Sunday, April 17, 2011

νίκος παπάζογλου


Είναι κάτι στιγμές,
τρυφερές και λεπτές,
σαν κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι,
σε γυρνούν απαλά,
σε μεθούν σιωπηρά,
σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι...

για όλα αυτά που ζητάς,
για πολλά που πονάς,
για το τίποτε μιας ευτυχίας,
και γυρνάς σαν τρελός,
του καθρέφτη εαυτός,
θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες
μαγεμένες σκιές,
που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,
με κρατούνε θαρρώ
σαν αλήθειες παλιές
σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές,
σα μικρές πινελιές
ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,
λείπουν λίγα ακριβά
των χρωμάτων νερά,
για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης,
για το ροζ της αυγής,
για το κύμα που απόμεινε μόνο,
να χαϊδεύει με αφρούς,
τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο.






Έφυγε ο γλυκός μου..

6 comments:

  1. Στην άλλη όχθη και αυτός φεγγάρι μου...

    ReplyDelete
  2. Δε νομίζω ότι στην πραγματικότητα θα "φύγει" ποτέ...

    ReplyDelete
  3. Μεγάλη κληρονομιά μας άφησε........

    ReplyDelete
  4. Καλο του ταξιδι!!

    Επελεξες απο τα αγαπημενα μου κομματια!

    Καλη εβδομαδα Στελλα!

    ReplyDelete
  5. Ποιός γλυκός σου ρε βλήμα!

    ReplyDelete

2046