Εκ των υστέρων, ξέρω τί δεν έκανα σωστά. Το θέμα είναι αν αυτό το ''σωστά'', δηλαδή μια άλλη τοποθέτηση, ένα άλλο βλέμμα, μια διαφορετική φόρμα αντιλήψεων, πράξεων και ζωής θα οδηγούσε σε μια έκβαση διαφορετική. Αυτό το άλλο αποτέλεσμα, αν υπήρχε, με τον τρόπο που θα υπήρχε και πάλι δεν μπορώ να γνωρίζω αν θα ήταν ιδανικά επιθυμητό.
Θέλω να πω πως το ιδανικό ίσως να μην είναι πάντα και επιθυμητά απολαυστικό, ούτε εγγυάται διάρκεια.
Γιατί ίσως ακόμη και το ιδανικό να έχει τρύπες, κενά κι αδιέξοδα, λύπη, θλίψη κι αμφιβολίες... αλλά και τέλος.
...σκεφτόμουν, καθώς ο γλυκός και τρυφερός μήνα Μάιος, ψιθύριζε ''αντίο'' αυτό το τελευταίο του Σάββατο, ενώ περπατούσα στο ιστορικό κέντρο και χάζευα στις βιτρίνες ρούχα με κεντίδια, μεταξωτά και στο χρώμα μιας πολύ λαχταριστής μπάλας (βανίλιας) παγωτού που πολύ θα ήθελα να γεύομαι αν δεν είχα ήδη ένα cappuccino freddo στο χέρι.
No comments:
Post a Comment