κάποτε στην άκρη της θάλασσας

 

Είμασταν κάποτε στην άκρη της θάλασσας,  ήταν καλοκαίρι και σούρουπο.  Ήταν όμορφα και κάποια στιγμή με ρώτησες -θα σου άρεσε να είχες ένα σπίτι εδώ σ'αυτή τη γωνιά της γης-;

Χωρίς να το πολυσκεφτώ,  σου απάντησα -ναι,  αν είμασταν μαζί-.

Κι αν το σκεφτόμουν λίγο παραπάνω πάλι το ίδιο θα έλεγα.

Και βέβαια ήμουν λάθος,  εσύ μου το είπες με τον τρόπο σου τότε,  εγώ θύμωσα γιατί ακόμη δεν ήξερα,  όλη η φιλοσοφία μου ήταν λάθος.  Θα ήταν ωραία εδώ,  αν είμασταν μαζί.  Η χαρά μου σε σχέση με σένα.  Η ευτυχία μου σε σχέση με σένα.  Το εγώ μου σε σχέση με σένα.  Θα έκανα αυτό ή το άλλο αν ήσουν κι εσύ εκεί.  Όλο εσύ κι εσύ κι εσύ και εγώ πλήρης δεν ήμουν πουθενά.  Κανένα γούστο χωρίς εσένα ,  καμμία επιθυμία χωρίς εσένα.  Μηδενική προσωπικότητα.