Μ' αρέσει πολύ, η στιγμή που πατάω το κουμπάκι του ''new post''. Μ' αρέσει που ψάχνω και βρίσκω φωτογραφίες από το διαδίκτυο που με ενθουσιάζουν. Μ' αρέσει που χρησιμοποιούσα, από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου, αυτές τις δικές μου ''μαγικές'' στιγμές για να νιώθω ''εγώ''. Βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα, πολλές φορές πιάνω πχ ένα βιβλίο και διαβάζω τρεις σελίδες και το αφήνω στην άκρη, πιάνω το πλεκτό μου, πλέκω τρείς σειρές και το αφήνω στην άκρη. Το ίδιο συμβαίνει με τα υφασμάτινα κολάζ, το κέντημα κι όλα όσα αγαπώ και αφήνω να με περιτριγυρίζουν. Αλλά όλα μαζί, αποτελούν την καθημερινότητα μου, και την κάνουν πιο απαλή και πιο γλυκιά. Και πιο υποφερτή. Μ' αυτά επιβιώνω, σκέφτομαι. Και με τις παρέες μου που τις θεωρώ ιδιαιτέρως μοναδικές και πολύτιμες στην ηλικία πια που βρίσκομαι. Είναι σύνδεση, είναι πολυφωνία, απόψεις και γνώμες, είναι η έστω μικρή επαφή με τις ζωές άλλων ανθρώπων κι έχει μια ουσία αυτό, έχει κάποιο σημαντικό λόγο που συμβαίνει. Είναι κι άλλα πολλά μέσα στη ζωή μου αλλά συνήθως δεν γράφω για αυτά, δεν τα μοιράζομαι, τα κρατάω για τον εαυτό μου.
Οι δικές σου προσωπικές, μικρές στιγμές, Στέλλα. Και είναι πολύτιμες όσο τίποτα. Νιώθεις και εσύ τελικά αυτή την άισθηση, που νιώθουμε όλοι οι μπλόγκερς όταν πατήσουμε κλικ στο "Νέα δημοσίευση"; Ναι, το νιώθεις. Και πράγματι είναι τόσο όμορφη και παράξενα γεμάτη από συναισθηματα, που λιγοι κατανοούν.
ReplyDeleteΤην καλησπέρα μου.
Ναι Γιάννη! Όπως ακριβώς τα λες είναι και λίγο παραπάνω. Πάντα υπάρχει αυτό το υπέροχο συναίσθημα καθώς μια σκέψη του μυαλού γίνεται εικόνα και λέξεις.
DeleteΝα έχεις μια όμορφη Κυριακή :)
Καλή σου βδομάδα, κορίτσι μου.
Delete