πασχαλια φερε μου παπουτσια..

να καταφέρω να την φέρω στο χέρι μου.. να περπατήσει σ ένα ένα τα δάχτυλα μου..
με τα μικροσκοπικά της μαύρα ποδαράκια..
μετά..
να φυσήξω απαλά,
κι αυτή να πετάξει..
όχι πολύ μακριά..
στο πιό κοντινό λουλούδι..
κι εγώ να έχω προλάβει..
να πω τις ευχές μου..
άλλωστε η άνοιξη έχει μπει πιά γιά τα καλά..

μη ξεχάσω να προσέχω τους δρόμους,να περνώ από τις διαβάσεις(όχι με κόκκινο),
και να κοιτώ αριστερά και δεξιά καλά καλά εάν έρχονται αυτοκίνητα,διότι όλοι οι
δρόμοι δεν είναι μονόδρομοι εε??

η κυρά Δόμνα

Tην γνώρισα όταν είχα κλείσει τα πέντε.Όσο μπορώ να υπολογίσω ήταν δεν ήταν 48 χρονών.Ούτε όμορφη,ούτε άσχημη,το ύψος της δεν ξεπερνούσε το 1.55.Συντηρητικά καλοντυμένη,όσο επέτρεπαν οι συνθήκες και η φτώχεια της εποχής.Τα μαλλιά της,λεπτά,μεταξωτά,μαζεμένα πάντα πίσω στον αυχένα,χτενισμένα προσεκτικά σε μια αδύνατη πλεξίδα,που την στριφογύριζε πολλές φορές σ ένα σφιχτοδεμένο,μικρό κότσο.Ήρεμη,άβουλη,με τον φόβο του κόσμου φωλιασμένο στην ψυχή,βήματα περιοσμένα σ ένα τόπο με 80 κατοίκους όλο κι όλο,όπου οι νέοι ταξίδευαν συνεχώς και οι γέροι στέκονταν πίσω να περιμένουν.
Πενήντα βήματα μετρημένα με τα μικρά της ποδαράκια,ως τον καφενέ τους κι άλλα πενήντα για την επιστροφή στο σπίτι,πλινθόχτιστα και τα δύο.
Σε γειτόνισσες δεν πήγαινε,φοβόταν το τι θα πουν,πώς θα το πουν,όλα τα μετρούσε,στη λίμνη δεν κατέβαινε ποτέ,ήταν αντρίκιες περπατησιές αυτές,και στο καφενείο τους,μόνο μετά από τις προσταγές του άντρα προστάτη της.Φέρε αυτό,φέρε εκείνο,μόλις χρειαζόταν κάτι,μόνο σπάνιο που δεν ήταν αυτό,άνοιγε την πίσω πόρτα του μαγαζιού,που έβλεπε προς το σπίτι,στεκόταν εκεί ανάμεσα στα δοκάρια,επιβλητικός και φώναζε..
-Δόμναααα…..πάγοοο…..
-Δόμναααα…..τα ψάριαααα….
Κι έτρεχε η κυρα Δόμνα να αντικαταστήσει τον πάγο στην παγωνιέρα,να βάλει τα ψάρια στη σάλτσα,νερό στο μουσλούκι κι έπλενε ένα ένα τα φλυτζάνια του καφέ,τα ποτήρια του κρασιού,τα ποτηράκια του ούζου,όλα με τα δαχτυλάκια της,κι ό,τι είχε απομείνει από τα τραγουδάκια και τους αναστεναγμούς,πρόσθετε κι ένα αχ δικό της κι έτσι με υγρά μάτια περνούσαν τα μεσημέρια ,μ εκείνο το σφίξιμο στο στόμα που δήλωνε πως έκανε αυτό που πρέπει.Κι ήταν εκείνες τις στιγμές που την εύρισκα μπόσικη,να ζητήσω μια γκαζόζα,μια λεμονάδα,ανάλογα με την δίψα μου,μια τσιχλόφουσκα απλή τυλιγμένη σα καραμέλα,ολόχρυση σε σχήμα λίρας ή την πιο μοντέρνα σε σχήμα τσιγάρου.
Ήταν ένας άνθρωπος πράος,κοπλιμέντα και υπερβολές δεν άκουγες,ούτε κακίες και κοτσομπολιά,σιωπηλή και μαζεμένη,μοναχική,μ ένα βελονάκι ανάμεσα στα τρία δάχτυλα κι ένα βαμβακερό κουβάρι να σέρνεται από δίπλα για τις δαντέλλες και τις ομορφιές,με τέσσερα παιδιά και οκτώ εγγόνια μαζεμένα γύρω της καλοκαίρι,χριστούγεννα και πάσχα,μέσα σ αυτά κι εγώ.
Στην αυλή ,είχε λουλούδια πολλά,που τα φρόντιζε,σκάλιζε,πότιζε συχνά,δεν τα έκοβε ποτέ,εκτός από τις πασχαλιές που γέμιζαν τα βάζα κάθε χρόνο σε χρώματα λιλά,δυό γάτες και δυό σκύλους.
Εκείνο το καλοκαίρι,η μία η γάτα,η κατάλευκη με ουρά χαδιάρα και ράχη βουτηγμένη στο πείσμα,περίμενε γατάκια.Φούσκωνε και ξαναφούσκωνε,μαζί μ αυτήν,περίμενα κι εγώ,τα σκεφτόμουν,τα ονειρευόμουν κάθε νύχτα τα είχα στη αγκαλιά μου με το νου και κάθε που ξυπνούσα έτρεχα να δω μήπως και συνέβη το πολυπόθητο γεγονός.
Τα γατάκια ήταν τρία και άσχημα,μικροσκοπικά,τυφλά,με κατσιασμένο αλλά λευκό τρίχωμα κι ασάλευτα.Ήταν ακόμη μωρά μου εξήγησε και ησύχασα.Το πρώτο πρωινό,γιατί δεύτερο δεν υπήρχαν.Ξαφνικά χάθηκαν.Τα ζητούσα απελπισμένα.
Σιγά σιγά μου αποκάλυψε την αλήθεια.
Με πήρε από το χέρι και πήγαμε να μου δείξει.Είδα μια χαρτοσακούλα καφετιά,πολλές φορές διπλωμένη,και τα γατάκια μέσα..άρχισα να κλαίω,να την φωνάζω,να μη πιστεύω στη σκληράδα της.Έκλαιγα και τη χτυπούσα,την κλοτσούσα σα να ήθελα να πονέσει περισσότερο από μένα,περισσότερο από τα γατιά που εξ αιτίας της δεν θα έβλεπαν ποτέ το φως.Μου εξήγησε κοφτά,πως δεν ήταν δυνατόν να κρατάει όλα τα μωρά που γεννούσαν οι γάτες του σπιτιού.
Κρυφά,μετά από λίγες ώρες πήγα να τα σώσω κι ας φοβόμουν μόνη.Αλλά δεν πρόλαβα.
Έπεσα στο κρεββάτι με πυρετό.Κι ο πυρετός έφερε παραλήρημα.


Ήταν η εποχή που κατάλαβα πως ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του και το καλό και το κακό.Το καθένα για τον λόγο του.

το πορτραίτο

Πως φτιάχνεται το πορτραίτο ενός ανθρώπου;
Με μολύβια στα γκρι του γραφίτη;Με κάρβουνα σε τόνους μαύρους
ζωηρούς; Χρώματα;Ακρυλικά;Ακουαρέλλες;Φόντο μαύρο ή λευκό;Κι έπειτα;Το ανέβασμα των χειλιών,το σχίσιμο των ματιών,η θέση των ζυγωματικών;Η κορμοστασιά ,η ιδεολογία του,τα γούστα,τα πιστεύω,οι προτιμήσεις;Ο καφές αχνιστός ή παγωμένος;Το ποτό δυνατό;Tον τρόπο που κρατάει το ποτήρι του;Τη χροιά της φωνής,βραχνή ή λεπτή, την βαρύτητα του ονόματός του,ο κύριος τάδε ή ο κύριος δείνα,η κυρία Ισμήνη ή η δεσποινίς Λίτσα;Τις ανάγκες του,τις επιλογές,τον τρόπο που σκύβει να χαιδέψει ένα σκύλο,ή μένει αδιάφορος μπροστά σε ένα παιδί;Αν περπατάει ευθυτενής ή σκυφτός,ή το που πηγαίνει;Από το τικ των ματιών ,τις αμήχανες κινήσεις των χεριών,το αλαφροίσκιωτο βλέμμα ή την απόλυτη σιγουριά,το ασυνείδητο άγγιγμα στο πηγούνι,το συνειδητό στρώσιμο του σακακιού,το νευρικό διόρθωμα της γραβάτας,το κοίταγμα , το χτένισμα των μαλλιών στον καθρέφτη,το καλοψαλιδισμένο μουστάκι,το καλοσιδερωμένο παντελόνι,το γυαλισμένο παπούτσι;
Με τι αυτοκίνητο κυκλοφορεί,αν κυκλοφορεί,σε ποια μαγαζιά πηγαίνει,που τρώει,πώς τρώει,τι φοράει,τι διαβάζει,αν διαβάζει,ποιά εφημερίδα αγοράζει , και ποια άρθρα προτιμά,αν βλέπει σινεμά κι αν ναι ποιες ταινίες,πως φιλάει,πως πηδάει ,αν πηδάει και με πόσες το κάνει, αν είναι ειλικρινής, αλλαζόνας,
εγωιστής,ματαιόδοξος,ουτοπιστής,ονειροπόλος,ρομαντικός,
ειρωνικός,κυνικός,φιλόζωος,αλτρουιστής,αεικίνητος,πεσιμιστής ή αισιόδοξος;

στη φωτογραφία το πορτραίτο της κόρης μου,ζωγραφισμένο με κάρβουνo από τα δικά μου

χέρια το 1992..

Σπενσερ Τιουνικ

φωτογραφηση του Σπενσερ Τιουνικ..

μου θυμισε στρατοπεδο συγκεντρωσης στο β' παγκοσμιο πολεμο..

ειναι δυνατον να αποσκοπει στο να τονισει την χαρα της ζωης??

αγαπημενο καφε

το αγαπημενο μου καφε,ομορφος χωρος,υπεροχη μουσικη..
σαββατοκυριακο ερχεται..παμε??

το γουρι μου

το γουρι μου..το ποντικακι μου..ο αλμοδοβαρ μου..

μη γελασετε..αλλα αυτο ειναι το ονομα του..αλμοδοβαρ..

καλο παρεακι..σπαθι..!!

νυμφαίο II