θ ε σ π έ σ ι ο

 

Υπάρχει μια πάρα πολύ όμορφη λέξη στην ελληνική γλώσσα,  του είπα.

Ποιά;  με ρώτησε 

Θ ε σ π έ σ ι ο!!!

Υποπτεύομαι πως το πρώτο συνθετικό έχει να κάνει με το θεό,  είπα,  εκείνος έδωσε μια δικιά του απάντηση που δεν θα αναφέρω εδώ,  έτσι κι αλλιώς ήταν άστοχη.

Βαλθήκαμε να ψάχνουμε την ετυμολογία αυτής της λέξης,  άνοιξα 2 η ώρα τη νύχτα ξανά το κινητό,  γκούκλαρα..

Αντιγράφω από τον Μπαμπινιώτη γιατί θεωρώ πως ήταν πιο αναλυτικός: 

 ΕΤΥΜ. αρχαία λ., αρχικώς «θεόπνευστος – προφητικός», < *θέσ-σπε-τος < θεός (από αρχαϊκό θέμα *θεσ-, πβ. θέσφατο) + θέμα τού ρήματος ἐννέπω «αναγγέλλω, διηγούμαι» (Όμηρ. «Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον» ). Ήδη από την Αρχαιότητα το επίθετο θεσπέσιος έφτασε να σημαίνει «εξαιρετικός, θαυμάσιος (υπερφυσικά θαυμαστός)».