φροντίδα

 

Οι άνθρωποι,  είναι σύνδεση.  Όχι όλοι,  όχι πολλοί,  λίγοι και πολύτιμοι.  Αυτούς που τους νοιάζεσαι,  που νιώθεις σα να τους γνωρίζεις χρόνια,  που μιλάνε κατ ευθείαν στην καρδιά σου.  Που χαμογελούν και σε κάνουν να χαμογελάς.  Που όταν φεύγουν από την παρέα μετράς τις μέρες που θα τους ξανασυναντήσεις.  Και που από τη μια φορά στην άλλη είναι σα να μη πέρασε μια μέρα.  Που δεν σε στεναχωρούν,  δεν σε πιέζουν.  Δεν έχουν ούτε έπαρση ούτε εγωκεντρισμό.  Είναι απαλοί σα μετάξι.  Ή μάλλον,  είναι πιο απαλοί από το μετάξι.  Κι όταν γυρνάς σπίτι σου νιώθεις χορτάτος.  Νιώθεις φροντισμένος.  Αυτό κι αν δεν είναι πολύτιμο!