καλτσάκια

 

Σου πείραζα τα μάγουλα για να ξυπνήσεις,  σηκωνόσουν με μάτια μισόκλειστα,  φορούσες μάλλινα πλεκτά καλτσάκια για να είναι τα πόδια σου ζεστά,  πλυνόσουν,  έτρωγες πρωινό κι έπαιρνες τον δρόμο για το σχολείο φορώντας ένα ζευγάρι δερμάτινα,  κόκκινα μποτάκια.  Εκείνη τη χρονιά,  περπατούσες βιαστικά τα πρωινά μου έλεγες,   ήθελες να φτάσεις μια ώρα αρχύτερα στην αυλή,  στην τάξη,  να ακούσεις το μάθημα,  εκείνη η δασκάλα ήταν η αγαπημένη σου,  σου μάθαινε πώς να γνωρίζεις τα αστέρια στο σκοτεινό ουρανό και πως να αναγνωρίζεις τα δέντρα αριστερά και δεξιά στο δρόμο.  Σου μάθαινε και πώς να μιλάς με την ψυχή σου κι έτσι μια μέρα μου είπες ''σ'αγαπώ,  ας κατασκευάσουμε μια ονειρική πραγματικότητα''.