Tuesday, July 29, 2014

εσύ;





Αυτό το δωμάτιο πιά μοιάζει με υπόγειο,  σκοτεινό και αδιέξοδο.  Ή που δεν μου πήγαινε ποτέ η τόση ησυχία,  ή που συνήθισα τους πολυσύχναστους δρόμους καιρό τώρα.  Σκέφτομαι κάτι,  ξεκινάω να γράψω,  στην πορεία μπερδεύομαι,  άλλα αντ' άλλων οι λέξεις.  Είναι τόσα πολλά που έχω στο μυαλό μου μα ακόμη κι αν ξεκινήσω να τα λέω σήμερα και τελειώσω αύριο ποιός θα τα καταλάβει;  Είναι δύσκολο να μπεις στη θέση του άλλου.  Στην καλύτερη περίπτωση να νιωσεις την ατμόσφαιρα - αρνητική,  θετική κλπ
Καμμιά φορά σκέφτομαι τα χρόνια από το 2006.  Πολλές καταγραφές υπογράμμιζαν καταστάσεις.  Αυτό βοηθάει με μια ματιά να θυμηθείς.  Αν μη τι άλλο το ποιός ήσουν.  Το πως σκεφτόσουν.  Το τι σε βασάνιζε.  Σε τι έδινες χώρο.

Αυτός ο χώρος μοιάζει με με μονοπάτι σε πυκνό δάσος.  Δύσκολο να βρεις την επιστροφή.  Μοναδική λύση η κρυφή διέξοδος προς τη θάλασσα.  Αυτή που την ξέρουμε μόνο εσύ κι εγώ.
Εγώ,  έχω ανάγκη να ξέρω που βρίσκομαι,  τι με υπογραμμίζει και τι με περιτριγυρίζει.  Έχω ανάγκη από μια πηγή με φως.

Εσύ;

5 comments:

  1. εμενα μου λες..
    καλημερα

    ReplyDelete
    Replies
    1. εε καλα μη νομιζεις οτι θελουμε παντα τα ιδια πραγματα!

      Delete
  2. Κι εγω το εχω αναγκη αυτο το φως. Δεν μπορω στα τυφλα. Με πλημμυριζει το αγχος και γινομαι δυστυχισμενη.

    Το τοπιο της φωτογραφιας μου θυμιζει μια τετοια σκαλα στο Πηλιο, στον Μυλοποταμο αν θυμαμαι καλα. Λες να ειναι απο εκει;; :)

    ReplyDelete
    Replies
    1. οπως το λες - δυστυχισμενη :)

      χχμμ ναι τωρα που το λες φερνει πολυ απο μυλοποταμο αν και νομιζω οτι εκει, στο τελος της σκαλας ειναι πιο ηρεμο το τοπιο :) ωραια ακρογιαλια με πολυ πολυ ομως κοσμο θα ηθελα πολυ να παω πολυ νωρις το πρωι :)

      Delete
  3. Μήπως το παρασκαλίζουμε;
    Αυτό μου είπε χθες, ένας πολύ πολύ αγαπητός φίλος και μ' έβαλε σε σκέψεις!

    ReplyDelete