η νύχτα

 

Περπατάς σε πεζοδρόμια με πολυκοσμία και νιώθεις ότι σε κοιτάνε.  Στην πραγματικότητα,  κανείς δεν ασχολείται  μαζί σου,  ο καθένας είναι στις σκέψεις που έχει μέσα στο καλοχτενισμένο του κεφάλι.  Όμορφη ώρα,  απογευματάκι,  ο ήλιος στη δύση του,  δροσούλα,  φοράς ακόμη την λίγο χοντρούτσικη καλοκαιρινή μπλούζα που δεν φόρεσες όλο το καλοκαίρι,  είναι τόσο ευχάριστο το περπάτημα μετά από 5 ολόκληρες ώρες babysitting,  η αλήθεια είναι πως κάποια πράγματα δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα γίνουν πραγματικότητα.  

Ο γλυκούλης μου,  ο Δ. junior,  χοροπηδάει και τρέχει στον καναπέ,  σκαρφαλώνει στα μαξιλάρια της πλάτης και ευθύς αμέσως θέλει να κάνει βουτιά γιατί το παιχνίδι του έχει πέσει στο πάτωμα κι επειδή δεν έχει καμία συναίσθηση του κενού ακόμη.  Παρόλη την κούραση η Γ. επιμένει για περπάτημα οπότε όποτε βρίσκεις την  ευκαιρία το κάνεις.   15 ολόκληρα χρόνια μετά από τότε που ήσουν 50 χρονών,  δεν έχεις τις ίδιες αντοχές,  την επόμενη μέρα απλά πονάνε όλα.  Τα γόνατα κυρίως.  

Πιο πολύ,  μ' αρέσει να περπατάω τις νύχτες και να χαζεύω τα ανοιχτά φωτισμένα παράθυρα,  είναι η ώρα που όλοι μαζεύονται στα σπίτια τους κι οι δρόμοι αδειάζουν.   

Την νύχτα είμαι σχεδόν αόρατη. 

Ενώ όλοι οι άλλοι ησυχάζουν.

Μένω μόνο εγώ κι ο εαυτός μου.

Και οι σκέψεις μου.

Καθαρές,

χωρίς ενοχές,  

χωρίς εμμονές.

Στα ερωτηματικά μου,

η νύχτα απαντάει καλύτερα 

από οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας.

Ακόμη και τα φωτισμένα παράθυρα

φανερώνουν απαντήσεις

ας πούμε πως

εγώ,  εσύ,  ο άλλος,

είμαστε όλοι

πιο ίδιοι

κι απαράλλαχτοι

από όσο μπορούμε να φανταστούμε.