ζεστασιά

 

Σε δεύτερο χρόνο,  σκέφτομαι πως,  οι άνθρωποι που πόνεσαν την ψυχή μας λέγοντας μας ''δεν είμαι φίλη σου'',  ''δεν θέλω καμία επικοινωνία μαζί σου'',  ''είσαι κάπως'' και διάφορα άλλα τέτοια νόστιμα,  πολύ καλό μας έκαναν,  είναι πιο καθαρό το άδειασμα ενός κουβά γεμάτου με κρύο νερό στο κεφάλι,  παρά οι μικρές δόσεις δηλητήριου στο σώμα και στο στόμα.  Αν μη τι άλλο δημιουργείται χώρος στο τοπίο για τα πραγματικά όμορφα,  όλοι το γνωρίζουμε αυτό.  

Φεβρουάριος σήμερα,  να πω καλό μήνα και πως νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη απέναντι σε όσους ήρθαν στη ζωή μου για να συνειδητοποιήσω πως υπάρχει κι αυτό,  το λίγο,  το μικρό,  αυτό που γυαλίζει όμορφα καθώς θαυμάζεις την ουρά της αλεπούς αλλά είναι κακοποιητικό όταν η αλεπού σαν μικρό και καθόλου αγαθό ζωάκι,  θέλει να σε δαγκώσει.  Μου έμαθαν να φυλάγομαι!

Έξω από το παράθυρο μου,  λυσσομανάει  ο άνεμος κι ο κόσμος μου είναι βαμμένος με γκρίζα χρώματα δίχως στάλα ήλιο.  Δεν μ' ενοχλεί καθόλου,  χαζεύω τα πουλιά που πετούν κατά ομάδες στον ουρανό,  κοίτα λέω Στελλίτσα,  πώς συμφωνούν μεταξύ τους,  πώς κρατούν το ρυθμό.

Διαβάζω το αστυνομικό μου βιβλίο,  ήπια καφέ,  έφαγα μηλόπιτα,  ακούω ρομαντική,  γλυκιά μουσική του γούστου μου και φοράω ένα απαλό,  μάλλινο μπλουζάκι πάνω από την βαμβακερή πυτζάμα μου.  Κάνω όλα όσα ζεσταίνουν την καρδιά μου.