σαπουνόφουσκες

Σειρές από ομπρέλλες σε χρώμα λερωμένου λευκού με τυπωμένα διαφημηστικά σλόγκαν κι από κάτω αναπαυτικές ξαπλώστρες επί τέσσερα.

Καθίσαμε στις δυό, τραπεζάκι, καφές σερμπέτι νερουά σε πλαστικό, η καλοκαιρινή μάρκα των τσιγάρων, βιβλίο δανεικό, παχύ τόσο ώστε να πιάσει σχεδόν όλο το καλοκαίρι.


Το νερό πολύ ζεστό, πολύ αλμυρό. Το δέρμα μου τσούζει. Πολύ αργότερα θα ανακαλύψω τους κατακόκκινους λεκέδες στο βάθος του αφαλού και κατα μήκος της μασχάλης.



Πετσέτα κόκκινη ασορτί με το μαγιώ, φωτογραφική. Η εικόνα θα μπει στο explore. Θα με κάνει να χαμογελάσω. Άλλο ένα εικονικό χαμόγελο ικανοποίησης.

Το καλοκαίρι οι παραλίες μυρίζουν αντιηλιακό και σπέρμα από την προηγούμενη νύχτα. Αποξηραμένα φύκια και μικρές πορτοκαλιές σημαδούρες περασμένες σα χάντρες σ ένα πολυκαιρισμένο σκοινί.



Αυτά τη μέρα, γιατί τις νύχτες ο Τόμυ Λη Τζόουνς κυνηγάει έναν φονιά ανάμεσα στις πλαστικές καρέκλες και το βοτσαλωτό δάπεδο. Μιά ψιλόλιγνη κοπέλλα, φτιάχνει κάτι τεράστιες σαπουνόφουσκες, βουτώντας δυό γυμνά πηχάκια, ενωμένα με ένα σπάγγο, σε ένα κόκκινο κουβά γεμάτο σαπουνόνερο. Κι οι χαραμάδες μυρίζουν φθηνό λουκάνικο μέσα σε κρατσανιστό ψωμάκι. Κόκκινο φως και μιά κραυγή οργασμού. Σιγή.

Ένα μου μπλε προσπαθεί να μοιάξει στη θάλασσα. Λάθος. Να μεταφέρει μυρωδιά και συναίσθημα θέλει. Τι σου αφήνει αυτή η ατέλειωτη επιφάνεια νερού;

Φως!

Σκιά!

Παιχνίδισμα!

Παιδικότητα!

Χαρά!

Ηρεμία!

Ξεγνοιασιά!

Θα μπορούσε να είναι η θάλασσα ένα παιδί με γαλάζιο παντελόνι.

Αυτή την αίσθηση προσπαθώ να δώσω. Παίζω, σκίζω, γυρίζω σελίδα.

Ποιός θα το πίστευε πως οι δυσκολίες κρύβονται στα εσώφυλλα;

Τίποτα. Ούτε καλά, ούτε άσχημα.

Γιά να προκαλέσω το ''καλά'', σιγοτραγουδώ το ''αμελί'' .. και φεύγω.. πάω να βρω αυτό το γαλάζιο του μουσαμά και του πινέλου που ψάχνω.



Ο καπνός του τσιγάρου μου, πνίγει ένα μπουκέτο γιασεμί!