Να μη φοβάμαι,
να μη λυπάμαι!
Να εμπιστεύομαι τη φύση..
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
στο χρώμα της θάλασσας
Σ' αυτό το σπίτι, μαζευόμαστε τα μεσημέρια για φαγητό. Πάντα Αύγουστος. Ένα τεράστιο ξύλινο τραπέζι, κεραμικά σερβίτσια και κεντη...
Τον εαυτό μας να μη λυπόμαστε, είναι ότι χειρότερο, είμαστε αυτοί που είμαστε και αν δεν το αποδεχτούμε θα κάνουμε κύκλους στην αυτολύπηση... και για μένα αυτό είναι θάνατος.
ReplyDelete