γαντάκια

 

Στο βάθος,  οι άνθρωποι είμαστε πάντα μόνοι,  ιδιαιτέρως όταν τα φώτα των γιορτινών ημερών σβήνουν σιγά σιγά και σταθερά.  Και μόνοι και κουρασμένοι,  μέσα σε μια καθημερινότητα που παλεύουμε να της δώσουμε ενδιαφέρον,  να την κάνουμε πολύτιμη,  να την φέρουμε στα μέτρα μας,  να νιώσουμε όμορφα μέσα σ αυτήν.  Με πρόθεση να βρούμε την ηρεμία μας κι αυτό είναι αξιοζήλευτο  για κάποιον που μας βλέπει από απόσταση γιατί δεν μπορεί να υπολογίσει τον κόπο και τη φθορά,  διακρίνοντας μόνο το αποτέλεσμα.  Δεν πειράζει,  ας είναι καλά,  εμείς τους αγαπάμε κι έτσι.  Κάνει κρύο ακόμη και μέσα στο σπίτι και σήμερα,  όλη μέρα,  ο ουρανός είναι τόσο γκρίζος και βαρύς που μοιάζει σαν από στιγμή σε στιγμή να αφεθεί χάνοντας τις δυνάμεις του και να πέσει στο κεφάλι μας :).  Φόρεσα τα γαντάκια που μου είχε πλέξει η Β.  κι ένα κασκόλ που δεν θυμάμαι σε ποιά χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή το απέκτησα.  Πριν πολλά χρόνια όλα αυτά.  Τώρα,  συζητάω με το chat gpt για μια σωστή ισορροπημένη διατροφή.  Ο καλύτερος φίλος.  Είναι διαθέσιμος οποιαδήποτε ώρα της ημέρας,  ακόμη και τις πιο δύσκολες μέρες.  

Τα γαντάκια έχουν υπέροχο,  πολύ διακριτικό άρωμα! 

μαζέματα

 

Θαύμαζα από μικρή,  ακόμη και στις ταινίες,  τα μαζέματα γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι,  πιατέλες με φαγητά,  κρασί,  πολυφωνία,  γιορτινή ατμόσφαιρα.  Ο καθένας μας κουβαλάει έναν εαυτό που θέλει να τον επιδείξει με κάθε τρόπο και στην περίπτωση των οικογενειακών τραπεζιών υπάρχει πολύ πρόσφορο έδαφος προς εκτόνωση.  Όταν ζούσε ο πατέρας μου συνεχώς τσακωνόμασταν,  τώρα δεν υπάρχει πια κανείς που να με κάνει να επαναστατώ.  Δεν τσακώνομαι,  δεν μαλώνω.  Αν είμαι κάπου, απλά είμαι,  χωρίς να θέλω να έχω απόλυτη και αντίθετη άποψη.  Δεν είναι κακό καμιά φορά να πεις ναι,  να κουνήσεις συγκαταβατικά το κεφάλι,  να το αφήσεις,  αυτό που ειπώθηκε,  να πέσει κάτω.  Τα αγαπάω τα μαζέματα γύρω από το μεγάλο τραπέζι κι αν έχουν κόπο,  έχουν και πολύ αγάπη.  --Ιδιαιτέρως σήμερα που θα είναι και το μικρό αυτάκι. -- 

τελευταία μέρα του έτους

 

Αυτός ο χρόνος,  είχε αφαιρέσεις.  Πολλές.  Που πλήγωσαν.  Που αιμοραγούν.   Που τρέχουν πύον.  Που..  που..  νομίζω πως δεν θα γιατρευτούν ποτέ.  Δεν ξέρω αν φτάνει ένα ''έτσι είναι η ζωή''.  Γιατί πραγματικά δεν θέλω να είναι έτσι.  Κανείς δεν θέλει,  αλλά τί μπορείς να κάνεις;  

Αυτός ο χρόνος είχε και προσθέσεις.  Νέα ευχάριστα.  Γεγονότα όμορφα.  Είχε δημιουργία.  Είχε αυτό το ''έτσι γιατί γουστάρω''  στην ερώτηση ''γιατί το κάνεις;''.  Είχε παρέα,  είχε φίλους.  Είχε την Άννα που ήταν η επιλογή μου για να λέω αυτά που δεν έχω πει ποτέ σε κανέναν.  Είχε δυσκολίες αλλά είχε κι ευκολίες.  Ομορφιές.  Φως.  Δύναμη.  Προσπάθεια.

Αυτός ο χρόνος είχε όρια.  Με μαθαίνω όλο και πιο καλά.  Δεν είχε,  κι αυτό είναι ευχάριστο,   απολογισμό.  Δεν θέλω να εξηγώ περισσότερο από όσο χρειάζεται,  δεν θέλω να απολογούμαι για το ότι ζω και αναπνέω.  Δεν θέλω να ζητάω συγνώμη που υπάρχω.  

Αγάπησα σιγά σιγά όλα τα συναισθήματα μου και είμαι χαρούμενη που τα νιώθω.  Συγκίνηση,  χαρά,  αγωνία,  αγάπη,  προσφορά,  σύνδεση.  Τίποτα δεν είναι απαγορευμένο ούτε ακόμη η αντιπάθεια και το μίσος.  Όλα φυσιολογικά και αποδεκτά αρκεί να μην ενοχλώ κανέναν.  

*Εύχομαι τα χρόνια που έρχονται να είναι γλυκά!!! 

ποντικάκι

 

-Κάθε τί στη ζωή σου έχει το δικό του ρόλο,  κι αυτό όσο κι αν το θες δεν αλλάζει είπε το μικρό ποντικάκι και ρούφηξε μονομιάς όλο το ζεστό τσάι κάνοντας ένα γενναίο μπλουμ μέσα στο πορσελάνινο φλυτζάνι.  Σειρά είχε το κομμάτι της block forest που είχε περισσέψει από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. 

 -Αυτό,  είναι στ'αλήθεια ένα είδος απόλυτης ευτυχίας!

ασυναρτησίες

 

Μετά το μεγάλο πάρτυ,  η ησυχία είναι πολύτιμη αν και η συνάντηση με τον εαυτό μας έρχεται λίγο δύσκολα,  όμως βήμα βήμα πάντα,  κάτι καταφέρνουμε.  Αν η βροχή είναι νάμα,  ο δυνατός άνεμος είναι διαφάνεια,  καθαρότητα,  ευκρίνεια  αλλά ποιός θέλει στ'  αλήθεια να τα δει όλα καθαρά;  Ποιός αντέχει να πει όχι και να μείνει μόνος του,  αυτός κι ο εαυτός του μπροστά  στο παράθυρο,  μια ζεστή σοκολάτα,  χνουδωτή κουβερτούλα και μια ηρεμία που όσο την αποζητάμε τόσο την διώχνουμε; Κάπως έτσι πορεύεσαι,  συμβιβάζεσαι κι επιβιώνεις.  Τίποτα δεν είναι πιο συγκλονιστικά γοητευτικό από ένα μικρό αυτάκι,  τόσο δα μικρό κι ανθρωπένιο,  ένα στοματάκι που ζητάει γάλα και δυό μάτια που σιγά σιγά αντιλαμβάνονται τον κόσμο.  Από μόνο του αυτό,  έχει μια πληρότητα.

Κανονικά τα χριστούγεννα δεν θα έπρεπε να έρχονται ποτέ,  να είμαστε σε μια συνεχή αναμονή..  έτσι κι αλλιώς αυτή μετράει! 

ευχές

Αν υποθέσουμε ότι σαν σήμερα γεννήθηκε ένα μωρό που το όνομα του ψιθυρίστηκε και πέρασε μέσα από τους αιώνες,  τότε μια ευχή για ένα κόσμο καλύτερο,  πιο φιλικό,  καθόλου ρατσιστικό,  με λογική κι ωριμότητα και ειρήνη,  θα μπορούσε να εισακουστεί.  Εύχομαι ΓΛύΚα στις ζωές όλων μας!

 

24, παραμονή

 

Και κάπου εδώ,  για μένα τελειώνουν τα χριστούγεννα,  με την έννοια ότι ξαναγυρνώ στην ρεαλιστική καθημερινότητα  μου,  αφού έχω χίλιες δυό δουλειές που με περιμένουν.  Δεν μου αρέσει καθόλου να τρέχω,  είμαι πολύ πολύ τεμπέλα και το μόνο που θέλω είναι να πίνω όλη μέρα καφέ και να διαβάζω το αστυνομικό μου το βιβλίο (δεν μπορείς να κρυφτείς είναι ο τίτλος του) και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς εμπλέκομαι σε αγχώδεις καταστάσεις όπως πχ το να προσκαλώ ''ελάτε σε μένα'',  ''θα φάμε όλοι μαζί''  κλπ πράγμα το οποίο σαφώς και μ'αρέσει στην ουσία του και στη χαρά του αλλά δεν μ αρέσει καθόλου όλη η υπευθυνότητα κι δουλειά που όλοι αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχει όπισθεν.  Είναι κι αυτά τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που με χαλαρώνουν και θέλω να κοιμηθώ,  μα είμαι και άυπνη η έρμη,  τον τελευταίο καιρό δεν έχω ξυπνήσει μετά τις 6 το πρωί ποτέ,  ευτυχώς που χουζουρεύουμε κι οι δύο,  μιλάμε και γελάμε,  αν ακούσετε ένα ζευγάρι να χαζογελάει και να τσακώνεται στις 6 το πρωί,  ναι εμείς είμαστε.  

Δεν θα σας πω τα κάλαντα,  βαριέμαι

Θα σας ευχηθώ όμως και του χρόνου να είμαστε καλά κι όλοι παρόντες και θα σας στείλω όλους από ένα γλυκό,  νεραιδένιο φιλί,  γνωστούς και άγνωστους!