Δεν ξέρω αν έχει νόημα να ανακαλείς μια δύσκολη στιγμή της ζωής σου ωστόσο πολλές φορές αυτό απλά συμβαίνει. Ξυπνάς ένα πρωί και η ανάμνηση είναι καρφωμένη σφήνα στο μυαλό σου. Την εξετάζεις από δω, την επεξεργάζεσαι από κει κι αυτή εκεί να στροβιλίζεται μέσα στο κεφάλι σου σαν πεταλούδα που σου προκαλεί εμετό από τη μια, όμως είναι κομμάτι της ζωής σου από την άλλη. Και ως κομμάτι της ζωής σου την μοιράζεσαι χωρίς να ενδιαφέρεσαι αν κάποιος καταλαβαίνει. Όλοι καταλαβαίνουν τόσο, όσο είναι το μέγεθος από το μικρό σου το νυχάκι, το πρωταρχικό όμως είναι η δικιά σου η ψυχή, δικό σου είναι το βίωμα, δικιά σου η εικόνα, δικός σου κι ο τρόπος που θα βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει υπέρ της ψυχικής σου ηρεμίας.
Εγώ νομίζω πως και μόνο που το μοιράζεσαι, έχεις βρει και τον τρόπο να το λύσεις. Φιλιά πολλά Στέλλα μου! Καλό μήνα είπαμε;
ReplyDeleteΑννίκα μου έχεις δίκιο. Μάλιστα είναι κάτι δύσκολο το να μοιραστείς κάτι προσωπικό σου αυτό όλοι το γνωρίζουμε. Κι από μόνο έχει αξία. Σε φιλώ :)
Delete