ελεγχος

..το καλοκαιρι ημουν μια χαρα..
θελεις η ζεστη που βοηθαει..θελεις τα ρουχα που ειναι πιο λεπτα..
το σωμα που δεν κρυβεται κατω απο τα μπουφαν..
ολα ηταν υπο ελεγχο..

μετα ομως..απο σεπτεμβρη..μια η γιορτη του συζυγου..
μια η γιορτη η δικη μου..κατι οι γιορτες φιλων..
κατι ποτακια με μεζεδακια μετα απο κινηματογραφικα σαββατοβραδα..
εε...ηρθαν καπακι και τα χριστουγεννα..με τους τονους τα μελομακαρονα
και τους κουραμπιεδες..πολυ θελει??

ετσι το αποφασισα..και τη δευτερα που μας περασε..
εκανα την πρωτη μου επισκεψη σε διαιτολογο..
7 κιλα επανω παρακαλω..υπερβαρη..
οχι παχυσαρκη..απλα υπερβαρη..ετσι ονομαζεται οποιος ειναι 5 κιλα
πανω απο το ιδανικο του βαρος..οσο βαρυ κι αν ακουγεται..

ετσι..τρεις μερες τωρα..δαγκωνω..απο τα νευρα μου..μια που δε μπορω να
δαγκωσω νοστιμα και αφρατα τσουρεκακια με σοκολατα..γλυκακια..και
ο,τι περιεχει ζαχαρη..

ζαχαρη μονο καστανου χρωματος παρακαλω..
σε γενικες γραμμες ψητα κρεατικα λευκου χρωματος με γενναιες ποσοτητες σαλατας..
με μετρημενες κουταλιες λαδιου..σπανακια μετρημενα σε φλυτζανια..
τυρακια μετρημενα με τα δαχτυλα..οπωσδηποτε φρουτα..
και κουβαδες νερο..

δε λεω ηδη νοιωθω πιο ελαφρια..αλλα πειναωωω..(αυτο το "πειναω"φανταστειτε
το σε τονο νιαουρισματος γατας..)...
εχω υπομονη..κι επιμονη..
για το καλοκαιρι ρε γμτ...





μεσα σε ολα με εχει τσακισει και το πιασιμο στη μεση..και να τα mesulit..
και να τα voltarain..να δουμε που θα παει..

χαμογελο

ποσο χαμογελο μπορω να εχω αναγκη..???

μια βολτιτσα θα κανω...
να παρω μια μικρη ανασα..
να δω τις αντοχες μου...

φιλιαααααααααααααααααα...!!!

γουρι

το σπασαμε για το γουρι της χρονιας...

μηπως ομως πρεπει να βαλουμε κι εμεις..

λιγο το χερακι μας..???

θυμος

ποσο θυμο μπορω...

να εχω..

μεσα μου...???

σουελ

-Ο,τι κι αν ειναι αυτο, πες μου τι συμβαινει.

-Το σουελ μου εβαλε μπελα στο μυαλο.

-Ποιος ειναι ο πραγματικος λογος που δε γυριζεις?

-Η θαλασσα δεν με επιστρεφει..

-Τι γυρευεις τωρα πια?

-Δεν εχω θεληση για στερια..


ιωαννα καρυστιανη

σουελ

σιωπη

επρεπε να παρει μια αποφαση..συντομα..εβρεξε το λαιμο της με μια γουλια ουισκυ..αλλα δε βοηθησε..μονο λιγο τη ζαλισε..ειχε και μια δυσπνοια..ενα σφιξιμο στο λαιμο..

το φως του φεγγαριου..νυχτερινος επισκεπτης.. σπασμενες φετες αναμεσα στις γριλιες..κι ο ουρανος στο μπλε των παραμυθιων..

εβγαλε το φορεμα της..φορεσε πυτζαμες..βουρτσισε τα δοντια της κι επεσε στο κρεββατι..
με ματια καρφωμενα στην οροφη..με καρδια..φτηνο χαλι ραμμενο απο μικρα κομματακια τυχαιων στιγμων..στερημενη ψυχης και δυναμης..

με τον ηχο της ανασας της..με τον ηχο της ανασας του..
το γυρισμα του κορμιου του..το γυρισμα του κορμιου της..
διπλο κρεββατι..το κενο αναμεσα να φωναζει..
κατι αγκαλιαζε το λαιμο της κι εσφιγγε δυνατα..με πιεση..
την ελουσε κρυος ιδρωτας..

μια τελειωτικη αποφαση..μα πως..πως να αποφασισει τον χωρισμο με τα αγαπημενα της προσωπα..γιατι ετσι ειναι..ετσι θα γινοταν..ηξερε..το διαισθανοταν..
αν αποφασιζε να ζησει με τον Παυλο..ποιος θα την ακολουθουσε
σ αυτο το σταυροδρομι της ζωης της..
ποιος την αγαπουσε τοσο..
μα για ποια αγαπη μιλουσε..το μισος τους θα γευοταν..
και θα ηταν πικρη η γευση του..

τα ματια της τωρα βυθιστηκαν στις φετες του φεγγαριου..
εσταζαν σιωπη..και δακρυα μαζι..
μικρη..τοτε που κρατουσε βιολεττες στην αγκαλια ..η χειροτερη σκεψη ..μετα τα μαλωματα των γονιων της..
απλα καθημερινα μαλωματα..η χειροτερη, η σκεψη του χωρισμου τους..
ενοιωθε μετεωρη..στο συλλογισμο ενος ξενου ατομου στο πλαι του ενος απο τους δυο γονεις της..κατι που δεν εγινε ποτε..

και τωρα να δωσει αυτη τη γευση στους ιδιους τους δικους της ανθρωπους..

απο την αλλη πως θα μπορουσε να κρατησει τη σιωπη της αλλα τοσα χρονια..!!
να ζησει ετσι..να ψαχνει την ομορφια σε μια ζωη χωρις ζωη..
να κτυπιεται σα θαλασσα ανοιχτη
συμβιβασμενη με ενα προωρο θανατο..
καταδικασμενη σε μια αιωνια θλιψη..σε ενα συνεχομενο και μη εξελισσομενο
κυκεωνα συναισθηματων..σε ενα καθημερινο ταξιδι στη μυρωδια του οξειδωμενου χαλκου..

τα ματια της εσταζαν το φεγγαρι..ακουσε την ανασα της να ρουφαει τη στιγμη..
πηρε την αποφαση της..



ηταν...

τ' αστρα

το ξημερωμα..
τα βηματα της την οδηγησαν στη θαλασσα..
φυλακισε την αλμυρα στα μυχια της καρδιας της..
σαν τεχνιτης μυροποιος
και καθως τ αστρα αποχαιρετουσαν ενα ενα..
εκλαψε τοσο πολυ
μεχρι που φιληθηκε με ολα τα μυστικα της..

η θαλασσα της ψιθυριζε την αιωνιοτητα..




και καποτε ονειρευομαι να κλαψω τοσο πολυ,
που ολα τα μυστικα ν'αποκαλυφθουνε
θα'ναι νυχτα βαθια κι η θαλασσα θ'αναζηταει την αιωνιοτητα
σαν τους αυτοχειρες - τελικα διαβηκε η ζωη,αλλα
δεν το καταλαβα,εχοντας να λησμονησω
τοσους θλιμμενους αιωνες - κοιταζα λοιπον καθε στιγμη μου
να γινεται σκονη κι υστερα ονειρο
και καμμια φορα εβγαζα το κεφαλι μου απ'το παραθυρο
"το ξερω οτι ματαιοπονω" τους ελεγα
και τους εδειχνα..
τα μενεξεδενια συννεφα..!!


τασος λειβαδιτης..