Thursday, July 09, 2009

με αυθάδεια

Σήμερα ξύπνησα σε ένα κρεββάτι που τα πόδια του βούλιαζαν στην άμμο. Η θάλασσα μικρό αγόρι με γαλαζοπράσινο παντελονάκι που ακόμη δεν έχει την αίσθηση του φύλου του. Φωτεινή. Παιχνιδιάρα. Θυμωμένη. Ερωτική. Δοτική. Απαιτητική. Κτητική.
Ο καφές νερουά. Η ζέστη λιγώνει τα μέλη μου. Έχω φτάσει περίπου στην σελίδα 200 ενός μεγάλου και ταλαιπωρημένου βιβλίου. Όταν μ αρέσει πολύ, μα πάρα πολύ ένα βιβλίο, κλείνω με τα μάτια μου τις σελίδες του και κρατώ το συναίσθημα. Θέλω να το μυρίζω γύρω μου!

Το δέρμα μου ιδρωμένο, τινάζω την άμμο από πάνω μου. Αρνείται πεισματικά να φύγει. Στα αυτιά μου μουσική. Lorena Mac Kennit. Παρελθόν, παρόν κι εγώ. Συμβιβάζομαι μαζί του, ή τουλάχιστον προσπαθώ. Με κοιτά με αναίδεια. Το κοιτώ περιφρονητικά. Γιά την ώρα.
Είναι μεγάλη υπόθεση να έχεις συμφιλιωθεί με τον εαυτό σου. Να γυρίσεις και να του πεις Αυτή Είμαι. Με αυθάδεια. Αυτή είμαι. Πόσο δύσκολο. Το πιό..
Μπόρεσα αυτό, μέχρι εδώ. Έχω τα όρια μου βρε αδερφέ. Και πάνω απ όλα είμαι άνθρωπος και όχι υπεράνθρωπος. Το δυσκολότερο. Να δεχτείς τις αδυναμίες σου. Πρώτα να τις αποδεχτείς και μετά να τις αγαπήσεις. Και μετά, να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου ήρεμα μ αυτές.
Ο ανθρώπινος νους, αα ο ανθρώπινος νους διακρίνεται γιά υπερεγώ του. Και παλεύει να το ταίζει. Μάταια. Αχόρταγο. Αχόρταγο και τόσο προβλέψιμο.

Σήμερα ήθελα να φιλήσω μιά αλυσίδα χρυσή που ήταν φορεμένη σ έναν όμορφο μαυρισμένο λαιμό.

Σήμερα ήθελα κάτι απρόβλεπτο, κάτι που θα τάραζε τα νερά, τα μέσα μου νερά που κάποτε κάποτε μου θυμίζουν εκείνα τα σκυλιά που λιάζονται καταμεσής του δρόμου, κι αναρωτιέσαι αν είναι αποχαυνωμένα ή νεκρά. Κάτι που θα μ έκανε να ξεχάσω ό,τι προδιαγραμμένο, όπως πχ το διάβασμα του βιβλίου, ή τη συγκεκριμένη συνάντηση, ή την ντοματοσαλάτα αντί γιά μεσημεριανό.

Η πανσέληνος προχθές ήταν άσχημη πολύ. Δύσκολος ο ρόλος του ωραίου και του επιθυμητού. Κάθε που εμφανίζεσαι να πρέπει να σε θαυμάζουν. Ή να αποδείξεις τους λόγους γιά τους οποίους θα πρέπει να σε θαυμάσουν. Ο κύριος Πίτσαμ ήταν εξαιρετικός στην σκηνή, κι η Τζούλια (;) η πουτάνα αγέραστη, μα πόσοι το έχουν κερδίσει αυτό; Κάτω από τους ήχους του Veil θα μπορούσα κι εγώ να γίνω ένας αδίστακτος Μακίθ. Γιά πόσο όμως; Αλλάζει ο άνθρωπος; Η απάντηση είναι πολλάκις επιβεβαιωμένη. Ακόμη και η λεπτή, κοντή και φοβισμένη κοκκινομάλα Ρωσίδα που καθαρίζει το γραφείο μου κάθε πρωί, μονολογεί πολλές φορές.. αλλάζει ο άνθρωπος παιδάκι μου; δεν αλλάζει..

Να δεις που στο βιβλίο που διαβάζω, αυτός ο περίφημος κύριος που ζει στο σπιτάκι πλάι στη θάλασσα, σ ένα Ελληνικό νησί που λέγεται Φράξος, θα είναι φάντασμα. Δεν υπάρχουν τόοοσο φιλοσοφημένοι άνθρωποι.
Πάμε στοίχημα;

η φωτογραφία δική μου και βρίσκεται εδώ

7 comments:

  1. Λατρευω τα απογεύματα στην αμμουδιά με το αγαπημένο μου βιβλιο στην αγκαλιά και το νανουρισμα της θάλασσας να ακούγεται μέχρι την ψυχή μου.
    Εγώ ο εαυτος μου και όλα αυτά γύρω μου.
    Είναι ευτυχία.
    Κοιτα να τ απολαύσεις.
    Γλυκό ξημέρωμα φεγγαρένια

    ReplyDelete
  2. αναστασια μου ενα υπεροχο σ/κ να εχεις, με πολλες αλμυρες βουτιες..

    ReplyDelete
  3. Επεστρεψες δυναμικα με αυτο το κειμενο φεγγαρενια.
    Καλως ήλθες και παλι :)

    Οι αδυναμιες μας ειμαστε εμεις όπως και καθετι πανω μας για το οποιο ειμαστε περηφανοι.
    Ειναι καλυτερα να αποδεχομαστε τα όριά μας , παρα να θεωρουμε τον εαυτο μας αποτυχημενο για κατι που δε θα φτασουμε ποτε.

    Καλή σου μερα :)

    ReplyDelete
  4. melian μου, ποιος οριζει την αποτυχια αραγε;
    βαζουμε ταμπελες διχως καν να μπορουμε να συνειδητοποιησουμε το βαθυ νοημα τους..

    μ εκανες και ξαναδιαβασα το κειμενο μου, μου αρεσε..

    αυτα συμβαινουν οταν αδειαζεις και ξαναγεμιζεις απο ομορφα πραγματα, οχι απαραιτητα ωραια, απλα ομορφα..

    ReplyDelete
  5. Να ασπαστείς τις αδυναμίες σου ως εαυτόν... Μα είναι ο εαυτός σου! Να της δεχτείς, όχι σαν μαχαίρια πάνω σου, αλλά σαν αχτίδες φωτός, όμοιες με τα εκείνα σου για τα οποία κορδώνεσαι... Το να καταπνίγεις τα λάθη σου, είναι καταπίεση. Και η καταπίεση δε σε ευθυγραμμίζει! Η καταπίεση τρέμει το κορμί σου, σαν να ακροβατεί πάνω σε σπασμένες ζάντες ποδηλάτου...

    Και όταν απαλλαγείς της ψευδαίσθησης του υπερεγώ σου, ίσως τότε να καθαρίσει λίγο το θολό τοπίο στον χάρτη της αυτογνωσίας σου... Και ίσως τότε πέσουν και τα φράγματα. Αυτά που δουλικά μας συρρικνώνουν στους "μικρούς" τόπους. Και ίσως ο κόσμος μας απλωθεί σαν θάλασσα σε νέους τόπους. α τώρα που το σκέφτομαι, όχι και τόσο νέους. Οι ίδιοι, οι δικοί μας τόποι είναι. Μόνο που τότε τους κοιτούσαμε βράδυ... Και αυτή η αίσθηση αυτογνωσίας ίσως είναι αυτή που μας επιτρέπει να εξερευνήσουμε νέους ορίζοντες. πάλι που το σκέφτομαι, αυτή η απαλλαγή, και αυτή η κατάκτηση αυτογνωσίας είναι αυτή που μας καθαρίζει το βλέμμα μας πάνω σε καθετί που συναντάμε! Και έτσι ο κόσμος μας διευρύνεται μέσα από τους ορίζοντες των άλλων κόσμων των άλλων... Και αυτό δεν είναι απλά αυτογνωσία! Αλλά το οδυνηρό άπλωμα μιας ψυχής που τεντώνεται σπαρρακτικά για να απλωθεί γύρω από την ολότητα του σύμπαντος!

    Είναι η πρώτη μου φορά εδώ! Γνωρίζω πως το παράκανα(εκτός θέματος) και οφείλω μια συγνώμη! Την καληνύχτα μου...

    ReplyDelete
  6. kioy..

    μου εχεις κανει ενα απο τα πιο ομορφα σχολια..
    εχεις δικιο σ οτι κι αν αναφερεις, ειναι ολα ετσι ακριβως..

    εισαι μεσα στο μυαλο μου, ομως ειναι δυσκολη αυτη η εφαρμογη, για τον καθενα μας.. δεν ειναι;

    πρεπει ομως, κι ισως οταν συμβει, ειναι μια ενδειξη απολυτης ωριμοτητας επιτελους..

    ειδες; αλλη μια φορα επιρεασμενη απο το βιβλιο που διαβαζω, σε συνδιασμο με τον εαυτο μου..

    μια καλη μερα να εχεις..

    ReplyDelete