Είπε πολλά με απλά λόγια. Σκόρπισε μαζί με τα μπαλόνια σκέψεις πολλές. Και κάμποση περισυλλογή για πράγματα που δεν φαίνονται εύκολα.
    Καλό απόγευμα να έχεις.

    ReplyDelete
  2. Γιαννη καλησπερα
    Ξερεις, αν δεις 200 μπαλονια να φευγουν απο ενα αυτοκινητο πχ, ψηλα στον ουρανο ακομη κι αν φτασουν πολυ ψηλα, τα αναγνωριζεις γιατι ξερεις.. ειδες απο την αρχη τι εγινε.. αν δεις 200 μπαλονια παρα πολυ ψηλα στον ουρανο ξαφνικα, αναρωτιεσαι τι ειναι αυτα τα περιεργα χρωματιστα που στραφταλιζουν
    εε αυτο παθαμε χθες
    τα υπολοιπα ηρθαν απο μονα τους

    καλο βραδυ :)

    ReplyDelete
  3. Πάρα πολύ όμορφη η ιστορία σου, γεμάτη αρώματα, εικόνες, συναισθήματα. Μου άρεσε πολύ.

    ReplyDelete
    Replies
    1. σ ευχαριστω pippi μου

      καλημερα να εχουμε
      καλη εβδομαδα

      Delete
  4. Κάτι μου θυμίζει... κάτι μου θυμίζει...

    Κι αν μου σκάσει το μπαλόνι έχω άλλο που με σώνει κι αν μου σκάσει και το άλλο κάποτε φτερά θα βγάλω.
    Όταν χάνω το τιμόνι έχω ένα μικρό μπαλόνι για να κρατηθώ.
    Κι όποιο δρόμο είχα πάρει τον κοιτάζω απ' το φεγγάρι για να μην χαθώ.


    Με την καλημέρα μου!

    ReplyDelete
    Replies
    1. μα τι νομιζεις Στρατο, το δικο μου το μυαλο δεν πηγε στα ΄΄μπαλονια'' της ζωης μας;
      συμπτωση ομως ε;

      -
      γενικοτερα ειναι δυσκολα να χανεις το τιμονι, με την πραγματικη πεζη του εννοια κι επειδη το εχω νοιωσει δεν το ευχομαι σε κανεναν ανθρωπο

      ακομη και στα πιο δυσκολα λεω πως βασταμε γερα, κυριως επειδη εχουμε και αλλους διπλα μας που δεν θελουμε να παρασυρουμε
      οταν ειμαστε εμεις καλα ειναι και οι υπολοιποι καλα

      μ αυτη την ευχη και μια καλημερα
      και καλη εβδομαδα (απο αυριο ξεκιναει και νεος ανοιξιατικος μηνας, για να δουμε γιατι οπως λεω εγω ακομη και να χιονισει τον Μαρτη, θα ειναι ανοιξιατικο το χιονι)

      με χαμογελα και φιλια

      Delete
  5. Εξαιρετικό κείμενο! Καλημέρα και Καλή Εβδομάδα! :)

    ReplyDelete
    Replies
    1. καλημερα ολιγιστε
      καλη εβδομαδα

      σ ευχαριστω!

      Delete
  6. Τι συγκινητική ιστορία σκαρφίστηκες Στέλλα μου!

    ReplyDelete