Σκέφτομαι, ότι κάποιοι άνθρωποι, παραμένουν όπως όταν τους γνωρίσαμε πάρα πολλά χρόνια πριν. Μπορεί να μην δούλεψαν με τον εαυτό τους, ωστόσο βγάζουν μια ειλικρίνεια, που με τα σημερινά μου δεδομένα, τους επανατοποθετώ πάντα στο ίδιο κουτάκι. Ξανά και ξανά. Τους αγαπώ αλλά δεν τους χρειάζομαι κι εκεί κλείνει ένας μεγάαααλος κύκλος. Με φυσικό τρόπο. Φύση. Ό,τι αγαπώ. Φθινόπωρο. Ό,τι λατρεύω. Στην καρδιά μου έχω τα σοκολατένια του χρώματα, τις ώχρες και τα κόκκινα. Τα σκοτεινά πορτοκαλιά. Στο μυαλό μου ζωγραφίζονται χωριουδάκια, δέντρα, ύπαιθρος.
Ο γάμος έγινε. Σίγουρα δεν έχω την ίδια άποψη με αυτή που είχα πριν. Όχι, δεν είχε τόση φασαρία. Δεν είχε τόση κούραση. Όλα αυτά ήταν στο μυαλό μου. Ήταν όλα πάρα πολύ όμορφα, το ζευγάρι, οι φίλοι, ο κόσμος, υπήρχε ευτυχώς για μένα μια ηρεμία. Μεγάλο σοκ το όνομα του μπέμπη μας ''Δημήτρης'' που είναι το όνομα του άντρα μου. Τεράστια τιμή και χαρά. Ήταν μια σοκαριστική έκπληξη, ευχάριστη φυσικά, γιατί μας το κρατούσαν μυστικό εδώ και τόσο καιρό. Και μας έλεγαν για ένα σωρό άλλα ονόματα (Φίλιππος, Φοίβος, Απόλλωνας, Ορέστης). Ο παππούς του Δημήτρη νομίζω ότι είναι ευτυχισμένος και χαρούμενος.
Θα θυμάμαι από εδώ και πέρα να μην αγχώνομαι τόσο πολύ.
Να ζήσουν, να ευτυχήσουν κι εμείς να τους απολαμβάνουμε.
No comments:
Post a Comment