διαβάζω

την καρδερίνα της Donna Tartt

αντιγράφω από το εσώφυλλο:
''  O πίνακας,  η μαγεία και η ζωντάνια του,  θύμιζε εκείνη την παράξενη,  αιθέρια στιγμή που πιάνει να χιονίζει,  πρασινωπό φως και νιφάδες που χορεύουν μπροστά στις κάμερες,  τότε που δεν σε νοιάζει πια ο αγώνας,  ποιός κερδίζει ή ποιός χάνει,  αλλά θέλεις μόνο να ρουφήξεις την εκστατική,  φευγαλέα στιγμή.
Όταν κοίταζα τον πίνακα,  ένιωθα τα πάντα να συγκλίνουν σε ένα και μοναδικό σημείο:  στη μία,  τρεμουλιαστή,  ηλιόβλητη στιγμή που υπήρχε τώρα και για πάντα.
Μόνο αραιά και που πρόσεχα την αλυσίδα στο ποδαράκι της καρδερίνας ή σκεφτόμουν πόσο σκληρή πρέπει να ήταν η ζωή για το ζωντανό πλασματάκι - να χτυπάει για λίγο τα φτερά του.  για να προσγειωθεί αναγκαστικά στην ίδια πάντα απελπιστική θέση  ''.