Σε διάφορα σημεία τις πόλης, υπάρχουν άνθρωποι σαν μικρά, μαλακά μαξιλαράκια όπου μπορώ να ακουμπήσω χωρίς να ματώσουν τα μάγουλα μου. Είναι οι δικές μου διαδρομές όπου συναντάω τους ολόδικους μου ανθρώπους κι αυτό με την έννοια του πώς νιώθω εγώ όταν βρίσκομαι μαζί τους. Αν είχαν χρώμα αυτές οι σχέσεις θα ήταν ένα φωτεινό, μοναδικό πράσινο του γρασιδιού, των ονείρων, του παράδεισου. Ένα πράσινο, όπου επάνω του μπορείς να στρώσεις και να φας, να κοιμηθείς, να διαβάσεις, να σκεφτείς, να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις.
This comment has been removed by the author.
ReplyDeleteΕίναι κάποιοι άνθρωποι, που λειτουργούν σαν αυτά τα μαξιλαράκια που αναφέρεις, Στέλλα μου. Και είναι τόσο μα τόσο τρυφερή η αίσθηση, που μας δίνουν μαζί με την εμπιστοσύνη και την ασφάλεια.
ReplyDeleteΚαλησπέρα καλή μου.