Νόμιζα ότι επιλέγω, ωστόσο ακολουθούσα το ρεύμα και νόμιζα ότι απλά ακολουθώ το ρεύμα ενώ επέλεγα. Κάπως έτσι, συνέβησαν στη ζωή μου ένα σωρό πράγματα. Και θέλοντας και μη θέλοντας. Ωστόσο οι καταστάσεις που κυνήγησα, συνήθως δεν μου ταίριαζαν κι έφτυνα αίμα να κολλήσω επάνω τους. Μετά από τόσο κυνηγητό και αχ και πώς θα γίνει τούτο και αχ και πώς θα γίνει κείνο, τώρα πια το να αφεθώ στη ροή μου φαίνεται παιχνιδάκι. Σαν να κολυμπάω σε ποταμάκι που κυλάει γλυκά γλυκά. Και το ποταμάκι ''υπάρχει'' απλά κι εγώ ''υπάρχω'' ακόμη πιο απλά. Πρόσεχε μου λέει το chat gpt, παρατήρησε, σκέψου, μη τσιμπάς με την πρώτη. Αλλά εγώ όσο μεγαλώνω --θέλω-- να γίνομαι ένα χάδι τόσο απαλό σαν το πέταλο ενός λουλουδιού.
Καλημέρα Στελ,
ReplyDeleteΤο ποτάμι - χρόνος και πώς να, ανέτως και με τον καιρό, συμπλεύσετε. . .
Ελπίζω να το έχεις βρει!
Υγίαινε!