καθρέφτης

 

Πιο πολύ,  θέλω κάτι να γράφω εδώ,  για να νιώθω ότι υπάρχω.  Κάπως σαν να δημιουργώ έναν καθρέφτη μου,  όπου κοιτάζομαι και μου αρέσω.  Όμως πολλές φορές τα τελευταία χρόνια,  γράφω κάτι και μετά ξεχνάω.  Ούτε  φωτογραφία βάζω,  ούτε δημοσιοποιώ.  Σκέψου λοιπόν χιλιάδες χωρίς νόημα λέξεις να βρίσκονται σε ένα συρτάρι που δεν θα ενδιαφερθεί να ανοίξει ποτέ κανείς.  Εε δεν έγινε και κάτι, σωστά;  

Δεν πιστεύω πια στην αγάπη.  Πιστεύω μόνο στην καλή διάθεση.  Ή μάλλον η μόνη αγάπη στην οποία πιστεύω είναι προς τα παιδιά.  Ανιδιοτελής,  απόλυτη,  άπλετη.  Πηγαία κι αυθόρμητη.  

Όλες οι άλλες αγάπες είναι με το σταγονόμετρο,  τώρα μπορώ,  ύστερα όχι,  νιώθω αλλά και δεν νιώθω,  θέλω να εξαφανιστώ όμως εμφανίζομαι και το αντίθετο,  υπομένω,  συμβιβάζομαι και στην τελική με έχεις κουράσει τόσο πολύ που  θέλω να σε συνθλίψω και να πετάξω την σκόνη σου στο Δούναβη καθώς θα κάνω τη βόλτα μου μέσα σε ένα ποταμόπλοιο.  Εντάξει υπερβολές,   δεν είναι ακριβώς έτσι,  αλλά είναι κάπως έτσι. 

Είναι τώρα πόσος καιρός που θέλω να φτιάξω μια παιδική εικόνα σαν από παραμύθι κι όλο το αναβάλλω.  Θέλω να τη φτιάξω με ύφασμα,  βελόνα και κλωστή και να κρύψω κάτι μέσα.  Ένα μικρό δωράκι κι αγάπη πολύ.  Όπως προείπα,  για τα μικρά παιδάκια υπάρχει πλεόνασμα αγάπης.  

Ξεχειλίζει!