φόβος

Κι επειδή η ζωή έχει απ' όλα,  θα έπρεπε να υπάρχουν ειδικές συσκευές που να αφαιρούν όλα τα αρνητικά συναισθήματα από το ανθρώπινο σώμα.  Τον φόβο κυρίως που ψεύτης καθώς είναι,  αλήτης και γητευτής,  το μούδιασμα του φτάνει ως το μεδούλι.

Κι εκείνη την αίσθηση,  που και για αυτήν ευθύνεται ο φόβος ξανά,  πως όλα είναι μάταια και πρόσκαιρα.

-*-
Φοβάμαι ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και θα έχω πεθάνει
Θα σηκωθώ
Θα πάω στη δουλειά
Θα χαμογελάσω,καλημέρα,κρύο έχει σήμερα
Και δεν θα ξέρω ότι είμαι νεκρή
Γιατί ξέχασα ότι ο χρόνος δεν είναι άπειρος
Ότι οι εποχές περνάνε και αν δεν προλάβεις,σε προσπερνάνε
Θα συνεχίσω να δουλεύω μέχρι να πάω σπίτι,να ανοίξω μια μπύρα στο καναπέ
Να ανοίξω την τηλεόραση,να κοιμηθώ μόνη μου στο κρεβάτι
Και το άλλο πρωί να με βρουν παγωμένη
Εξάλλου δεν ήθελα τελικά και τόσο πολύ όσα έλεγα ό,τι ήθελα
Δεν θα έχω ταξιδέψει στις μακριές Ινδίες
Ούτε θα έχω γνωρίσει όλους του γαλαξίες που είχε να μου δείξει η Όλγα
Ούτε θα έχω βρει το μυστικό της αντιγραφής
Ούτε θα έχω ζήσει το καιρό που άλλαξαν όλα
Θα ξυπνήσω μια μέρα και θα είμαι νεκρή
Και το χειρότερο, θα έχουν περισσέψει πολλά χρόνια μέχρι να πεθάνω
-*-

από εδώ


*Σαν νερό ήρθα,  και σαν αέρας φεύγω

από εδώ

καλοκαίρι

Καλοκαίρι,  είναι οι ιδρωμένες καμπύλες,  τα μπούτια,  τα μπράτσα,  οι μασχάλες,  είναι οι σκοτοδίνες και η υπόταση από την αφυδάτωση και υπερέκθεση στο φως του ήλιου,  είναι το αγόρι στο beach bar που σου φέρνει δυό καφέδες και δυό νερά,  είναι οι παραγωγοί στις λαικές που διαλαλούν τα πιό νόστιμα βερύκοκα,  είναι ο τύπος με την πρησμένη κοιλιά που κουβαλάει τον δίσκο με τους λουκουμάδες στη θάλασσα και μαζί μ' αυτόν οι δέκα χαρτοπετσέτες που δεν φτάνουν να σκουπίσεις την ηδονή από την γλύκα,  το ζυμάρι και τη ζάχαρη.

του καλοκαιριού

Με κούρασε ήδη το καλοκαίρι.  Με έχει εξαντλήσει η υπερβολική ζέστη.  Πόσο κλιματιστικό,  πόσο ανεμιστήρα και πόσο παγωμένο νερό πιά;  Τσούζει ο λαιμός μου και τα αααψούυυ ριγούν όλο μου το σώμα.  Πόσο να μείνεις μέσα στο θαλασσινό νερό,  πόσους καφέδες να πιείς και πόσες σελίδες να διαβάσεις καρφωμένος σε μια ξαπλώστρα.
Ωστόσο,  το μάτι γεμίζει μπλε,  αυτό είναι γεγονός,  μπλε και φως,  απείρως ευεργετικά αμφότερα.
Κι επειδή κάθε κατάσταση έχει και τα αρνητικά της έχει και τα θετικά της,  πήγα σινεμά μετά από δύο - τρία ολόκληρα χρόνια,  είδα δύο ταινίες μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο,  και τις απόλαυσα χωρίς να νυστάξω και χωρίς να με πάρει ο ύπνος,  άρχισα να ξαναγίνομαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος δηλαδή.  Οφείλω να σου πω ότι έσκασα στο γέλιο με το ''τα παράπονα στον δήμαρχο''  και τον εκπληκτικό Ιταλό πρωταγωνιστή της που έπαιζε ανάμεσα σε Μπενίνι και Φέλτμαν.  Τόσο καλός!
Η ''αποπλάνηση''  ήταν ένα καλό καλοκαιρινό παραμυθάκι,  λίγο αργό,  αλλά οκ γλυτώσαμε τις παρενέργειες.
''Η παγίδα του νερού'',  το βιβλίο μου,  ελαφρύ ανάγνωσμα αλλά όχι τόσο που να μη κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μου σε κάθε σελίδα.
Γενικότερα,  νιώθω σαν να σπρώχνω τις λιοπύρινες μέρες να φύγουν με τον πιο ευχάριστο τρόπο που μπορώ να σκεφτώ.  Όλα συμβαδίζουν και με την οικονομική δυνατότητα που έχω,  όχι δηλαδή πως σε άλλη,  ιδανική περίπτωση θα έκανα άλλα πράγματα.
Μάλλον είμαι σε φάση κούρασης και χρειάζομαι επειγόντως λίγες μέρες σε ένα περιβάλλον με άγρια βλάστηση,  δυνατή δροσιά και εξωτική θάλασσα.  

έρωτες

Οι αναμνήσεις φίλε μου.  Άνοιξε το κουτάκι ''έρωτες ανεκπλήρωτοι''.  Μιας εποχής που ούτε το βλέμμα δεν άφηνε να φανεί το ολοκαύτωμα.  Κι η καρδιά ακόμη, σιωπηλή.  Μόνο ένα ζζζζ,  σαν μελισσάκι γύρω από το λουλούδι του.  Ολοκίτρινο λουλούδι,  στα γενοφάσκια του.  Το σώμα καμμιά φορά,  τόλμαγε και μίλαγε.  Έγερνε ντροπαλά προς την μεριά Του.  Σα περισπωμένη γινόταν,  κι Εκείνος το ένιωθε.

Και μετά;

Εικοσιπέντε χρόνια μετά του έστειλε αίτημα φιλίας στο facebook.
Την θυμόταν ακόμη.  Ήσουν η πιο όμορφη μαθήτρια μου μ'  αυτό το όνομα της είπε.

Αυτός που τότε ορκιζόταν πως με το τέλος της χρονιάς δεν θα θυμόταν τίποτα από αυτήν!

Κυριακή πρωί

Τις Κυριακές αυτές,  που ξυπνάς αλλά δεν έχεις ξυπνήσει ενώ οι ώρες περνούν,  ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά,  η βεράντα καίει,  η ησυχία δίνει κλωτσιά στη σιωπή,  πεταλούδες σα νιφάδες χιονιού,  τιτιβίσματα χελιδονιών κι ο περιστρεφόμενος ανεμιστήρας σαν ον φερμένο από αλλού.  Κυρίως κάψα και η απουσία του δροσερού νερού της θάλασσας,  οι σελίδες του βιβλίου στην ξεκούραση,  αύριο φωνάζουμε,  αύριο θα σας πάμε βόλτα στις ξαπλώστρες,  στα κύμματα,  στην αλμύρα,  στο μπλε.  Οπωσδήποτε στο μπλε!

γοητεία

Η γοητεία λοιπόν είναι αυτό που μπαίνει ανάμεσα σε σένα και τον πραγματικό χαρακτήρα του οποιουδήποτε.  Η γοητεία είναι αυτό που σε ελκύει,  αυτό που ερωτεύεσαι,  αυτό που σε κάνει να νιώθεις πως όλα θα πάνε καλά.  Θα μπορούσες να την πεις και επικάλυψη του αληθινού,  προσωπείο.

Ω ναι!

ένα συν ένα

Ένα συν ένα ίσον δύο.  Μπορεί και κανένα,  μπορεί και έντεκα.  Ίσως και να παραμένει ένα,  μοναχικό,  γυμνό,  αυτόνομο.  Χωρίς ενοχές,  πέρα από δεύτερες σκέψεις.  Δικό του το μήκος και το πλάτος.  Αυτό  και το σώμα του,  οι εσοχές του και οι προεξοχές του.  Δικές του κι οι εκρίσεις του.  Το ιδιαίτερο άρωμα του ιδρώτα του.  Η γεύση του σάλιου του.  Η μοναδικότητα του ανεπιρέαστη.  Η ανικανότητα της κατανόησης,  η μη ενσυναίσθηση.  Το δέρμα.  Οι ελιές,  τα κοκκινάδια,  τα βαθουλώματα.  Οι φλέβες που διασχίζουν με δύναμη τα χέρια.  Σαν μικρά ποτάμια.  Ποτάμια μαχαίρια.  Εγωιστικά και εγωκεντρικά.  Τα δαχτυλίδια στους παράμεσους.  Η όζα στα νύχια.  Η μπρίκα χιλιομεταχειρισμένη.  Το φλυτζάνι ό,τι έχει απομείνει από τα σπασμένα.  Το μπλε εμαγιέ στο χρώμα της θάλασσας.  Ζέστη υπερβολική!  Οι ανεμιστήρες στο φουλ.  Γυμνή,  Δεν τον περιμένει.  Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στην πάρτυ της.