Όταν βλέπω μαζί, τον γιό μου, τη νύφη μου και τον εγγονό μου, λέω πως αν όχι οτιδήποτε άλλο, αυτό ήταν που άξιζε που βρεθήκαμε, ενώσαμε, αγαπήσαμε, θυσιάσαμε, συμβιβαστήκαμε, υπομείναμε ο ένας τον άλλον.
Πέρασαν 46 χρόνια από εκείνη τη μέρα που εγώ τουλάχιστον χαιρόμουν σαν παιδί με ένα ουράνιο τόξο απλωμένο μπροστά μας.
Την ζωή δεν την πάμε, μας πάει.
Σήμερα Μ. Παρασκευή, μια μέρα με πολύ θλίψη. Στους κήπους μοσχομυρίζουν οι πασχαλιές και τα κρίνα. Σιωπή. Ό,τι σκοτεινό σκεφτόμαστε το κρατάμε μέσα μας να δουλευτεί και να γίνει αύριο Ανάσταση.
No comments:
Post a Comment