Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να είναι και συμπαθητικός και αντιπαθητικός. Κάπου χαλαρώνει το μυαλό και σκέφτεσαι ''θα το ξεφουρνίσω κι ό,τι βγει''. Και βγάζεις τον αληθινό σου εαυτό. Ο οποίος μπορεί να είναι όντως πολύ χαριτωμένος και νόστιμος αλλά μπορεί να είναι και ηλίθιος (αν και πιστεύω ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ηλίθιος) κι ας μη μου αρέσει η λέξη.
Και μετά;
Εε μετά τον αποδέχεσαι τον άλλον μαζί με την ''ηλιθιότητα'' του.
Για πόσο;
Για όσο αντέξεις!
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.