ανασκαφές

Ανασκαφές στον Ζυγό

Μάνος Χατζηδάκης

Όταν ένα περιστέρι πάει να χαλάσει τα καλοχτενισμένα μαλλιά σου, κοίταξε να το μεταπείσεις με το στόμα σου. Να το προσελκύσεις να σε φιλήσει. Το χειρότερο θα ‘ναι να το διώξεις με μιά νευρική κίνηση του χεριού σου. Γιατί τότε και τα μαλλιά σου θα ξεχτενιστούν και το περιστέρι ποτέ δεν πρόκειται να σ’ αγαπήσει.

πρωινή αίσθηση

Δεν είχε προγραμματίσει το ξυπνητήρι σήμερα. Όχι δεν ήταν Κυριακή, μιά καθημερινή με καθόλου πρωινές δουλειές, αυτό ήταν!
Ακόμη με κλειστά μάτια, συνειδητοποίησε τους κτύπους του ρολογιού. Τικ, τακ, τικ, τακ..
'Απλωσε το χέρι και χάιδεψε τα σεντόνια. Ρούφηξε την μυρωδιά της χθεσινής νύχτας. Τικ, τακ, ισσσ, τικ, τακ, ισσσ.. ακόμη ένας θόρυβος συντρόφευε τους δείκτες. Παράξενο.. είναι δυνατόν να βρέχει; Αγνούσε οποιαδήποτε μετεωρολογική πρόβλεψη.
Γύρισε από την πλευρά του παράθυρου, και ίσα που τρύπωσε το βλέμμα της ανάμεσα στις γρίλιες. Ενιάμιση και τούτη η γκριζάδα, αυτό προμήνυε.
Έμεινε εκεί, γιά τουλάχιστον μία ώρα ακόμη.
Ο μόνος λόγος που την έκανε να σηκωθεί, ήταν η λαχτάρα γιά ένα φλυτζάνι καφέ!

αντέχεις;

H μητέρα μου τον λάτρευε. Εγώ τον απεχθανόμουν.
Πολλές φορές έψαχνα να εξιχνιάσω μυστικά πίσω του. Τίποτα. Ο τοίχος παρέμενε σε ελαφρύ φυστικί. Χρώμα κι αίσθηση από παγωτό χωνάκι.
Έσπαγα με τα νύχια μου τον σοβά. Από κάτω ροζουλί κομμάτια που παρέπεμπαν σε υδρόγειο σφαίρα. Τρόμαζα.
Καθρέφτης ειναι ένα πράγμα που χρησιμεύει ως διακοσμητικό στους τοίχους.
Ενίοτε σε καταπίνει, αφήνοντας σου μόνο δυό βλέφαρα σαν πόρτες, να ταξιδεύουν στην απογοήτευση ή στην χαρά.

Και η επίγνωση;
Αντέχεις;

μάντεψε

Τι είναι αυτό που με κάνει να αγαπώ ιδιαίτερα τα Σάββατα;
Ξέρω πως κάθε μέρα έχει την ομορφιά της, όμως αυτή η προτελευταία ημέρα της εβδομάδας, νομίζω πως χαίρει ιδιαίτερης προσωπικότητας.

Είναι όπως τους ανθρώπους, που κάποιους τους λατρεύεις ακριβώς γιά αυτή την μικρή λεπτομέρεια που τους κάνει διαφορετικούς.

Σε είδα στο όνειρο μου χθες βράδυ, ίσως να ήταν και σήμερα το πρωί.
Ενθουσιασμένη, σε φώναζα ''έλα να δεις'', ''έλα να δεις'', είχα ανακαλύψει ένα υπέροχο τοπίο, στην άλλη πλευρά του τόπου, στον οποίο υποτίθεται πως ζούσαμε.
Μα δε σ έβρισκα γιά να σου μεταδώσω την έκπληξη μου. Εντυπωσιάζομαι γιά την ρεαλιστικότητα των ονείρων μου που τείνουν να έρχονται όλο και πιό σπάνια.

Στο είπα;
Περίμενα πως το ''μεγάλωμα'' μου, θα ήταν πιό ήπιο, πιό γλυκό, ταισμένο με κουταλιές μελιού, και μαύρης ζάχαρης.
Μόνη δεν είμαι, ευτυχώς, και τα χαιδέμματα μου περισσεύουν, μα έρχονται στιγμές που φοβάμαι, φοβάμαι πολύ.
Και νοιώθω δύστροπη, το αντίθετο με ότι φαντάστηκα.
Όλο και πιό δύστροπη..
Όλο και πιό..

υ.γ. οι φωτογραφίες σήμερα, από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Κι όταν λέω από το κέντρο, το εννοώ. Ποιό κεντρικά δε γίνεται!!!
Όποιος/α μαντέψει από που, κερδίζει.. το τι θα το δούμε στην πορεία.. :)))))
Έτσι γιά να γελάσει λίγο το χειλάκι μας!!!

εισητήριο στην τσέπη σου

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης Μουσική: Παντελής Θαλασσινός Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός
Ήθελα να 'μαι η αφή στην άκρη των δακτύλων σου
ό,τι αγγίζεις να 'χει κάτι κι από μένα
να 'μαι τη νύχτα η φωνή χαμένων φίλων σου
που λεν τραγούδια παλιά κι αγαπημένα

Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου

Ήθελα να 'μαι η σκιά στην άκρη των βλεφάρων σου
η μόνη λέξη στο παραμιλητό σου
να 'μαι η πρώτη ρουφηξιά απ' το τσιγάρο σου
κι η τελευταία η γουλιά απ' το ποτό σου

Θα 'θελα να 'μαι αστραπή που σβήνει μες στο βλέμμα σου
πάνω στο χέρι η τυχερή γραμμή σου
να 'μαι κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου
για να ξυπνάω τις φωτιές μες στο κορμί σου

διαβάζοντας στη Χάννα

Οκτώβρης 2008 και κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο του Βernhard Schlink. Το διαβάζω σε λιγότερο από δυό εβδομάδες, ρεκόρ γιά μένα που παρακαλώ η ανάγνωση να στάζει με αργό ρυθμό μέσα μου.

Δεν ήξερα τίποτα γιά την υπόθεση του βιβλίου, και ήταν πρόκληση.
Συγκεκριμένα, συνεχείς προκλήσεις καθώς είναι γεμάτο με απρόβλεπτες καταστάσεις και ανατροπές.

Ερωτισμός, διαφορά ηλικιών πέρα από συμβατικότητες, μπάνια, υδρατμοί, αναγνώσεις, στην μεταπολεμική Γερμανία.
Η γνωστή ιστορία των Εβραίων ειδωμένη από μία τελείως διαφορετική οπτική γωνία.
Εάν σου ήταν παντελώς άγνωστη, θα μπορούσες να λατρέψεις, μετά να πονέσεις, να λυπηθείς, μέχρι και να κλάψεις γιά την πρωταγωνίστρια.

Είναι το παιχνίδι του συγγραφέα, είναι το ότι πρωτύτερα την συγχωρεί ο ίδιος. Ακόμη κι αν αλύπητα τις αποδίδει συνεχείς ενοχές. Γιά σκληρότητα, γιά ψυχρότητα, γιά φασιστική αντιμετώπιση, για.. για..

Η Χάννα, σε κάποια περίοδο της ζωής της εργάζεται σαν δεσμοφύλακας σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Απλά κάνει πάρα πολύ καλά την δουλειά της. Κι η δουλειά της είναι να διαλέγει αυτές που θα πεθάνουν την επόμενη μέρα. Δουλειά της είναι να μην ανοίξει τις πόρτες να φύγουν οι κρατούμενες ακόμη κι αν έχει ξεσπάσει φωτιά.
Δουλειά της είναι να μην αφαιθεί και σκεφτεί ανθρώπινα.
Να μην χαλαρώσει.
Να μην ξεφύγει από τα προκαθορισμένα όρια.



Γενάρη 2009 βλέπω την ταινία. ''Τhe reader'', ''Σφραγισμένα χείλη'' γιά τους έλληνες σινεφίλ.
Πρωταγωνιστές η Κέιτ Γουίνσλετ και ο Ρέιφ Φάινς.

Μου συμπληρώνει όμορφα την αρχική εικόνα του βιβλίου, με μία εκπληκτική ερμηνεία του ρόλου της Χάννα, ωραία παρουσίαση της εποχής κι εκπληκτική μουσική.
Ο Στίβεν Ντάλντρι έχει σκηνοθετήσει επίσης το ''Μπίλι Έλιοτ'' και τις ''Ώρες''.



Και καθώς σήμερα ξεφυλίζω ξανά το βιβλίο, βρίσκω γραμμένο στην τελευταία σελίδα, αυτό..

Αν και προσωπικό..
Και όχι δεν ήταν ούτε δανεικό, ούτε μεταχειρισμένο.. :)))))

''θα πάω, μα όχι γιά πολύ''!

Είπε ''θα πάω, μα όχι γιά πολύ''!
Κι έγιναν οι μέρες εβδομάδες. Είπε, ''ακόμη λίγο''! Κι έγιναν οι εβδομάδες μήνες. Οι μήνες χρόνια.

Κανόνιζαν τις συναντήσεις τους ανεξαρτήτων διαθέσεων και εποχής. Δεν ήταν τόσο από αγάπη, ή ενδιαφέρον, ή έρωτα όοοχι! Θα μπορούσαν να κάθονται γιά ώρες μέσα στο αυτοκίνητο και να κοιτούν την θάλασσα. Θα μπορούσαν να μη ρωτούν ποτέ ο ένας τον άλλον γιά πράγματα, ή ακόμη οι ερωτήσεις να γίνονταν από προσποιητή απορία. Θα μπορούσαν επίσης να μαλιοτραβιούνται γιά ώρες, γιά μήνες, πολλές φορές υπήρξαν χρόνια ολόκληρα που χάριζαν ο ένας στον άλλον κοσμητικά επίθετα διόλου κολακευτικά.
Κανείς όμως δεν ήθελε να σταματήσει, ή μάλλον πίστευαν κι οι δυό πως ξαφνικά η συμπεριφορά τους ενός προς τον άλλον με ένα μαγικό τρόπο θα αλλάξει, κι έτσι μετέθεταν αυτή την στιγμή πάντα γιά την επόμενη μέρα.

Ακόμη και τη μέρα που αυτός οδηγούσε αμέριμνος, κι αυτή του έστριψε απότομα το τιμόνι, με κίνδυνο να φύγει το αυτοκίνητο από την δεξιά λωρίδα, να περάσει στην αριστερή, κι από εκεί να πέσει σ ένα χωράφι σπαρμένο με μπουμπούκια βαμβακιού.
Αυτή γελούσε σαρκαστικά, ήταν τόσο χαριτωμένος, και τόσο τρωτός και ευάλωτος, όταν τρόμαζε! ''Είσαι τρελλή''; ''Θα μπορούσαμε να σκοτωθούμε'' της είπε, μα ούτε και τότε είπαν Αντίο.

Το άφησαν να φθαρεί μέσα τους τόσο, που δεν είχε την δύναμη να ειπωθεί.
Θαρρείς και οι πάσες που αντάλλασαν με τόση κακία ο ένας με τον άλλον, έτσι ώστε να μη μένει πιά χρόνος γιά να σκεφτούν σοβαρά οτιδήποτε άλλο, πιό σημαντικό, δυνάμωναν την ίδια τους την υπόσταση, την παρουσία τους στην ζωή. Η μεταξύ τους φθορά, συγκρινόμενη με την υπόλοιπη συμβατική ζωή, την έκανε να φαντάζει ιδανική.

Το πιό περίεργο ήταν, πως ότι κι αν είχε προηγηθεί, ότι κι αν είχε συμβεί, όταν επέστρεφαν ο καθένας στο σπίτι του, έτριβαν με δύναμη τις σόλες των παπουτσιών τους στο χαλάκι της εισόδου. Με πολύ δύναμη!
Αντί γιά σκόνη, το πως μάζευαν τριαντάφυλλα και τα έκρυβαν βαθιά, όπου ο καθένας έβρισκε καλύτερα, ούτε που το καταλάβαιναν. Είχαν πιά και οι δυό κατάλευκα μαλλιά κι ακόμη έκρυβαν, στις τσέπες, μέσα από τις κάλτσες, στο πορτοφόλι, σε πάκους χαρτομάντηλα, παντού.

Ώσπου πιά δεν είχε άλλο!!!