μωβ

Οι φίλοι μου μοιάζουν ακόμη με τα παιδιά που γνώρισα τότε,  30+ χρόνια πριν.  Οπτικά!  Ο χρόνος κι η φθορά τους έχει αγγίξει μόνο στην καρδιά.  Ουρλιάζουν τις νύχτες,  τρελαίνονται τα πρωινά..  έχουν ξεχάσει να ζητούν,  κουράστηκαν.  Δεν έχουν μάθει να ακούν.  Μιλούν ακατάπαυστα.   Πίνουν ποτά και ξενυχτούν. Στέλνουν μηνύματα :
''Είμαι μόνος..''
''μόνος..''
''μόνος..''

''Κοιτάζω τη θέα στην πόλη μέσα από ένα ποτήρι λευκό κρασί'' και μετά παφ..  παύση..  χάνονται στο θυμό τους,  κολυμπούν στις ενοχές τους,  παλεύουν να επιβιώσουν μέσα από τις αλλαγές τους..

-

Δεν είμαστε πια εμείς..
Δεν μπορεί να είμαστε εμείς ΕΚΕΙΝΟΙ..

-

Ετούτος ο Σεπτέμβρης είναι τόσο πολύ μωβ..  τόσο τόσο πολύ μωβ..