με αυθάδεια

Σήμερα ξύπνησα σε ένα κρεββάτι που τα πόδια του βούλιαζαν στην άμμο. Η θάλασσα μικρό αγόρι με γαλαζοπράσινο παντελονάκι που ακόμη δεν έχει την αίσθηση του φύλου του. Φωτεινή. Παιχνιδιάρα. Θυμωμένη. Ερωτική. Δοτική. Απαιτητική. Κτητική.
Ο καφές νερουά. Η ζέστη λιγώνει τα μέλη μου. Έχω φτάσει περίπου στην σελίδα 200 ενός μεγάλου και ταλαιπωρημένου βιβλίου. Όταν μ αρέσει πολύ, μα πάρα πολύ ένα βιβλίο, κλείνω με τα μάτια μου τις σελίδες του και κρατώ το συναίσθημα. Θέλω να το μυρίζω γύρω μου!

Το δέρμα μου ιδρωμένο, τινάζω την άμμο από πάνω μου. Αρνείται πεισματικά να φύγει. Στα αυτιά μου μουσική. Lorena Mac Kennit. Παρελθόν, παρόν κι εγώ. Συμβιβάζομαι μαζί του, ή τουλάχιστον προσπαθώ. Με κοιτά με αναίδεια. Το κοιτώ περιφρονητικά. Γιά την ώρα.
Είναι μεγάλη υπόθεση να έχεις συμφιλιωθεί με τον εαυτό σου. Να γυρίσεις και να του πεις Αυτή Είμαι. Με αυθάδεια. Αυτή είμαι. Πόσο δύσκολο. Το πιό..
Μπόρεσα αυτό, μέχρι εδώ. Έχω τα όρια μου βρε αδερφέ. Και πάνω απ όλα είμαι άνθρωπος και όχι υπεράνθρωπος. Το δυσκολότερο. Να δεχτείς τις αδυναμίες σου. Πρώτα να τις αποδεχτείς και μετά να τις αγαπήσεις. Και μετά, να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου ήρεμα μ αυτές.
Ο ανθρώπινος νους, αα ο ανθρώπινος νους διακρίνεται γιά υπερεγώ του. Και παλεύει να το ταίζει. Μάταια. Αχόρταγο. Αχόρταγο και τόσο προβλέψιμο.

Σήμερα ήθελα να φιλήσω μιά αλυσίδα χρυσή που ήταν φορεμένη σ έναν όμορφο μαυρισμένο λαιμό.

Σήμερα ήθελα κάτι απρόβλεπτο, κάτι που θα τάραζε τα νερά, τα μέσα μου νερά που κάποτε κάποτε μου θυμίζουν εκείνα τα σκυλιά που λιάζονται καταμεσής του δρόμου, κι αναρωτιέσαι αν είναι αποχαυνωμένα ή νεκρά. Κάτι που θα μ έκανε να ξεχάσω ό,τι προδιαγραμμένο, όπως πχ το διάβασμα του βιβλίου, ή τη συγκεκριμένη συνάντηση, ή την ντοματοσαλάτα αντί γιά μεσημεριανό.

Η πανσέληνος προχθές ήταν άσχημη πολύ. Δύσκολος ο ρόλος του ωραίου και του επιθυμητού. Κάθε που εμφανίζεσαι να πρέπει να σε θαυμάζουν. Ή να αποδείξεις τους λόγους γιά τους οποίους θα πρέπει να σε θαυμάσουν. Ο κύριος Πίτσαμ ήταν εξαιρετικός στην σκηνή, κι η Τζούλια (;) η πουτάνα αγέραστη, μα πόσοι το έχουν κερδίσει αυτό; Κάτω από τους ήχους του Veil θα μπορούσα κι εγώ να γίνω ένας αδίστακτος Μακίθ. Γιά πόσο όμως; Αλλάζει ο άνθρωπος; Η απάντηση είναι πολλάκις επιβεβαιωμένη. Ακόμη και η λεπτή, κοντή και φοβισμένη κοκκινομάλα Ρωσίδα που καθαρίζει το γραφείο μου κάθε πρωί, μονολογεί πολλές φορές.. αλλάζει ο άνθρωπος παιδάκι μου; δεν αλλάζει..

Να δεις που στο βιβλίο που διαβάζω, αυτός ο περίφημος κύριος που ζει στο σπιτάκι πλάι στη θάλασσα, σ ένα Ελληνικό νησί που λέγεται Φράξος, θα είναι φάντασμα. Δεν υπάρχουν τόοοσο φιλοσοφημένοι άνθρωποι.
Πάμε στοίχημα;

η φωτογραφία δική μου και βρίσκεται εδώ