Έλεγα στον Δ. πως θα ήθελα είτε να είχα ένα μαγικό ραβδάκι που θα μεταμόρφωνε οτιδήποτε ήθελα σε ότι ήθελα είτε να ήμουν πάρα πολύ έξυπνη ώστε να ζωγραφίζω ένα βάζο και να μοιάζει με βάζο, να ζωγραφίζω λουλούδια και να μοιάζουν με λουλούδια κι όλο αυτό να εκπέμπει ένα όσο το δυνατόν μεγάλο συναίσθημα όχι ψυχής αλλά εικαστικό. Να βλέπω τί έφτιαξα και να χαίρομαι τόσο πολύ ώστε να φτιάχνω κι άλλο κι άλλο χωρίς τελειωμό κι όλα αυτά τα υποτιθέμενα έργα να είχαν τα χρώματα και την ψυχή του πρωινού, του απογεύματος και της νύχτας, και την ζωντάνια του φθινόπωρου και της άνοιξης, του χειμώνα και του καλοκαιριού. Δεν όμως..
Και γω έτσι νόμιζα, ότι δεν μπορούσα, αλλά τελικά μπορούσα.
ReplyDeleteΚαλώς σε βρήκα.
Καλώς ήρθες Μαρία!
DeleteΕίναι ωραία να μπορείς. Όλοι μπορούμε, ναι. Κάποιοι όμως με πολύ παίδεμα.
Καλό Σαββατόβραδο