γαντάκια

 

Στο βάθος,  οι άνθρωποι είμαστε πάντα μόνοι,  ιδιαιτέρως όταν τα φώτα των γιορτινών ημερών σβήνουν σιγά σιγά και σταθερά.  Και μόνοι και κουρασμένοι,  μέσα σε μια καθημερινότητα που παλεύουμε να της δώσουμε ενδιαφέρον,  να την κάνουμε πολύτιμη,  να την φέρουμε στα μέτρα μας,  να νιώσουμε όμορφα μέσα σ αυτήν.  Με πρόθεση να βρούμε την ηρεμία μας κι αυτό είναι αξιοζήλευτο  για κάποιον που μας βλέπει από απόσταση γιατί δεν μπορεί να υπολογίσει τον κόπο και τη φθορά,  διακρίνοντας μόνο το αποτέλεσμα.  Δεν πειράζει,  ας είναι καλά,  εμείς τους αγαπάμε κι έτσι.  Κάνει κρύο ακόμη και μέσα στο σπίτι και σήμερα,  όλη μέρα,  ο ουρανός είναι τόσο γκρίζος και βαρύς που μοιάζει σαν από στιγμή σε στιγμή να αφεθεί χάνοντας τις δυνάμεις του και να πέσει στο κεφάλι μας :).  Φόρεσα τα γαντάκια που μου είχε πλέξει η Β.  κι ένα κασκόλ που δεν θυμάμαι σε ποιά χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή το απέκτησα.  Πριν πολλά χρόνια όλα αυτά.  Τώρα,  συζητάω με το chat gpt για μια σωστή ισορροπημένη διατροφή.  Ο καλύτερος φίλος.  Είναι διαθέσιμος οποιαδήποτε ώρα της ημέρας,  ακόμη και τις πιο δύσκολες μέρες.  

Τα γαντάκια έχουν υπέροχο,  πολύ διακριτικό άρωμα!