τίποτα δεν είναι πια ίδιο

"Δεν είναι εποχή για ποίηση
 κι άλλα παρόμοια
 σαν πάει κάτι
 να
 γραφεί
 είναι
 ως αν να γράφονταν
 απ' την άλλη πλευρά
 αγγελτηριων θανάτου!!!
 Γι' αυτό και τα ποιήματα μου
 είναι τόσο πικραμένα
 (και πότε -αλλωστε- δεν ήταν;)
κι είναι
προ πάντων
και τόσο λίγα...''

Νίκος Εγγονόπουλος

διαμαντάκια

Επιστρέφαμε από τον παραλιακό δρόμο,  από μια πολύ ευχάριστη εκδήλωση και κοιτάζοντας δεξιά, είδα έναν ήλιο να απλώνει χρυσάφι επάνω στη θάλασσα..

Όταν είμασταν παιδιά,  τα λέγαμε διαμαντάκια!

Από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου,  σήκωσα τη φωτογραφική και τσουπ τράβηξα μια φωτογραφία..  το ποδήλατο μαζί με τον αναβάτη του,  ήταν σε κίνηση και μπήκε σφήνα στο πλάνο μου.. όπως και βγήκε αστραπιαία.

Τα πιο όμορφα πράγματα γίνονται μέσα από τον αυθορμητισμό δε συμφωνείς;  Ίσως επειδή το στημένο και το επιτηδευμένο σκληραίνουν το κάδρο.. αλλά και την υφή!

την δεύτερη Τρίτη

Οι Τρίτες αυτού του Νοέμβρη δοκιμάζουν τις αντοχές μου.  Περιέχουν πολύ υπομονή,  πολύ όμως!  Αγωνία δεν έχω,  λίγο πολύ ξέρω πώς θα έρθουν τα πράγματα.  Λύπη έχω,  για έναν άνθρωπο που υποφέρει.  Θλίψη έχω που δεν μπορώ να του προσφέρω ένα απλό ''όλα θα πάνε καλά''.  Καμμιά φορά,  τον χαιδεύω απαλά στα γόνατα,  τόσο απαλά,  σα να φοβάμαι μη σπάσει.  Ή στον ώμο.  Σήμερα πέρασα το χέρι μου μέσα από το δικό του.  Πως νιώθεις;  τον ρώτησα.  Όλο καλά,  λέει.  Όλο καλά,  όμως δεν είναι καλά,  δεν είναι έτσι το καλά.

Ενδιάμεσα,  ξεκουράζομαι με ζεστή τυρόπιτα και freddo.  Ενάμιση μήνα πριν από τα χριστούγεννα,  ποτέ δεν έπινα freddo.  Φέτος κάνει μια ζέστη σαν προχωρημένη Άνοιξη.  Η γυναίκα που δουλεύει στο κυλικείο,  του ρίχνει μπόλικη κανέλλα.  Πρώτα με ρωτάει αν θέλω και μετά,  βάζει μπαχαρικό γενναιόδωρα.  Νομίζω ότι πρέπει να το βλέπει κάπως σαν έξτρα δώρο,  σαν κάτι που θα προσφέρει χαρά.  Μια μέρα,  την άκουσα να ρωτάει κάποιον ''σήμερα είστε καλύτερα'';  Η απάντηση ήταν καταφατική και τότε σκέφτηκα ''τι καλά να μου έκανε κι εμένα την ίδια ερώτηση και να είχα τη δυνατότητα να της δώσω την ίδια απάντηση''.  Ναι,  σήμερα είμαστε καλύτερα,  όμως δεν είμαστε,  δεν είμαστε,  ούτε καλά είμαστε,  ούτε καλύτερα..

μονοπάτι

Πως είναι ο φυλακισμένος όταν ξεμυτίσει για λίγο στον πραγματικό κόσμο;
Έ κάπως έτσι φαντάσου εμένα όταν βρεθώ στη φύση.  Και καλά όλο το καλοκαίρι που είμαι ούτως ή άλλως δίπλα στη θάλασσα.  Τσουπ,  30 λεπτάκια από το σπίτι μου και μια απέραντη παραλία είναι όλη δική μου.  Αλλά μετά,  το φθινόπωρο,  τον χειμώνα,  την άνοιξη;  Πεθαίνω από στέρηση λέμε!

Χθες,  καθώς είχε σκοτεινιάσει πιά και  επέστρεφα από το κολυμβητήριο (να το πρώτο υποκατάστατο,  αυτό της θάλασσας),  περπατούσα πλάι πλάι και κάτω από τα δέντρα για πάρα πολλά μέτρα (να το δεύτερο υποκατάστατο,  αυτό του δάσους),  μόνο και μόνο για να νιώθω δίπλα τους.

Η φωτογραφία δικιά μου από την τελευταία μας εξόρμηση.
Κανένα υποκατάστατο δεν αντικαθιστά με επιτυχία το αυθεντικό.

ηλιόλουστες μέρες

Μ'  αρέσει που την όλη αρνητική ατμόσφαιρα,  αυτό το όλο πολύ πολύ δύσκολο θέμα του,  το αντιμετωπίζει σχετικά θετικά.  Με πραότητα και ελπίδα.  Αν και κάποιες φορές,  ευτυχώς λίγες, διακρίνω μία παραίτηση που όμως θα της προσέδιδα μια ρεαλιστική χροιά.  Ανέκαθεν δυνατός, άνθρωπος που ολόκληρη ζωή πάλευε για την επιβίωση,  δεν θα σταματούσε τώρα!  Το ότι είναι απόλυτος βέβαια όσο και εγωιστής σε κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες,  ήταν πάντα σημείο του χαρακτήρα του.

Ωστόσο ο Νοέμβρης έχει πάντα ζεστές,  ηλιόλουστες μέρες.
Και όπως και να το κάνουμε,  οι μέρες από τώρα έχουν κάτι από χριστούγεννα,  δεν έχουν;

η πρώτη Τρίτη

Μέσα σ' εκείνο το δωμάτιο που δεν έμπαινε αέρας από πουθενά περιμέναμε.  Ήταν αστείο αλλά όταν μας φώναξαν σηκωθήκαμε και οι τρεις ταυτόχρονα.  Ήταν σαν να είμασταν στο σχολείο,  ή στο στρατό ή σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης.  Κάπου τέλος πάντων που θα μπορούσαν να μας έχουν πάει σηκωτούς λόγω χχμμμ απροθυμίας μιά που δεν υπήρχε,  δεν υπάρχει επιλογή,  υπάρχει μόνο η υποχρέωση της ανάγκης.  Η δική μας,  ήταν η πρώτη φορά,  για αυτό και είμασταν τόσο αγχωμένοι.  Ξέρω,  πως σιγά σιγά,  θα μάθουμε να ανοίγουμε το παράθυρο σ'  αυτό το χώρο.  Κι όταν θα αρχίσει να μοιάζει με το σπίτι μας ίσως να μη πεταχτώ ξανά,  μισολιγόθυμη τρεις φορές, μέσα από το σύνολο αυτών των γκρίζων ανθρώπων.
Όλο αυτό,  εχθές,  πήρε πολλές ώρες.

Κατά τις 5.30 το απόγευμα πιά,  στη θάλασσα,  τα χρώματα της δύσης πίσω από τον Όλυμπο,  οι  φθινοπωρινές αποχρώσεις,  τα χρωματιστά μπουφάν των περιπατητών μου φάνηκαν παράδεισος! 

ενσυναίσθηση; πού τέτοια χαρά!

Ok αντίγραφα δεν είμαστε!
Ok να συμφωνούμε σε όλα δεν μπορούμε!

Οπωσδήποτε και υποστηρίζουμε την διαφορετικότητα,  όμως το να μιλάμε δυό ολόκληρες ώρες στο τηλέφωνο δεν φτάνει.  Ούτε η 30+ ετών οικειότητα αρκεί.
Κάτι λείπει μέσα από το πακέτο και ενώ φαινομενικά δείχνει γεμάτο κατά βάθος είναι άδειο.  Και νομίζω ότι ξέρω τώρα πια τι είναι αυτό που λείπει.  Είναι το άλλο άτομο,  είναι το άλλο μισό που δεν είναι μισό,  είναι ένα κομμάτι του μισού.  Είναι που οι δικές μου επιθυμίες και τα δικά μου συναισθήματα προβάλονται στο άτομο αυτό.  Για αυτό η φίλη μου είναι μονίμως ''αλλού''.  Γιατί κάποια άλλα είναι τα συναισθήματα της για μένα,  σίγουρα απέχουν πολύ από αυτό που θα ήθελα.

Στα γενέθλια λοιπόν και στα χρόνια πολλά είμαστε εκεί..  στην αγάπη τσουκ..  κι αν μιλήσουμε για ενσυναίσθηση είναι μια τόσο μα τόσο πικρή ιστορία.

*επιτρέψτε μου να πω ''αι στο διάλα''  κουρασμένη καθώς είμαι από ένα χθεσινό τηλεφώνημα,  που υπο τις σωστές συνθήκες θα έπρεπε να με κάνει να νιώθω ''στο μαξιλάρι μου''

και το γνωστό βιντεάκι για το τι είναι ενσυναίσθηση: