Χουχουλιάζαμε μέσα στην ρουτίνα μας, από το κρεββάτι στην καρέκλα κι από την καρέκλα στον καναπέ, ακούγαμε τραγούδια, ψωνίζαμε, ανακατεύαμε με ρυθμό τα όσπρια που σιγόβραζαν στην κατσαρόλα. Η κουζίνα γέμιζε ατμό, κι ο χρόνος έμενε εδώ σ' αυτό το δωμάτιο, σταθερός κι αμετάκλητος στη ροή του. Στρώναμε το τραπέζι με το ριγέ τραπεζομάντηλο, βάζαμε τα πιάτα γεμάτα από το φαγητό που μαγειρέψαμε και τρώγαμε, τρώγαμε. Έτσι με γεμάτο το στομάχι, προσευχόμασταν, τίποτα και ποτέ να μην στράβωνε αυτή τη ρουτίνα που με τόση στωικότητα επιλέξαμε. Αψηφούσαμε όλους τους πιθανούς φόβους. Ούτε τα μεγάλα γεγονότα, ούτε η ροή του χρόνου θα μπορούσαν να σπάσουν τον κύκλο τον οποίο εσύ κι εγώ περιδιαβαίναμε.
No comments:
Post a Comment