Friday, November 09, 2007

μέχρι την πρωτοχρονιά


Kόλλησε τα μάτια του στο τζάμι της βιτρίνας των παιχνιδιών.Τραινάκια μεταλικά και ξύλινα,ο μικρός πρίγκηπας σε σετ γραφείου,χρωματιστά κουτιά με επιτραπέζια,ένας κόκκινος καρυοθραύστης με μεγάλα ζωγραφιστά δόντια,,η πρόσοψη ενός μαγαζιού σε μικρογραφία,και μία πυροσβεστική αντλία μ ένα φωτάκι που αναβόσβηνε σε τακτά χρονικά διαστήματα.Προβληματίστηκε ανάμεσα σε μία κούκλα μ ένα στοματάκι που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από ένα πραγματικό μωρό,και σε ένα πρωτότυπο κουκλόσπιτο σε σχήμα τσαγιέρας,χρώματος ροζ,που άνοιγε δεξιά και αριστερά και φανέρωνε λιλιπούτεια δωματιάκια,επιπλάκια και μικροσκοπικά ανθρωπάκια που αποτελούσαν ολόκληρη οικογένεια..μαμά,μπαμπάς,παιδάκια!
Μπήκε μέσα και ζήτησε την τσαγιέρα.Η υπάλληλος του καταστήματος,άνοιξε ένα ολοκαίνουργιο κουτί,κι έβγαλε ένα σωρό κομμάτια ένα ένα από τα σελοφάν που ήταν προσεκτικά τυλιγμένα. -Θα την αγοράσω είπε,κι έβγαλε από την τσέπη του ένα εκατονπενηντάρι ευρώ!
Η υπάλληλος ξαντοποθέτησε με υπομονή τα κομμάτια στο κουτί και το τύλιξε με μία τεράστια κόλλα χαρτί,σε χρώμα ασσορτί.
Θα είχε αυτός την Μυρτώ την πρωτοχρονιά,η μάνα της,η πρώην του, δεν άφηνε ευκαιρία να ξεφύγει γιά γλέντι και χαρτιά,η κατάλληλη στιγμή γιά αυτόν, δεν το έδειχνε,γκρίνιαξε με το που το κουβέντιασαν,έκανε πως δεν ήθελε,από μέσα του όμως μόνο αυτός ήξερε!
Παντρεύτηκαν από έρωτα,μα πόσο κρατάει και δαύτος,ούτε δυό χρόνια,τώρα γιά καλό θες,γιά κακό θες,ίσα που πρόλαβαν το παιδί!
Ένα σημείωμα στον καθρέφτη του μπάνιου,ένα 'φτάνει μέχρι εδώ',δεν αντέχω άλλο',φεύγουμε'κι όλα καπνός,κι ανάμνηση.Το ντουλαπάκι του μπάνιου άδειο από αρώματα και καλλυντικά,συρταριέρα,κρεμάστρες,όλα άδεια,πρόλαβε και τα μάζεψε η κυρία,το μελετούσε άραγε καιρό,κι αν ναι πόσο,αυτό τον έκαιγε,μόνο αυτό,τη ρώτησε στην πρώτη συνάντηση,να συζητήσουν γιά το παιδί,πόσο καιρό το φύλαγε μέσα της το σαράκι,απάντησε η σιωπή της γι αυτήν!!
Δύο χρόνων κοινή ζωή,κι ένα παιδί,το δικό του παιδί,συνοψισμένα σ ένα χαρτάκι σημειώσεων.Κι έπειτα..
Ότι απέμεινε ήταν η λαχτάρα του γιά το παιδί.Αυτή,η πρώην,το γνώριζε καλά κι όποτε περνούσε από το χέρι της,του το στερούσε,νάζια του έκανε,όλο κακίες κι απωθημένα.
-Ξέχασε το της είπε,μόλις του πρότεινε την πρωτοχρονιά να πάρει την μικρή.Το κόλπο έπιασε.Αυτή λύσσαξε.Και να πατέρας της είσαι,και να πρέπει να έχεις επαφή με το παιδί σου,και σκέψου το λίγο,και να κάνε μιά υποχώρηση. Κι αυτός να κρύβει την χαρά μέσα του!
Είχε δυό μήνες καιρό μέχρι την πρωτοχρονιά.Ήθελε να της διαλέξει πολλά πράγματα.Να φτιάξει μιά λίστα με τις επιθυμίες και τις προτιμήσεις της.Είχε δει κι ένα υπέροχο βελούδινο φορεματάκι σε μιά βιτρίνα με παιδικά.Να ρωτούσε το νούμερό της. Να πήγαιναν και σ εκείνη την μεταγλωτισμένη ταινία του Disney.Nα της μαγειρέψει το αγαπημένο της φαγητό.Να στολίσει το σπίτι.Να αγοράσει ένα μικρό αληθινό χριστουγεννιάτικο δέντρο και να το γεμίσει μπάλες,αγγελάκια και ξωτικά.Να αγοράσει γλυκά..
Πάνω απ όλα όμως θα ζητούσε άδεια από την υπηρεσία.Αα όλα κι όλα όχι σαν πέρσι που είχε περάσει μέρες γιορτινές εκτελώντας το καθήκον!Φέτος,θα ήταν από τους πρώτους που θα ευχόταν στους υπόλοιπους καλή χρονιά και θα έφευγε!
Ναι ναι..όλα αυτά έπρεπε να τα κάνει. Να την δει να χαμογελάει ήθελε,να δει στα παιδικά ματάκια,αυτά τα ματάκια που ήταν τόσο ίδια με τα δικά του,πως τίποτα δεν της έχει λείψει! Να φεγγοβολούν σαν αστέρια που κατέβηκαν στην γη αυτό ήθελε!

γέλιοοοοοο.....

> Πώς λέγεται ο Γαλάτης DJ?
> Ινδεμίξ (in the mix)....>

> Πώς λέγεται ο Γαλάτης τραβεστί που κάνει πιάτσα;
> Συγγρού-Φιξ!>

> Πώς λέγονται οι Μακεδόνες που ψήνουν μπριζόλες?
> Θρακομακεδόνες.>

> Πώς έλεγαν το πρώτο τραπέζι πίστα στα αρχαία ελληνικά?
> ALPHA ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΙΣΤΕΩΣ>

> Πώς λέγεται το λεωφορείο που χορεύει συρτάκι;
> Zor-bus !>

> Όταν μπαίνει είναι στεγνή και όταν βγαίνει είναι υγρή. Αρχίζει από Ψ και > τελειώνει σε -ολή! Τι είναι;
> Η ΨΑΡΟΝΤΟΥΦΕΚΟΣΤΟΛΗ!!!>

> Πώς λένε στην Θεσσαλονίκη το αντρικό εσώρουχο;
> Μπουγάτσα με πουλί.>

> Τι περιμένουν ο Σούπερμαν, ο Σπάιντερμαν κι ο Μπάτμαν στη στάση;
> Τον Πούλμαν!!!>

> Τι περιμένουν τρία σκουλήκια στην στάση;
> Να περάσει το σκουληκό...>

> Tι κάνει ένας Σκωτσέζος όταν πάρει φωτιά το σπίτι του;
> Αναπάντητες στην πυροσβεστική!>

> Πώς λέγεται η πολική αρκούδα που πηγαίνει με όλους;
> Βολική αρκούδα!>

> Πώς λέγονται οι 7 νάνοι όταν βλέπουν την Χιονάτη γυμνή;
> Seven up!>

> Τι είναι μαύρο και έχει αυτιά;
> Το κούνελ!>

> Πώς λέγεται το αβγό που στολίζεται και βάφεται για να βγει;
> Θαβγό!>

> Πώς περνάει ο χρόνος στο Ιράκ;
> Μπαμ..μπαμ...>

> Πώς λέγεται το προφυλακτικό στην νεοτέρα;
> Αγάπη από νάυλον!>

> Πώς λέγεται ο χαπακωμένος σκύλος;
> Speed-Bull.>

> Πώς λέγεται το πουλί που το πετάμε στο τζάκι?
> Πούτσουρο!!!!!!!!>

> Πώς λέγεται κάποιος που πεθαίνει ελεύθερος;
> Φρι-τέζα!!>

> Πώς λεγόταν ο φούρναρης στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών;
> Καραμολέγκολας....>

> Πώς λέγεται το Pokemon με διανοητική καθυστέρηση?
> ΠΙΚΠΑ-τσου!>

> Πώς λέγεται η ξαδέρφη του Φιντέλ Κάστρο?
> Φιλιώ Πυργάκη!>

> Πώς λέγεται η γυναίκα του Άγιου Βασίλη?
> Mairy Christmas!>

> Πώς λέγεται ο φύλακας του αρχαιολογικού μουσείου?
> Παντελής...>

> Πώς λέγεται η γυναίκα με τρία παιδιά;
> ΓΕΝΝΗΤΡΙΑ!>

> Πώς λέγεται ένα έντομο μέσα στο ταξί?
> Εντομεταξί.>

> Γιατί έχει στραβώσει ο πύργος τις Πίζας?
> Γιατί όλοι πάνε στον πύργο του Άιφελ.>

> Πώς λέγεται μια φάλαινα Όρκα με μαγιώ?
> Μαγιόρκα.>

> Τι είναι ένα πρόβατο χωρίς κεφάλι και πόδια?
> Σύννεφο!>

> Πόσες νότες γνωρίζουν οι αστυνομικοί?
> Τρεις: Μι-Λα-Ρε!>

> Τι πετάει πιο ψηλά από τον Peter Pan?
> O Peter Parapan.>

> Ποιο ζώο είναι άγριο, ζει στη ζούγκλα και χορεύει νησιώτικα?
> Το λιοντάρι-ντάρι-ντάρι-ντάρι-ντάρι!

Monday, November 05, 2007

αγαπημένα

Όταν σε ρίξουν σ' ένα βαθύ άγριο ποτάμι και το περάσεις κολυμπώντας, με κίνδυνο εκατό φορές την ώρα να πνιγείς,στάσου στην όχθη και σφύριζε γλυκά ένα τραγουδάκι.
Μη σε νοιάζει αν κλαίει απέναντι ένα σκυλί.Δεν μπορείς να το σώσεις,έτσι κι αλλιώς.
Ύστερα βγάλε τα όνειρα σου,κι άναψε μια μεγάλη φωτιά να ζεσταθείς.
Πρόσεξες τι όμορφα που είναι τα νερόκρινα;
Πρόσεξες τα καταπράσινα κλαδιά,που σκύβουν να φιλήσουν το ποτάμι;
Περίμενε..Περίμενε λίγο.
Τη νύχτα θα 'ρθουν τ'αηδόνια και θα τραγουδήσουν.
Θα 'ρθουν σίγουρα τ'αηδόνια.Σου τ'ορκίζομαι.
Φτάνει να χαμογελάς.Γιατί αλλιώς..θα τα τρομάξεις!!


Βαρκάρισσα
της χίμαιρας

Αλκυόνη Παπαδάκη



οι ζωγραφιές μου

http://wwwkokkinofilistostoma.blogspot.com/

Saturday, November 03, 2007

μιά βροχερή μέρα του Νοέμβρη

Θα είναι μιά μέρα βροχερή,στο κέντρο της πόλης,θα πίνουμε καφέ σ ένα χώρο ζεστό,χριστουγεννιάτικο σχεδόν,θα μιλάμε πνιχτά τρώγωντας μπισκότα με γέμιση σοκολάτας,θα σκάμε στα γέλια,θα κοτσομπολεύουμε φίλους και γνωστούς,θα καπνίζουμε από τα καινούργια τα βαριά,θα κάθομαι στο γωνιακό καναπεδάκι,με το μαξιλάρι στην πλάτη και τα πόδια να ακουμπάνε στα δικά σου,θα σου εξηγώ ώρες τους στόχους μου,την δημιουργικότητα αλλά και την τεμπελιά μου,θα με βοηθάς να κάνω όνειρα,έξω θα έχει σκοτεινιάσει αλλά θα είναι μέρα μεσημέρι ακόμη,θα ρίχνει βροχή καταρράκτες,θα μου κρατάς την ομπρέλλα,δήθεν πως είσαι ψηλότερος,θα ψωνίζουμε μαζί τα απαραίτητα,θα σε ρωτάω αν όταν θα είμαι γριά θα μ αγαπάς ακόμη,κι όταν θα φτάνουμε σπίτι,θα σκάω με δύναμη φιλιά στα δυό σου μάγουλα,κι εσύ θα γράφεις στο ημερολόγιο σου..
με φίλησε..μιά βροχερή μέρα του Νοέμβρη με φίλησε..!!

Friday, November 02, 2007

το περίπτερο


-Έλα..έλα πάμε τώρα..θυμάμαι την μαμά μου να λέει,όταν μικρή,ντυμένη και χτενισμένη στην τρίχα,με φορεματάκι, φιογκάκια,πλεξουδίτσες και τις σχετικές πασχαλίτσες στα μαλλιά,ενώ πηγαίναμε μιά βόλτα π.χ.στην ξαδερφούλα μου την Μερόπη,να παίξουμε με τις κούκλες και άλλα συναφή,εγώ κολλούσα πάντα μάτια και πόδια..που αλλού;σε όλα τα περίπτερα που βρίσκονταν στον δρόμο μας!Μα και τι δεν είχαν.Από τα κλασσικά κατρακύλια που έβγαζαν μάτι τα χρώματα,έως γυαλιά ηλίου με ενδιάμεσο σταθμό σε σοκολάτες,τσίχλες,καραμέλες και περιοδικά!
-Πάρε μου γυαλιάαα!!φώναζα εγώ..
-Μα τι θα τα κάνεις τα γυαλιά βρέχει.. έστριβε αλλά γαλλικά η μαμά μου!
-Δεν με νοιάζει που βρέχει εγώ θέλω γυαλιάααα..και βέβαια όταν φτάναμε στην ξαδέρφη Μερόπη,μόνο διάθεση γιά παιχνίδι δεν είχα.
Αφού μιά φορά από τα νεύρα μου,είχε αγοράσει ένα ολοκαίνουργιο μπαλόνι,από αυτά που ήταν ένα λεπτό μαλακό στρώμα πλαστικού απ έξω,συνήθως σε έντονα χρώματα,και ένα μπαλόνι που το φουσκώναμε με το στόμα από μέσα,έτσι όπως το είχα πάρει στα χέρια μου και τάχα μου τάχα μου το περιεργαζόμουν,που την βρήκα και την καρφίτσα,την βύθισα με όλο μου το μίσος μέχρι που έκανε πλλτσαφφ!!
Ούτε εγώ γυαλιά,ούτε εσύ μπαλόνι..όχι τι νόμιζες!
Αργότερα,όταν πιά κατάλαβα πως τα γυαλιά του περιπτέρου ήταν ..πιφφφ..φτηνά,πλαστικά και θα μου χαλούσαν οπωσδήποτε τα μάτια,άλλαξα επιθυμία.Τα ματάκια μου πλέον γυάλιζαν γιά τα λογής λογής περιοδικά.Να σκεφτείτε,είχα πιάσει φιλίες με όλους τους περιπτεράδες της γειτονιάς γιά να μου δίνουν τα πιό σπάνια μεταχειρισμένα τεύχη του μίκυ μάους,να παίρνω πρώτη στα χέρια μου το καινούργιο τεύχος κι ακόμη,τον Ποπάυ,τον Τεν τεν,τον Μπλέηκ τον μικρό σερίφη..ααα όλα κι όλα τους είχα χρυσώσει..αν είχα όλα όσα τεύχη έχω αγοράσει,θα χρειαζόμουν ολόκληρο διαμέρισμα να τα βάλω!
Γύρω στα δεκατέσσερα,η καλύτερη ημέρα της εβδομάδας,ήταν η Τετάρτη.Ο ένας λόγος,πως εκείνη την ημέρα έβγαινε η Μανίνα,ο δεύτερος πως η μαμά μου μαγείρευε μακαρόνια με κυμά.Ο καλύτερος συνδυασμός,στο τραπέζι της κουζίνας,να πολεμάω με τα μακαρόνια(ακόμη δεν είχα μάθει να τα στρίβω στο κουτάλι),και δίπλα ανοιχτό το περιοδικό.
Νομίζω πως από την Μανίνα είχε προηγηθεί η Κατερίνα,και ακολούθησε η Πάττυ που ήταν πιό φρέσκο και πιό δροσερό.Εννοείται πως από όλα αυτά που σας λέω δεν έχανα τεύχος!
Ακολούθησαν πολλά.Το Φαντάζιο,ο Ταχυδρόμος,το Πάνθεον,η Γυναίκα,το Μarie Claire.Ακόμη και σήμερα,το καλύτερο μου χάζι το κάνω στα περίπτερα!
Αφήστε που αγοράζω περιοδικά μόνο και μόνο γιά να τα χαζεύω.Π.χ. περιοδικό αποκλειστικά με συνταγές.Τι δουλειά έχω εγώ με το μαγείρεμα που ούτε ζωγραφιστό δεν το θέλω;Μα κοιτώ τις φωτογραφίες οι οποίες είναι χάρμα οφθαλμών.Κι άλλα περιοδικά με κατασκευές που ποτέ δεν φτιάχνω.Όμως με κάνουν κι ονειρεύομαι.
Κι έχω βρει που λέτε εδώ και μία διετία ένα περίπτερο,μα τόσο ενημερωμένο,τόσο φορτωμένο και τόσο οργανωμένο άλλο πράμα..τι τσίχλες πρωτότυπες,τι σοκολατίτσες ιδιότροπες,τι γλυφιτζούρια σε σχήματα περίεργα!
Κι έχουν μία ευγένεια οι υπάλληλοι..στα ώπα ώπα μας έχουν..και να σας τα βάλω σε σακουλίτσα,και καληνύχτα και καλό σαββατοκύριακο..γαμάτο σας λέω!!
Μόνο ένα περίεργο να μου εξηγήσετε..γιατί όποτε περνάμε από περίπτερο ο άντρας μου επιταχύνει το βήμα του εε; ..γιατί;;

Thursday, November 01, 2007

κόκκινη κλωστή δεμένη


Μια φορά κι ένα καιρό,ζούσε ένα βασιλόπουλο,σ ένα πολύ όμορφο και μεγάλο παλάτι.
Είχε τα πάντα,οποιαδήποτε στιγμή ήθελε,σαν όλα τα βασιλόπουλα των παραμυθιών,αυλικούς να τον κολακεύουν,έναν τεράστιο κήπο με λογής λογής πουλιά και λουλούδια,τα πιο όμορφα και δυνατά άλογα,τους καλύτερους παλιάτσους χορευτές και διαλεχτούς δασκάλους που του δίδασκαν ότι λαχταρούσε η ψυχή του.
Όταν το βασιλόπουλο μεγάλωσε κι έγινε άντρας,είδε πως δεν του έφτανε πιά ο κόσμος του βασιλείου.Έτσι ,μια μέρα,ανέβηκε στο πιο γρήγορο άτι του και έφυγε από το παλάτι για να γνωρίσει τον κόσμο.Μιά και δυό λοιπόν,περνώντας κάμπους, βουνά και θάλασσες,βρέθηκε σ ένα άλλο βασίλειο.
Εκεί,κάνοντας ένα περίπατο στο πιο καταπράσινο δάσος του κόσμου,συνάντησε μία πριγκήπισσα.Φορούσε ένα διάδημα από φύλλα, λουλούδια και πολύτιμες πέτρες κι ένα μακρύ μεταξωτό φόρεμα,όλο φρου φρου και κεντίδια.
-Άφησε με να σε φιλήσω ικέτευσε η όμορφη πριγκήπισσα με κρυστάλινη φωνή.Φιλήθηκαν σαν να γνωρίζονταν χρόνια πολλά και το βασιλόπουλο γαλήνεψε όμως δεν ήταν απόλυτα ευχαριστημένο.
-Τι μπορώ να κάνω άλλο για σένα ώστε να είσαι απόλυτα ευχαριστημένος;τον ρώτησε μόλις τον είδε σκυθρωπό.
-Θα ήθελα να μου δώσεις την ψυχή σου,της ζήτησε το βασιλόπουλο καθώς την κοιτούσε βαθιά στα μάτια !
-Ααα..όχι αυτό που ζητάς δεν μπορώ να σου το δώσω γιατί μετά δεν θα μπορέσω ποτέ να ξαναδώ τα δάση μου και τα λουλούδια μου,να ακούσω τα πουλιά μου,να παίξω με τις πεταλούδες και τις χρυσόμυγες μου, του απάντησε η πριγκίπισσα κι έφυγε γελώντας να βρει τις φιλενάδες της .
Το βασιλόπουλο έφυγε σκυθρωπό.Ανέβηκε πάλι στο άλογο,για να περάσει κάμπους ,βουνά και θάλασσες και να βρεθεί σε μία άλλη πολιτεία.Εκεί,στην άκρη της θάλασσας,συνάντησε μία πριγκήπισσα με ένα στεφάνι στα μαλλιά,στολισμένο με λογής λογής πέτρες και κοχύλια,φερμένα από τα πέρατα του κόσμου.
-Μμμμμμμ…ματς..!!τον φίλησε χαρούμενη και πεταχτή η πριγκίπισσα.
-Μα γιατί είσαι τόσο μελαγχολικός;τον ρώτησε.Τι μπορώ να κάνω για σένα;
-Θα ήθελα να μου δώσεις την ψυχή σου της ζήτησε το βασιλόπουλο.Αυτή την φορά, απέφυγε να την κοιτάξει στα μάτια,άρχισε να φοβάται πως τις τρόμαζε τις πριγκήπισσες αυτό.Επικέντρωσε το βλέμμα του κάπου ανάμεσα στα δυό της φρύδια,και τα μάγουλά του πήραν ένα ροδαλό χρώμα.
-Ααα..αυτό που ζητάς δεν μπορώ να σου το δώσω,γιατί μετά δεν θα ξαναδώ ποτέ την θάλασσα μου,τους αστερίες,τα εξωτικά ψάρια και τα κοχύλια μου,του είπε και ωπςς έβγαλε το μακρύ γαλάζιο φόρεμα που ομολογουμένως την στένευε,έπεσε στην θάλασσα κι άρχισε να κολυμπάει με απίστευτη χάρη και ταχύτητα.
Ανεβαίνει ξανά στο άσπρο άτι ,περνάει κάμπους,βουνά και θάλασσες και κάποια στιγμή σταματάει σ έναν κάμπο γεμάτο παπαρούνες.
Εκεί,κάνοντας ένα περίπατο,συνάντησε την πριγκήπισσα της άνοιξης ,με μακριά μεταξωτά μαλλιά και τα πιο σπάνια λουλούδια πιασμένα επάνω τους.Φρεσκολουσμένη με τα πιο ακριβά μοσχοσάπουνα και τα πιο εκλεκτά ροδόνερα!
-Φίλησε με του είπε η πριγκίπισσα.
-Έσκυψε και την φίλησε τρυφερά.Μύριζε τόσο όμορφα!
Χαμήλωσε το κεφάλι του μελαγχολικός.
-Μα τι έχεις;τον ρώτησε.Μπορώ να κάνω κάτι ώστε να αισθανθείς ευτυχισμένος;
-Μπορείς..αρκεί να μου δώσεις τη ψυχή σου της ψιθύρισε.Δεν είχε πιά την δύναμη να το ζητήσει δυνατά.
-Την ψυχή μου;μόνο αυτό;ολόδικη σου..του είπε με χαρά που τον άφησε έκπληκτο και πλησίασε τόσο κοντά στο σώμα του που το κορμί της πήρε το δικό του σχήμα και τα λουλούδια που στόλιζαν τα μαλλιά της κύλησαν απαλά επάνω του.Έτσι αγκαλιασμένοι κοιμήθηκαν βαθιά,σ ένα στρώμα μαλακό και πουπουλένιο.Μετά από πολλές ώρες το βασιλόπουλο ξύπνησε με την πριγκήπισσα στην αγκαλιά του.Θα έπρεπε να ήταν πολύ μα πολύ ευτυχισμένος.Όμως υπέφερε.Η ζεστασιά από το σώμα της τον έπνιγε.Κι η τρυφερότητα της τον έκαιγε.Ένοιωθε δυσφορία.Πρώτα πήρε το ένα του χέρι που την τύλιγε.
-Ουφ τι ανακούφιση..είπε!Μετά πήρε και το άλλο.
Ανέβηκε στο άλογο κι έφυγε.Ούτε ήξερε που πήγαινε αυτή τη φορά.
Κι η πριγκήπισσα της άνοιξης που είχε κάποτε τα σπανιότερα λουλούδια του κόσμου στολίδι στα μαλλιά,δεν ξύπνησε ποτέ!Μα ποτέ!
Κάποιοι που πέρασαν από εκεί,είδαν είπαν δυό αστέρια αντί για δάκρυα στα παγωμένα μάγουλά της!

η άλλη πλευρά

  Η καθημερινότητα,  δεν σ' αφήνει για πολύ  να χαίρεσαι με τη χαρά.  Βρίσκει πάντα μα πάντα ένα τρόπο να έρθει και να τρυπώσει μέσα σου...