ένα τελευταίο αντίο

 

Υπάρχουν κι εκείνες οι σχέσεις όπως πχ ένας θείος, που στην παιδική σου ηλικία αγάπησες πολύ για την ομορφιά του και την καλωσύνη του. 

 Ένας θείος,  αδερφός του πατέρα,  που ζούσε στην άλλη άκρη της χώρας και που ζήτημα αν τον έχεις δει δέκα με είκοσι φορές στη ζωή σου.  Ένας θείος που τελικά δεν έζησες μαζί του όλα αυτά που θα ήθελες,  που καθώς μεγάλωνε δεν σου έδινε με χαρά την καλημέρα του κι αυτό είναι ένα παράπονο που δύσκολα θα σβήσει.

Ένας άνθρωπος ωστόσο που ήταν και είναι μέσα στην καρδιά μου,  έφυγε χθες βράδυ για το φως και σήμερα τα νέα ήταν βαριά. 

Είναι μια κατηγορία ανθρώπων,  που ήθελα πολύ,  πάρα πολύ να τους έχω γνωρίσει καλύτερα.  Να δεθώ,  να συνδεθώ,  να υπάρξει τριβή και καθημερινότητα μεταξύ μας.

Αν αυτό δεν έγινε,  ίσως τελικά να ήταν περίσσεια δυνατές οι άμυνες από όλων μας την πλευρά.  Άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν να αντισταθούν στην πολύ αγάπη και χύνονται,  εμείς κρατούσαμε γερά το τιμόνι μη τυχόν και μας ξεφύγει αριστερά ή δεξιά.  

Εγωισμός να ήταν;  Δεν το νομίζω και δεν είναι και η σωστή μέρα για να το βρω..  όπως και να έχει,  όλοι αξίζουμε ένα τελευταίο αντίο,  πόσο μάλλον οι άνθρωποι της καρδιάς μας!