Είμασταν οι δυό μας κι αυτό μας ήταν αρκετό.
Διαφορετικές ιδέες, σκοπιμότητες, πλάνα. Μοναδικό κοινό, δυό καφέδες, δυό σακουλάκια με το αγαπημένο μας γλυκό, οι ψυχές μας που άγγιζαν η μια την άλλη και τα πόδια μας που έκαναν βόλτα στη λίμνη. Οι κόρες των ματιών μας γέμιζαν, του καθενός μας, από την εικόνα του άλλου. Ήταν οι στιγμές μετά τη δουλειά, ήταν η ξεκούραση μας. Είμασταν εγώ κι εσύ. Ήταν η εμπιστοσύνη μεταξύ μας, Ήταν η δοτικότητα της στιγμής, το ότι είμασταν εκεί, ολόκληροι και πλήρεις.
Θα μπορούσε..

No comments:
Post a Comment