Verdi- Traviata

Κλείστε την μουσική, κάτω δεξιά στο μπλογκ κι απολαύστε το..

Λευκή Κορδέλλα (Τhe White Ribbon)

Xρονική αναφορά λίγο πριν την έκρηξη του Α' παγκόσμιου πολέμου. Καχυποψία και ένταση μεταξύ των κατοίκων ενός τόπου, που αναζητούν αιτία και ενόχους. Βία, αυταρχική αγωγή, ''δήθεν'', καθωσπρεπισμός, αιμομιξίες. Δύο κόσμοι ενός χωριού, των παιδιών και των ενηλίκων. Η εγωιστική κι αλαζονική συμπεριφορά των μεγάλων, η εκδίκηση των παιδιών.
Θαυμάσια ασπρόμαυρη ταινία, με εκπληκτική φωτογραφία, ως εξαιρετικός καμβάς όπου επάνω του διαδραματίζονται όλες οι σκηνές προσεγμένες μία προς μία.. σε μιά σκηνοθεσία του Μίχαελ Χάνεκε..

σαν το πηρουνι..

....Και τ' αλλα παλι, τα πολυ μεγαλα, τ' απιαστα κι αθωρητα,απ' το πολυ που τα κοιταξαμε μαζι και τ' αγαπησαμε μαζι,εγιναν πια δικα μας, ενα με μας, ταχουμε διπλα μας,σαν την αλατιερα, σαν το πηρουνι, σαν το πιατο,και τωρα το ιδιο απλα και γκαρδιακα, κοιταζουμε ενα φυλλο η ενα αστερι,την πετρα οπου καθομαστε, η τα ψηλα φουγαρα του μελλοντος.....


από το "Καπνισμένο τσουκάλι" γραμμένο από το Γίαννη Ρίτσο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης Πολιτικών Κρατουμένων - Κοντοπούλι Λήμνου 1948-49

*οι στιχοι ταιριαξαν με την φωτογραφια εξ αιτιας ενος φιλου μου..

*η φωτο δικη μου

fall..

Winter is an etching, spring a watercolor, summer an oil painting and autumn a mosaic of them all. .

τα λόγια από κάπου στο net

η φωτό δική μου..

~Δ~

ΘέλωΝαΡουφήξωΑυτήΤηΧαράΠουΈχειςΣήμεραΜέσαΣουΚαιΣτηνΠρώτηΕυκαιρίαΝαΣουΤην
ΕπιστρέψωΠίσωΘέλωΝαΨιθυρίσωΣτοΑυτίΣουΠόσοΣαγαπώ.. ΘέλωΝαΤρυπώσωΣαυτόΤοΤρίγωνοΜονόγραμμάΣουΚαιΝαΚουρνιάσωΣτιςΓωνιέςΤου
ΓιάΌληΤηνΥπόλοιπηΜουΖωή!

η φωτό δική μου

το αποτύπωμα

EκείνηΤηνΑπειροελάχιστηΣτιγμήΠουΗγηΘαΝοιώσειΤοΑποτύπωμαΤουΟυρανούΒαρύΣτην
ΑγκαλιάΤηςΘαΠαίξωΜεΤηνΛέξηΤΕΛΟΣέρπονταςΑργάΣ'έναΠροκλητικόΤαυΏσπου
ΝαΣτριμώξωΤηνΥστατηΜουΑνάσαΣτιςΑιχμηρέςΓωνιέςΕνόςΑπειλητικούΣίγμα.

Η φωτογραφία από τον tiflosourti!

enter / delete

Ένα φλυτζάνι, μυρωδιά και γεύση καφέ. Ζεστή γουλιά να χαλαρώσει το λαρύγγι και τζούρα καπνού. Γουλιά και καπνός. Καπνός και σκέψη.
Ο ήλιος διαπερνά ακόμη και αδιαφανή στερεά.
Γυαλιά. Υπολογιστής. Πριν χρόνια, σε μια από τις αγαπημένες διαφημίσεις του Λουμίδη στην τηλεόραση, αναφερόταν η λέξη laptop. Άγνωστη γιά τα τότε δεδομένα μου, από την μιά δε καταλάβαινα, από την άλλη ντρεπόμουν να ρωτήσω.. άργησα να μάθω..
Laptop λοιπόν. Εnter / Delete.. backspace..

Έχω χάσει το φως μου και μιά φωνή μου δίνει οδηγίες.
Αποθήκευση δεδομένων ζητάω. Το αίτημα σας δεν μπορεί να γίνει δεκτό μου απαντά.
Τα δεδομένα σας αλλάζουν τόσο συχνά που είναι αδύνατον να αποθηκευτούν με ασφάλεια.
Φωνή ψυχρή. Γιατί και πως δε ρωτάω. Δέχομαι και κουρνιάζω στο Shift. Γουλιά καφέ, τζούρα καπνού..

Αναμνήσεις. Από τις στιγμές που ρούφηξα με όλη μου την δύναμη. Το φως που κατάπια αχόρταγα. Την βιασύνη που είχα. Την ανυπομονησία. Την ελπίδα. Ένα συρτάρι γεμάτο φωτογραφίες κι άλλα που δεν φωτογραφήθηκαν ποτέ.
Το θέλω, το έχω, το δεν έχω, το δεν θέλω, το θέλω, το έχω, το δεν έχω, το δεν θέλω..
Χρώμα μαύρο. Το κόκκινο σπάνιο σα φύλλα χρυσού. Κι ακριβοπληρωμένο.
Κάνει την εμφάνιση του με έπαρση γιά να εξαφανιστεί σε χρόνο μηδέν. Ούτε με ερωτηματικά δεν προλαβαίνει να γεμίσει το κεφάλι σου..

Εικόνες ξεκάθαρης αλλαγής. Αυτό που έβλεπες είναι πιά μακριά. Κι εσύ αναγκάζεσαι φτου κι απ την αρχή..

Χωρίς.. δίχως.. συμβιβασμός με ένα αύριο που καθημερινά μετατρέπεται σε σήμερα.. με μιά αστείρευτη ελπίδα που δε γίνεται ποτέ πραγματικότητα.

Νομίζω πως θα λυγίσω με τον πρώτο δυνατό άνεμο. Θα σπάσω. Σαν εκείνα τα μοναχικά δεντράκια σε κάποιες φωτογραφίες φίλων. Μοναχικά και ανεμοδαρμένα με φόντο ένα ονειρεμένο κόκκινο ηλιοβασίλεμα.. να το πάλι το κόκκινο.. σα ψεύτικο μου μοιάζει σήμερα.. κίβδηλο..

Ίσως να θέλω και να ισοπεδωθώ.. ίσως να είναι επιλογή μου να βλέπω μόνο μαύρο..

Γιατί τότε ίσως να έχω μιά ελπίδα λίγο πιο δυνατή.. ένα χάδι λίγο παραπάνω.. ένα καλόπιασμα..

υ.γ. η φωτό δική μου

ραγισμένες αγκαλιές (broken embraces)

Σκηνοθεσία: Pedro Almodovar
Ηθοποιοί: Penelope Cruz, Luis Homar, Blanca Portillo, Jose Luis Gomez, Tamar Novas, Agustin Almodovar

Από τις ταινίες του Αλμοδοβάρ, φεύγω πάντα με την ίδια μελωμένη αίσθηση. Δύο ολόκληρες ώρες και κάτι, ένοιωσα τόσο οικεία σα να βρισκόμουν στο σπίτι μου, και όλα να διαδραματίζονται γύρω μου. Τα πρόσωπα που χρησιμοποιεί, είναι τόσο εκφραστικά και ζεστά, ιδιαίτερα οι γυναίκες του, από την μεγαλύτερη ηλικιακά ως την μικρότερη, από τον πιό κύριο ρόλο ως τον πιό τελευταίο. Πολλές φορές με κάνει να πιστεύω πως εμφυσά
ο ίδιος μέσα τους αυτή την ιδιαίτερη θηλυκότητα που αποπνέουν.

Ένας σκηνοθέτης, αργότερα τυφλός συγγραφέας διηγείται την ζωή του.
Τίποτα δεν αποκτάται δίχως κόπο, τίποτα δεν κρατάει γιά πάντα. Ανατροπές. Έρωτας. Ψέμμα. Ανάγκη. Εκδίκηση. Σεξ. Αποκαλύψεις.
Μία ολόκληρη ζωή κλεισμένη σ ένα συρτάρι με σκισμένες φωτογραφίες. Κι ότι απέμεινε, μιά φωτογραφία ασπρόμαυρη.
Η ανάγκη του να αντέχεις το σήμερα και να ελπίζεις γιά το αύριο.. η ανάγκη της σωστής διαχείρησης όσων έρχονται και παρέρχονται..

κύκλος

Από το διήγημα του Antonio Tabucchi ''το ποτάμι''

Εγώ αντίθετα σου γράφω από ένα θρυμματισμένο χρόνο. Όλα έχουν γίνει κομμάτια, αγαπητή μου, και τα θρύψαλα έχουν πεταχτεί από την μιά μεριά στην άλλη, και μου είναι αδύνατο να τα μαζέψω παρά μόνο σ' αυτόν τον αναγκαστικό κύκλο στον οποίο εξακολουθώ να γυρίζω μέχρι ναυτίας και μέχρι βλακείας, συνεχώς, ώσπου αυτός ο κύκλος ν' ανοίξει σ ένα άγνωστο σημείο.

that 's life.. frank sinatra

υ.γ. η φωτό από το deviantart

εδώ

Eκεί ή εδώ;
Στο εδώ διακρίνω τα κομμάτια μου.
Στο εκεί, είμαι και δεν είμαι.

Εδώ, σ ένα μαχμουρλίδικο πρωινό. Σε μιά εικόνα που καθημερινά, μεγαλωμένη στην οθόνη μου με ταξιδεύει. Στίχοι τραγουδιών που πάνε κι έρχονται σε κλάσμα του δευτερολέπτου.

Εδώ, σε δυό μάτια που αρνούνται να ξυπνήσουν. Συνέρχονται με παγωμένο νερό λουσμένο στην πνοή του Οκτώβρη. Σε ένα χρώμα μπλε κομματιασμένο σε όλες τις αποχρώσεις. Σε δυό τσιγάρα δρόμο τυλιγμένα σε σύννεφα σκέψεων. Από εκείνες τις βουβές, που έρχονται μέσα σου ίσα να σε συντροφέψουν.

Εδώ σ ένα φλυτζάνι καφτού καφέ. Να λιώνουν τα δάχτυλα αγγίζοντας την πορσελάνη. Σημαντικά ραντεβού. Υποχρεώσεις. Η υφή κι η υπόσταση σου. Η αγάπη μου. Αυτό που είσαι. Η επιμονή μου. Η υπομονή σου.

Εδώ στο βλέμμα σου, όταν φωνάζει όχι. Στα μάτια σου που κοιτούν βαθιά. Που ακουμπούν την ψυχή μου. Που γελούν.
Το ρόδι που έσπασες προχθές, οι σπόροι στο χρώμα των φιλιών σου.
Το εδώ μου και το εκεί μου..
..εδώ..


υ.γ.η φωτό δική μου


*οι στιχοι του τραγουδιου ισοπεδωτικοι
**μ αρεσει που επιτελους θα πεσει η θερμοκρασια
***τα σπόρια του ροδιού δε τα δοκίμασα ;)