Συμφωνήσαμε να περνάμε τις Κυριακές μαζί, στο σινεμά της γωνίας, στα βελούδινα καθίσματα που μύριζαν σκόνη. Στο διάλειμμα θα μοιραζόμασταν μια σοκολάτα brake (με φουντούκια).
Πιστεύαμε πως θα μπορούσαμε να φιλιόμαστε ατέλειωτα κάτω από τη βροχή, πως δεν θα κρυώναμε, όπως ακριβώς στις τυπωμένες αφίσες έκαναν οι ηθοποιοί, με τα μεγάλα βαμμένα μάτια και τα κατακόκκινα χείλη.
Πιστεύαμε πως η αγάπη κρατάει για πάντα, ένα ''για πάντα'' που κράταγε μονάχα δυό ώρες.
Εκείνες τις Κυριακές, λέγαμε θα φύγουμε, θα ταξιδέψουμε κι ύστερα βγαίναμε στο φως και ξεχνούσαμε τον έρωτα, το φιλί, το φευγιό κι η πόλη ήταν η ίδια, κι εσύ κι εγώ στο ίδιο πέλαγος κολυμπούσαμε και στον ίδιο ήλιο στεγνώναμε.
No comments:
Post a Comment