Friday, July 27, 2007

έτσι...

20 comments:

  1. Τα ντρέπομαι αυτά τα μάτια...ΑΙΣΧΥΝΟΜΑΙ...

    "Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά
    έτσι κι' αλλιώς τα ξέρουν όλα..."

    Γλαρένιες αγκαλιές

    ReplyDelete
  2. γλαρενια μου..

    ειναι συνειδητοποιημενα και πολυ θυμωμενα αυτα τα παιδια..
    και να πεις 'λυπαμαι' δεν αρκει..ειναι που κατι πρεπει να γινει εδω και τωρα..για ο,τι απεμεινε τουλαχιστον!!

    φεγγαρενιες αγκαλιες(ειναι κ πανσεληνος σε λιγες μερες).

    ReplyDelete
  3. Θα θυμίσω ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου:

    "Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν σφιχτά τα χέρια,
    κορίτσια, αγόρια στη σειρά και στήνανε χορό,
    ο κύκλος θα γινότανε πολύ - πολύ μεγάλος,
    κι ολόκληρη τη γη μας θ' αγκάλιαζε θαρρώ"


    Λέω απλά πως πρέπει να ξυπνήσουμε επιτέλους να πιάσουμε όλοι τα χέρια μήπως και σώσουμε κάτι.
    Όχι για να έχουμε την συνείδηση μας ήσυχη μα για να χαμογελούμε βλέποντας τα παιδιά και τα παιδιά των παιδιών μας να είναι ευτυχισμένα.

    ReplyDelete
  4. Ο πιτσιρικάς, είναι η φωνή του κόσμου.
    Της γης η αναπνοή.
    Μιας γης, ενός κόσμου που οι αφέντηδες τούτοι εδώ τον θαρρούνε αιώνιο.

    Ποιό έλλογο ον συμπεριφέρεται ωσάν ν' αυτοκτονεί;

    Γροθιά από χέρι τρυφερό σε τσιμεντένια στομάχια.

    ReplyDelete
  5. Μακάρι να μπορύσαμε όλοι να καταλάβουμε τι λάθη κάνουμε....

    ReplyDelete
  6. Φοβάμαι ότι είχε απόλυτο δίκιο !!!
    Όχι ο πιτσιρικάς.
    Αυτός που είπε αυτό:
    "..Αυτοί λοιπόν οι μικροαστοί έχουν έναν ιδιότυπο ριζοσπαστισμό. Επιθυμούν να ακούνε και να λένε άλλα από αυτά που στο τέλος γίνονται..."

    ReplyDelete
  7. Φιλί φεγγαροαγκαλιασμένη μου!

    ReplyDelete
  8. Την περασμένη Τετάρτη που όλα έξω καίγονταν από τον καύσωνα και τις φωτιές, που το βράδυ έπιασε εκείνος ο δυνατός αέρας και μύριζε καμμένο ξύλο,το ψυχοπλάκωμα ήταν μεγάλο.Μια αίσθηση καταστροφής. Άνοιξα την τηλεόραση για να με παρει ο ύπνος και έπεσα πάνω σ'αυτό το καταπληκτικό σποτ.
    Συνειδητοποίησα τι κάνουμε. Κοιμήθηκα με εφιάλτες.

    ReplyDelete
  9. To περιβάλλον το δανειζόμαστε από τα παιδιά μας, αλλά μάλλον δεν το φροντίζουμε όσο χρειάζεται :(

    ReplyDelete
  10. για μια στιγμή νόμισα πως είδα το δικό μου παιδί
    άσχετο...κάθε παιδί είναι παιδί όλων μας τελικά
    σχετικό: δεν έχει ίσως σημασία να βρούμε πότε,ποιοί,γιατί και πώς φτάσαμε εδώ..
    απόλυτο : καιρός να αναλάβουμε ευθύνες -δικές μας ή όχι- και πάνω απ όλα δράση " Όχι για να έχουμε την συνείδηση μας ήσυχη μα για να χαμογελούμε βλέποντας τα παιδιά και τα παιδιά των παιδιών μας να είναι ευτυχισμένα."
    Οι τελευταίοι στίχοι του ποιήματος που σου γραψε ο ήχος πλάγιος

    ReplyDelete
  11. Είχα ακούσει για αυτό το βιντεάκι και χαίρομαι που κατάφερα να το δω μέσα από δω. Είναι συγκλονιστική η αλήθεια του, τόσο όσο και η αδιαφορία η δική μας...

    ReplyDelete
  12. πραγματικα ανατριχιαστικο video,οχι ως προς τις εικονες,αλλα ως προς τις λεξεις και το υφος του παιδιου αυτου.Παρα το γεγονος οτι πολλοι το ειδαν και πολλοι ανατριχιασαν,δεν κανουν τιποτα για να σταματησουν την καταστροφη...

    ReplyDelete
  13. Ας ξεκινήσει λοιπόν κάτι από την Αμερική πρώτα. Μικρή διαφορά έχει αν εμείς στην Ελλάδα λάβουμε μέτρα υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος ή όχι. Δε λέω ότι δεν πρέπει να το κάνουμε, απλά να είμαστε ρεαλιστές.

    ReplyDelete
  14. δεν μπορω να δω το βιντεο...
    ή ειναι εικονα;
    δεν ξερω...

    ετσι μια τραγανη καλησπερα θα αφησω!
    καλα;
    ;)

    ReplyDelete
  15. αυτό έπρεπε να το παίζουν συνέχεια υποχρεωτικά τα MME...
    Αλλά θα τους κόβονταν οι δουλειές...!!!
    καλημέρα σου

    ReplyDelete
  16. Είναι τόσο δύσκολο ο καθένας μας να κάνει τρόπο ζωής το σεβασμό προς το περιβάλλον? Όχι δεν είναι... Όμως η καφρίλα των Ελλήνων καλά κρατεί και οι λίγοι είναι τεχνικά αδύνατο να κάνουν τη διαφορά. Ευελπιστώ, ονειρεύομαι, προσδοκώ, οραματίζομαι, φροντίζω, ενδιαφέρομαι, νοιάζομαι, αντιτάσσομαι, αγωνίζομαι, επαναστατώ, θυμώνω, αντιδρώ.
    Είναι αρκετά?
    θλιμμένα φιλιά
    α.... και καλό μήνα (εδώ χαμόγελο :-)...)
    ν.

    ReplyDelete
  17. Όπως όλοι μας κι εγώ ανατριχιάζω βλέποντας αυτόν τον πιτσιρίκο... τα λόγια του και το ύφος του με κάνουν από τη μία να αισθάνομαι ένοχη κι από την άλλη να ψάχνομαι... αν όλοι μας κάναμε κάτι... ίσως να φέρουμε το χαμόγελο στα χείλη του

    ReplyDelete
  18. Ετσί...ΑΚΡΙΒΩΣ, μαζί του και στο θυμό του, και στην απόγνωση του...
    Μακριά απ' όλους εμάς τους μεγάλους. Δεν θέλω μεγάλη να λέγομαι, (κι όσο για το χαμόγελο... εμείς δεν του το στερήσαμε;;;).
    Σταγόνες πολλών φιλιών, φεγγαρένια μου.

    ReplyDelete
  19. Την πρώτη φορά που το είδα,ανατρίχιασα...και τη δεύτερη..και την τρίτη..

    "Όσο ζω,ελπίζω".και πράττω...

    ReplyDelete
  20. Σκληρά λόγια.. αληθινά. Σε λίγα χρόνια θα αναρωτιώμαστε γιατί δεν τα ακούσαμε...

    ReplyDelete

αποχαιρετισμοί