Ο ήλιος μας έγλυφε όλη τη μέρα σαν όλες οι ώρες του να ήταν δικές μας, διάφανο, ζεστό σεντόνι κάλυπτε τα έπιπλα, κυλώντας από δωμάτιο σε δωμάτιο και αναδεικνύοντας την χαμένη, μυστική τους λάμψη. Καθόμασταν ο ένας απέναντι στον άλλον, κρατούσαμε στα χέρια μας φλυτζάνια με καφέ, συνομιλούσαμε, με κραυγές και με ψιθύρους, ακουμπούσαμε τα χέρια μας, γελούσαμε, άλλοτε έτσι κι άλλοτε αλλιώς σε μια γλώσσα που μόνο εμείς καταλαβαίναμε, χουχουλιάζαμε τον χρόνο και μαζί έναν φόβο, σαν όλο αυτό να μην ήταν αληθινό, σαν κάποιος να μπορούσε να μας το αρπάξει ή σαν να ερχόταν ένα αύριο τόσο αλλιώτικο που κανείς από τους δυό μας δεν θα είχε τη δύναμη να επωμιστεί, να υποφέρει και να αντέξει, ντυμένος την τωρινή του υπόσταση.
No comments:
Post a Comment