το κολιέ

 

 

Φορούσες,  ένα παλιό ασημένιο κολιέ.  Από το λαιμό,  κυλούσε στο σώμα σου,  έφτανε ως το κάτω μέρος του στήθους.  Η αλυσίδα βαριά,  μιλούσε για μέρες που δεν ήξερα ότι υπήρχες.  Κάθε φορά που κινιόσουν, ελαφριές,  θαμπές λάμψεις μου θύμιζαν πως ο χρόνος αφήνει το αποτύπωμα του επάνω μας.  Και κάπου εκεί,  καθώς μου διηγιόσουν αστείες ιστορίες και γελούσαμε,  κατάλαβα πως είναι άλλο το αντέχω κι άλλο το συνυπάρχω ισότιμα και ταπεινά.