Είναι σαν ένα μικρό ζωάκι, να ζει σε ένα δάσος, μέσα μου. Με ξυπνάει τα ομιχλώδη πρωινά, με απαιτήσεις ατέλειωτες. Αρνείται να νιώσει κορεσμό. Κουνάει την ουρά του μπροστά σε τόνους από ζάχαρη, αγωνιά, και λέει ψέμματα. Προσποιείται. Δεν παραιτείται. Δεν αναπαύεται, δεν ηρεμεί. Σκέφτεται, ό,τι υπάρχει πίσω από τα πράγματα. Όχι ευέλικτα, όχι διεξοδικά. Θέλει, αλλά ούτε ξέρει τί θέλει ούτε πώς θα το πάρει. Δεν χαλαρώνει στο παρόν. Αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Παλεύει με υπαρξιακούς συλλογισμούς. Παιχνιδίζει, με παιδεύει και παιδεύεται καθώς προσπαθώ να συνδεθώ με έναν κόσμο που θέλω να κατανοήσω, καθώς μαθαίνω να αγαπώ, καθώς μαθαίνω να είμαι ανοιχτή και να δίνω χώρο..
No comments:
Post a Comment