Από παιδί με μάγευαν τα μακρινά ταξίδια
Σε μέρη που στα όνειρα είχα μονάχα δει
Κι όσο τα χρόνια φεύγανε, οι χώρες των ονείρων
Ξεθώριαζαν και σβήνανε κομήτες μακρινοί
Γι' αυτό κι εγώ ξεκίνησα μια νύχτα μ' ένα τραίνο
Πέρασε από τη Λάρισα κι έφτασα Αργεντινή
Γιώργος Ανδρέου (1996)
*Σε όσους ταξίδεψαν και σε όσους την ονειρεύτηκαν!
Είχε υιοθετήσει έναν πολύ χρήσιμο τρόπο που την βοηθούσε στο να διατηρεί όχι μόνο την ψυχραιμία της αλλά και την καλή διάθεση και την χαρά της.
Βασιζόταν στην διαίσθηση της.
Έτσι κι αλλιώς, έλεγε, ''όλα έρχονται κι όλα φεύγουν''.
Ας ''καλλιεργούμε'' αυτά που έχουμε!
Δεν ξέρω αν ποτέ, περίμενα πιο πολύ από αυτή τη χρονιά τον Απρίλιο.
Με τόση λαχτάρα, με τόση χαρά!
Κάποια συναισθήματα είναι πρωτόγνωρα και δεν θα ξανασυμβούν ποτέ.
Τελικά, το άγχος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της. Όσο κι αν προσπαθώ να βρω τρόπους να την ηρεμήσω δεν τα καταφέρνω. Το σώμα της μουδιάζει μου λέει κι η καρδιά της χτυπάει γρήγορα. Νιώθει αστάθεια, ζαλάδες και η αναπνοή της κόβεται. Περπατάει με ένταση. Προσθέτει αριθμούς, μετράει αναπνοές, ψάχνει να βρει 3 κόκκινα αντικείμενα, 3 κίτρινα ή 3 πράσινα, χαίρεται που τα βρίσκει, όμως στη στιγμή το άγχος είναι εκεί, επάνω της, όπως οι τρίχες των μαλλιών της ή τα νύχια της ή οι βλεφαρίδες της.
Τί θα ήθελα να σκέφτεται το κορίτσι της ζωγραφιάς:
*να δώσω χρόνο στο κολάζ που φτιάχνω
*να διαβάσω το βιβλίο που δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη
*να πλέξω τα τετράγωνα με τα αρκουδάκια
*να βρω μια ωραία σειρά στο netflix
*την καταβρίσκω να πίνω μόνη μου καφέ
*δεν χρειάζεται να είμαι ερωτευμένη
*να συνδέομαι μόνο με τους ανθρωπένιους
*να τυλίγομαι με ζεστασιά όπου κι αν βρίσκομαι, ό,τι κι αν συμβαίνει
*να εκπλήσσομαι
*να γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια
*να με αγαπώ
Μην αφήνεις, της είπε, την ψυχή σου, μόνη της για πολύ ώρα και μετά να απορείς ότι κρύωσε σαν πρωινό καφεδάκι που ξεχάστηκε στο φλυτζάνι ενώ μεσημέριασε.
Όλα είναι μέσα στο μυαλό της, ιδιαιτέρως όλοι αυτοί που απειλούν καθημερινά την ηρεμία της.
Έβρεξε, δυνατά κι απότομα, έριξε και χαλάζι. Μέσα σε ένα δεκάλεπτο ο κόσμος της έγινε πολύχρωμες σιλουέτες και ανοιχτές ομπρέλες.
Ήθελε να ξεχειλίζει από θετικότητα και να μη συγκρούεται. Φοβόταν τους ανθρώπους αλλά τους αγαπούσε και πάρα πολύ, κυρίως τις ιστορίες που κουβαλούσαν. Κάποια στιγμή, οι ιστορίες αυτές έγιναν τόσο πολλές που δεν χωρούσαν πια στη μέρα της.
Τις νύχτες ξυπνούσε στις 3, στις 4 και στις 5 τα ξημερώματα και χαιρετιόνταν με το φεγγάρι που σκάλωνε στις γρίλιες του παραθυρόφυλλου.
Πολλές φορές αναρωτιόταν, πότε ήταν εκείνη η μέρα που πάτησε το κουμπί που έφερε τα πάνω κάτω. Ωστόσο, ήταν για καλό της. Γιατί από εκεί κι έπειτα, υπολόγιζε κι έπιανε κουβέντες μόνο με τον εαυτό της.
Μια ωραία μέρα μπορεί να περιέχει δέντρα ανθισμένα, ζακέτα στο χέρι, συννεφιά χωρίς βροχή, γυαλιά ηλίου για την αντηλιά, καφέ παρέα με έναν άνθρωπο, ιστορίες και διάλογο.
Για μένα.
Αναρωτήθηκα τί τους έκανε εντύπωση και φωτογράφιζαν, μια ομάδα από τουρίστες.
Τον Όλυμπο που τέτοια εποχή μοιάζει να έρχεται τόσο κοντά, ένα πελώριο βουνό με χιονισμένες βουνοκορφές, γύρισα να δω κι ήταν αυτό.
Από παιδί με μάγευαν τα μακρινά ταξίδια Σε μέρη που στα όνειρα είχα μονάχα δει Κι όσο τα χρόνια φεύγανε, οι χώρες των ονείρων Ξεθώριαζαν ...
