ΜουΛείπει

 

Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φλεβάρη,  είναι το 15νθήμερο του ΜουΛείπει.  Πολύ και βαθιά κι αυτό πονάει.  Κάθετα!  Σαν μαχαίρι στην καρδιά.  Μουδιάζει η λύπη το σώμα μου,  έρχονται στο νου μου εποχές που δεν ήταν οι καλύτερες.  Anyway,  ήταν ο πατέρας μου και νομίζω πως κάθε πατρική απώλεια κοστίζει.  Τελικά,  με εμπόδια,  αλλά βγήκαμε την βόλτα μας και σήμερα,  περπατήσαμε 7 χιλιόμετρα.  Αγόρασα μια οδοντόβουρτσα βελουδένια / μαλακιά (ναι,  έχω φτάσει στην ηλικία που μόνο με πολύ,  με σούπερ μαλακιά οδοντόβουρτσα μπορώ να βουρτσίσω τα δόντια μου χωρίς να πονάω).  Αγόρασα μεσοδόντια no4 κι ένα καρβέλι ψωμί αρκετά μεγάλο,  από μια μακρινή γειτονιά έτσι για την περιπέτεια.  Αν μου έλεγε κάποιος πριν 20 χρόνια πως το να ψωνίσω από κάποιο φούρνο ή το να πάω μέχρι την λαική αγορά θα ήταν περιπέτεια θα γελούσα.  Σήμερα το βράδυ μου είναι μοναχικό.  Διαβάζω ένα αστυνομικό βιβλίο.  Λύνω σταυρόλεξα.  Τελείωσα ένα έργο με μαργαρίτες φτιαγμένο από υφάσματα,  νιώθω πολύ ικανοποιημένη,  μου άρεσε πολύ.  Θα το δώσω να μου βάλουν μια πολύ ωραία κορνίζα και θα το κρεμάσω τον τοίχο μου να το χαίρομαι.  Αυτές οι μαργαρίτες μοιάζουν με ποίημα.  Θα είναι ένα ποίημα στον τοίχο μου.